nieuwsbrief
menu Asset 14

Maartje - Aloha - Juliana

Columns & Commentaar Maartje Smits
Mail

'Zeg nooit dat je een dichter als held hebt: de kans is groot dat ze je dan vragen haar te interviewen en dat je dan niet ‘nee’ durft te zeggen.'

Natuurlijk wist ik dat Juliana Spahr in Nederland zou zijn: de avond die door Perdu georganiseerd werd, stond al maanden in mijn agenda. Maar ik zou me gedeisd houden. Onder geen beding mocht de Amerikaanse dichteres weten dat tussen de gewone bezoekers haar grootste fan zat. Lang had ik getwijfeld of ik überhaupt moest gaan; mensen die je van een afstandje bewondert vallen in het echt vaak tegen, maar een kans om deze dichter haar eigen werk te horen voordragen kon ik mezelf toch niet ontzeggen, zeker niet omdat ik zo onder de indruk was van haar pas verschenen bundel That Winter the Wolf Came.

Zeg nooit dat je een experimentele dichter als held hebt, want de kans is groot dat ze je dan vragen haar te interviewen als ze in de buurt is, en dat je dan niet ‘nee’ durft te zeggen. Natuurlijk moesten er ook foto’s bij, een dubbelportret: debutante (ik) met voorbeeld (zij). Gelukkig hadden we besloten dat voorafgaand aan het gesprek te doen. Gelukkig, omdat al snel bleek dat hoeveel nonchalante poses de fotografe ook aandroeg, Juliana de koningin van ongemakkelijkheid was en ik haar troonopvolgster. De fotografe deed voor hoe we met twee voeten tegelijk in de lucht moesten springen om onze lijven los te maken en struikelde daarbij bijna over een onhandig geparkeerde speelgoedauto. Juliana sprong gelaten maar weigerde haar handen uit de zakken van haar spijkerbroek te halen. Ze vroeg of ik katten had. ‘Nee, wel een konijn.’ Het idee dat mijn held me als een kattenmens zag kreeg ik die dag niet meer uit mijn hoofd. Steeds strammer sprongen we op en neer onder het afdakje naast de nooduitgang. Opeens kon ik niet wachten tot het gesprek waar ik zo zenuwachtig voor was, mocht beginnen.

De weken ervoor had ik het werk van Juliana Spahr op een andere manier gelezen; een interviewer mag niet alleen bewonderen maar moet ook vragen stellen. Ik vraag wat betekenisvoller voelde: meedoen aan de protesten van Occupy Oakland of daarover schrijven. That Winter the Wolf Came is een poëtisch verslag van haar ervaringen als activist en moeder – ze dompelde zich onder in de protestbeweging en nam haar zoontje overal mee naar toe. In al haar werk observeert Juliana met een haast wetenschappelijke precisie, tegelijkertijd is ze heel intiem en persoonlijk. Ik heb kritische vragen bedacht en probeer statements te ontlokken, maar de dichteres blijft te allen tijde genuanceerd. Het is een leuk gesprek, ergens moet die fotosessie toch iets hebben losgemaakt, we praten openlijk over wat we interessant vinden en waar we als dichters tegenaan lopen. Maar wanneer ik het interview thuis beluister heb ik het gevoel dat het bestand elke keer dat ik het terugspoel dunner wordt. Iedere uitspraak wordt omgedraaid en tegen het licht gehouden. Juliana antwoordt zo precies dat er bijna niets meer overblijft en bij het uitschrijven van het interview loop ik er telkens tegenaan dat het magische moment op papier maar niet overkomt.

Wat ik vreesde bleef uit: mijn held viel niet van haar voetstuk, hooguit ging ze nog een treetje hoger staan. De helderheid die haar poëzie zo kenmerkend en aantrekkelijk maakt, konden we in ons gesprek niet altijd vinden, maar ze gaf me adviezen die ik de rest van mijn schrijvende leven ter harte zal nemen. Met grote vreze kijk ik uit naar de resultaten van onze ongemakkelijke fotosessie, die bij het artikel in het juni-nummer van Awater gepubliceerd zullen worden. Mocht je daar nog niet klaar voor zijn, hou het dan gewoon bij poëzie en luister naar deze opname van de avond, waar trouwens ook Joshua Clover sprak, nog zo’n goede dichter die ik niet zou durven interviewen.

Bekijk hier een voordracht van Juliana Spahr. Ze leest Went Looking and Found Coyotes, een van de mooist gedichten uit That Winter the Wolf Came.


Lees verder

Lees verder Lees verder

Bovenstaande illustratie is een onderdeel van de omslag van Spahrs That Winter the Woolf Came.


Maartje Smits Maartje Smits is schrijvend detective en imker. In 2015 verscheen haar dichtbundel Als je een meisje bent bij uitgeverij De Harmonie.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons