nieuwsbrief
menu Asset 14

Triviale ergernissen

De Goede Week Luuk Hijne
Mail

Het was niet dat ik d’r niet zag. Het was weliswaar elf uur ’s avonds, het straatje was maar schaars verlicht door de oranje lantaarnpalen, maar de figuur midden op de weg was niet te missen. Een beetje griezelig beeld was het, een gestalte met de rug naar mij toe, vrij fors gebouwd, zeg maar heel fors, doodstil stond het, een soort hunebed. Ik naderde het steeds dichter, en besloot op het laatste moment om niet af te stappen en rechts in te halen. Het volgende moment hoorde ik vanuit het niets een luide kraak, werd mijn fiets met een ruk stopgezet pal naast de figuur, en klonk er een geluid van iemand die stikte.

Het hoofd van de hunebed draaide zich in mijn richting. Sorry, oh, sorry, zei een holle vrouwenstem vanuit een kwabbige diepte. Rechts onder me stond een hond, meegesleept met de lijn waar ik doorheen was gefietst. Ik mompelde iets sussends, zette vlug af en reed verder. Mijn fiets deed het nog, alles, maar mijn trapper maakte een krakend geluid bij iedere ronde en bleef de rest van de rit soms verticaal steken onder mijn schoen.

De fietstrapper bleef de dagen erna af en toe haken, niets bijzonders, niets onoverkomelijks, iemand met gemiddeld humeur had er geen aandacht meer aan besteed. Ik wel. Ik werd agressief van de trapper, ja, hij verpestte mijn dag.

Aluminium head

Beeld: Balazs Sprenc - My aluminium head via Flickr

De laatste tijd had ik wel meer van dit soort overdreven triviale ergernissen. De overeenkomst tussen ze was dat ik ze 1. Als centrale, zeer levenskwaliteit verlagende factoren beschouwde, en 2. Als onoverkomelijk, zonder dat ik bij machte was ze te verhelpen. Mijn schoenen waren lek, niets aan te doen. Ik kreeg steeds werkopdrachten in mijn mailbox die ik niet wilde, van afschuwelijke kantoorserpenten die geen rekening met me hielden, vond ik. Zo ook de trapper, qua probleem te groot om mij een gelukkig leven te laten leiden, maar te klein om de fiets voor naar de fietsenmaker te brengen.

‘Ja, er is wel een probleem’, zei ik tegen mijn moeder aan de telefoon. Ik belde haar steeds vaker, het was opgelopen tot meerdere keren per dag, meestal was de derde keer haar stem wat matter dan de eerste twee keer. ‘Mijn trapper hakkelt een beetje.’
‘O, vervelend. Wanneer is dat gebeurd?’, vroeg ze.
‘Twee weken geleden’, zei ik. ‘Ik heb er elke keer last van als ik op de fiets zit.’
‘Wat lastig’, zei ze. ‘Nou ja, ga maar een keer naar de fietsenmaker ermee dan.’
We hingen op.

De volgende dag belde ze mij. Ik zit nu in de brasserie, zei ze. Welke brasserie, waarom, vroeg ik. Voor de uitslag, zei ze. De uitslag?, vroeg ik.

En plots kwam het binnen, ze had vanochtend een belangrijke afspraak, een hele belangrijke, eentje waarover ze maanden twijfelde, voor ze besloot tot actie over te gaan.
En ik had niets gevraagd, helemaal niets, ik had geklaagd over mijn trapper, was oprecht overtuigd geweest van de tragiek ervan.

Ergens was ik het spoor bijster geraakt. Waren de zorgen om een hakkelende fietstrapper zo groot geworden dat ze al mijn medeleven met anderen overschaduwd hadden.

Ik besefte toen, het moment dat bleek dat ik mijn moeder in de steek had gelaten, dat mijn zorgen over de meest triviale zaken een camouflage waren, een verdedigingsmechanisme, tegen het feit dat ik de hoop op enkele basiselementen van een ‘normaal leven’ - ambities, fatsoenlijk werk, relatie - had opgegeven. En dat de enige manier om het tij te keren, ondanks dat ik de zin ervan zelf nog niet helemaal inzag, was te stoppen met mijn apathie. Zelf weer actie te ondernemen in alles waar ik gelukkig van denk te worden, hoe klein ik de kans daarop zelf ook inschat. En dat -om misschien nog wel de allerbelangrijkste eigenschap weer terug te halen: de ruimte voor anderen in m’n gedachten te heroveren.

De eerste stap is al gezet, blijkt op het moment van schrijven, nu. Want hoe zou het met die hond zijn?


Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons