nieuwsbrief
menu Asset 14

Veiligheidsglas

Cadavre Aafke Romeijn
Mail

In Het cadavre staren schrijvers nooit naar een leeg vel papier. Ze gebruiken de laatste zin van hun voorganger als begin voor iets nieuws. Zo spelen ze een woordspelletje dat al jaren geliefd is bij verveelde kinderen en Parijse surrealisten.
Vandaag schrijft Aafke Romeijn verder met de famous last words van Koen Frijns.

Dat zeggen ze ook alleen in Moergestel. Maar goed, als je je plaatselijke gebedshuis de Sint Jans Onthoofdingkerk noemt, dan weet je dat je in een dorp woont waar de gezelligheid van de muren druipt. Ben je ooit op de kermis in Moergestel geweest? Alleen de botsautootjes trekken nog wat volk, vaak tussen de twaalf en de achttien, voorzien van opgeschoren haar en T-shirts in simpele kleuren als zwart, wit of grijs, met als enige onderbreking het logo van een willekeurig sportmerk. Ik ben er zelf nooit geweest, maar ik kan het me zo voorstellen.

Braafjes antwoordden de jongelui “ja” toen hun moeder ze voor vertrek gebood om voor twaalven thuis te zijn, maar als de botsautootjes er tegen middernacht mee uitscheiden doen ze nog een klein rondje. Te voet. Van het veldje naast de kerk via de hoofdstraat, langs de gesloten supermarkt, naar de bushalte. Iedereen die in z’n pubertijd in een dorp gewoond heeft weet dat bushaltes buiten kantooruren een onwaarschijnlijke aantrekkingskracht uitoefenen op verveelde tieners.

Bushaltes in dorpen hebben bankjes. Overkappingen, zodat je je jointje droog kunt houden in de regen. En de absolute troef: glazen wanden. Doorgaans een stuk of vier. Eentje aan de achterkant, waar het bord met vertrektijden hangt, twee aan de zijkanten, en één half wandje aan de voorzijde, zodat je uit de wind kunt zitten. De bushalte in Moergestel is een uniek exemplaar, in de vorm van een zeshoek, waarvan vijf zijden uit glas bestaan. Glas is van belang omdat het kapot kan. Vijf wanden betekent ieder weekend vijf keer het bevredigende gerinkel van duizenden korrels veiligheidsglas.

Iedereen die ooit in een dorp met maar één bushalte heeft gewoond kent de aanblik op maandagochtend. Zes metalen pijlers met een kunststof dak. Tussen die pijlers: een berg blauwachtige kiezelstenen. Iedere maandagochtend opnieuw. Soms is het busje met werkmannen al langs geweest om de boel bijeen te vegen. Een paar studenten die bij hun ouders op bezoek zijn geweest staan gelaten op de stoeprand voor de ruïne. Sommigen hebben een rolkoffertje met - inmiddels schone - was naast zich staan.

Iedere maandagochtend dezelfde vragen: hoe vaak komen ze de bushalte hier nog repareren tot ze besluiten om de wanden van plastic te maken? Hoeveel kost dat glas eigenlijk? Waarmee zouden ze dat glas toch elke keer breken? Ik ben er nooit bij geweest, maar ik kan me zo voorstellen dat een flinke tik van een verveelde elleboog volstaat. Zouden ze zich ooit schuldig voelen? Dan komt de bus. De studenten, inmiddels vergezeld door een paar vermoeid ogende forenzen, stappen in.

Als je aan het eind van de middag weer terugkomt is het alsof er nooit weekend is geweest. De bushalte is weer als nieuw.

Over twee weken borduurt schrijver Ferdinand Lankamp verder op Aafke's laatste zin.
Lees verder

Lees verder Lees verder

P.S. Geniet jij met enige regelmaat van onze artikelen? Overweeg dan om ons te steunen. Hard//hoofd heeft het hard nodig.


Aafke Romeijn (1986) is muzikant, journalist & schrijver. Haar kat heet Henk.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons