nieuwsbrief
menu Asset 14

Invalidewagen

Artikel Luuk Hijne
Mail

Als je suïcidale wensen hebt, hier alvast een tip vooraf: maak een autoritje met mij achter het stuur. De lijst van calamiteiten die ik in mijn korte autocarrière heb veroorzaakt is eindeloos. Op een haar na een Smart van de snelweg af drukken, met vijftig per uur over een zebrapad rijden, de motor laten afslaan op een tachtig-weg - ik heb het allemaal op m’n geweten. Sinds die laatste blunder rijd ik geen auto meer. Dat is drie jaar geleden.

Die verkeersovertredingen beging ik niet uit baldadigheid. Het kwam door mijn onkunde overzicht te houden over de verkeersregels, waardoor ik juist de essentie (een oud omaatje, bijvoorbeeld) over het hoofd zie. Daarom slaat ook, als ik tijdens een rit een politieman zie, de post-traumatische paniek toe. Eentje op de scooter heeft me een keer woedend achtervolgd na een van mijn verkeersblunders.

Invalidewagen

Alle hoop om ooit nog auto te rijden leek verloren. Tot drie weken geleden. Met een nieuwe collega moest ik een spel uitzetten in Amsterdam. Ik wilde al gaan lopen, maar m'n collega hield me tegen. 'Zullen we met de auto?', vroeg ze. Ik zei ja, enigszins verrast omdat ze het uiterlijk van een middelbare scholier had, waarna we naar een plek liepen midden op de stoep, waar een blikken schepsel stond dat ik in eerste instantie niet had opgemerkt tussen de voetgangers. ‘Een invalidewagen!’, zei ze trots. 'Hoe oud ben je eigenlijk?’, vroeg ik. ‘Achttien’, zei ze.

Met een ruk reden we weg. ‘Welke kant moeten we op?’, vroeg ze, terwijl we op een druk knooppunt af scheurden. ‘Eh ja, ligt eraan waar we op moeten rijden. Autoweg? Fietspad? Waar moeten we rijden met dit ding?’, vroeg ik. ‘Maakt niet uit’, zei ze. ‘Dat weet niemand!’

Het geweldige aan een invalidewagen, ontdekte ik , was dat er simpelweg geen regels voor zijn. Voetpaden, de smalste dichtstbevolkte grachtjes, steegjes; het autootje kon werkelijk overal komen, en mijn collega reed, agressief toeterend, door de zaterdagdrukte alsof we over een crossparcour scheurden. Wel acht keer reden we op een haar na een voetganger aan, nota bene op een voetpad, en de net-niet-slachtoffers bleven maar vriendelijk naar ons lachen. Hoe was dit mogelijk?

‘Je kan van de buitenkant niet goed zien wie er in de auto zit’, zei m'n chauffeuse. Dat kon kloppen, de ramen waren flink beslagen. De mensen dachten waarschijnlijk dat er een gefrustreerde alcoholistische terrorbejaarde in de auto zat, met nog maar 10 procent zicht aan één oog. Wat kan je dan als passant, na je bijna-dood-ervaring, anders doen dan de bestuurder vergeven?

Het hoogtepunt kwam op de terugweg. We sloegen een smal, overbevolkt grachtenstraatje in. Net toen we rakelings langs een oude vrouw met rollator zoefden, zagen we een politieagent achter ons. Hij keek ons via onze achteruitkijkspiegel priemend aan. Op de een of andere manier had hij het door: hier zat geen bejaarde in. En alles in zijn ogen verraadde dat hij ernaar snakte een boete van 400, 500, 80.000 euro aan ons uit te delen. Hij keek ons na, leek in actie te komen, deed een stap naar zijn mountainbike. En toen, toen... sloeg 'ie zijn blik neer. Ik lachte. Hij was machteloos! Verslagen door de mazen van de wet.

Verkeersregels zijn het probleem dus niet meer. Het is fijn om te weten dat, als ik ooit nog de weg op wil met een auto, ik niet langer bang voor de politie hoef te zijn. Maar zou ik nu zelf een invalidewagen kopen? Nee, bedacht ik me later. Roekeloos rijden laat ik toch maar liever over aan de enigen die er het recht toe hebben: de terrorbejaarden.


Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons