nieuwsbrief
menu Asset 14

Kreeft

In Het cadavre staren schrijvers nooit naar een leeg vel papier. Ze gebruiken de laatste zin van hun voorganger als begin voor iets nieuws. Zo spelen ze een woordspelletje dat al jaren geliefd is bij verveelde kinderen en Parijse surrealisten.
Vandaag schrijft Lauranne van Grinsven verder met de famous last words van Lotte Lola Vermeer.

Mail

Maar hoe zit dat met de dood? Ik dacht altijd dat hij mij niet kon raken. Nu zit hij tegenover me aan tafel. "Ik heb niet lang meer," zegt mijn vader.
Ik neem een slok prikwater dat in een glazen fles op de tafel staat.
"Het spijt me, zoon.”
Mijn vader wil mijn hand pakken, maar ik trek hem terug als een soort reflex. Zoals je je hand terugtrekt wanneer je hem verbrandt. Ik denk: het lichaam is zo ingericht dat we pijn direct herkennen.

Het begon allemaal met zijn duim. Zijn vel leek langzaam los te laten. Er bleef steeds minder van zijn vinger over. Eerst verrotte zijn vlees en daarna zag je zelfs zijn bot zitten. Ik had het gevoel dat ik voor eerst tot hem door kon dringen. Alsof de opening in zijn lijf mij toegang gaf tot zijn binnenste. Totdat de dokter besloot dat de duim eraf moest.
De ring die hij eerst om zijn duim droeg, hangt nu aan een ketting om zijn nek. Zijn harde bolle buik puilt tegen de tafel. Het lijkt alsof binnenin hem iets groeit dat steeds meer ruimte inneemt. Of misschien is het andersom en krimpt mijn vader, blijft er steeds minder over van wie hij was.

“Sorry.” Hij blijft het herhalen. Steeds opnieuw zegt hij: “sorry”.
Ik steek mijn hand in de lucht. Een jongen in een witte blouse loopt naar ons toe.
“Voor mij de kreeft alsjeblieft,” zeg ik.
In het midden van het restaurant staat een bassin vol kreeften. Ik sta met mijn neus tegen het aquarium. Mijn gezicht spiegelt in het glas, zoals de lijven van de kreeften elkaar lijken te spiegelen. Ineengedoken met blauwe plastic linten om hun scharen. Een oxydator in de hoek van de bassin pompt voortdurend bellen in het water.

“Mag ik je een tip geven?” Een Chinese man legt zijn hand op mijn schouder. Hij lijkt op te gaan in het decor van het restaurant, alsof hij hier altijd al heeft gestaan. “Je moet gaan voor de kreeft met de langste voelsprieten. Die beesten zitten soms weken in zo’n glazen bak. Uit pure radeloosheid beginnen ze aan elkaars ledematen.” Zijn hand rust op mijn rug.
De kleine kraalogen van de kreeften kijken me aan. Ze zitten voor op hun gepantserde kop.
“Zorg dat het een agressief exemplaar is,” zegt de man. “Niet zo een die er suf bijhangt.” Hij laat mijn lichaam los en even sta ik er weer alleen voor.
Ik kijk naar mijn vader. Hij zit nog altijd hetzelfde op zijn stoel, alsof hij een kreeft is. Wachtend op de dood.

Over twee weken borduurt schrijver Koen Frijns verder op Lauranne's laatste zin.

Beeld: Wikimedia

Lees verder Lees verder Lees verder
Lauranne van Grinsven is vijfentwintig jaar en afgestudeerd aan Creative Writing ArtEZ in Arnhem. Ze schrijft proza, poëzie en facebookberichten aan haar moeder.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5