nieuwsbrief
menu Asset 14

Achterstevoren in de supermarktkar

Literair Luuk Hijne
Mail

Voor mij in de rij voor de kassa stond een vader met zijn zoontje. Het kind, een jaar of zeven, had zich omgekeerd in de winkelwagen genesteld. Hij las een tijdschrift: de Donald Duck Extra. Ondanks dat die nog afgerekend moest worden, was het jochie al op de helft. Zijn pupillen flitsten over de bladzijden heen en weer. Totaal onbewust van zijn omgeving las hij het blad, intens zorgeloos. Geen flauw benul van de bliepjes van de kassa, van de drukte in de supermarkt, van de Goudse oude 40+ kaas en de Chiantiwijn op de loopband, of van het feit dat zijn zitplaats vooruit werd gerold.

Dat tafereel - opeens kreeg ik een melancholische steek. Het jochie deed me in een flits denken aan een winteravond, zestien jaar geleden. Omdat ik bang was, mocht ik naast het bed van mama op een matras slapen. Het was een kamertje van drie bij twee, met gebroken-witte gordijnen en de uitgerekte schaduw van een vingerplant. Buiten op straat werd de duisternis slechts doorbroken door schemerig oranje straatverlichting. Ik las een spannend verhaal van Paul Biegel, Het land daarginds, toen de deurbel ging. Mama deed open met de deur-rinkeltjes die de luwe stilte van huiselijke sfeer vlak voor het slapengaan doorbraken. De stem van de buurvrouw drong vaag in het slaapkamertje door. ‘Kijk maar of Luuk dat leuk vindt’, ving ik op. Mama sloot de deur en kwam naar me toe. ‘Dat was de buurvrouw. Ze heeft dit voor je meegebracht.’ Het tijdschrift had een witte voorkant met in het midden een afbeelding van een eend en boeven.

TIP_Supermarktkar

Beeld: Rasmus Andersson - Kid reading forbidden literature via Flickr

Ik was direct verkocht. Donald Duck woonde in een klassiek Amerikaans wit losstaand huis, donker van buiten met klein erfje eromheen. Binnen waren de kerstballen, het kerstbanket en clichékalkoen op tafel slechts verlicht door de kerstboom. Donald Duck kocht cadeautjes voor zijn neefjes in besneeuwde winkelstraten, want de Kerstman was ontvoerd. Het slaapkamertje waarin ik mij bevond drong zich nog maar sporadisch door mijn bewustzijn heen.

Vanaf toen bracht elke vrijdagmiddag een extra hunkering in mij teweeg. Ik zag de oranje postbode langskomen met zijn karretje, hoorde de brievenbus klepperen, en daar lag, gehuld in cellofaanplastic, de Donald Duck op de mat. Met een bak paprikachips en een glas sap op de bank liet ik me gewillig de wereld van het stripfiguurtje invoeren. De verhaaltjes waren ontzettend voorspelbaar: iedere keer liet Donald Duck wel weer een margarinefabriek ontploffen of alle munten van het hele geldpakhuis onherstelbaar verzuren, waarna hij op de vlucht moest naar Timboektoe. Maar hoe tweedimensionaal ook, het kon me werkelijk niets schelen, ik vond ze fantastisch.

En toen besefte ik hoe verschrikkelijk gearrangeerd mijn smaak nu is geworden. Ik kan nauwelijks meer genieten van muziek, van boeken, van films zonder vooraf de publiek erkende ‘kwaliteit’, wat dat begrip dan ook moge inhouden, vastgesteld te hebben. De onbevooroordeelde obsessie krijgt alleen een kind cadeau. En ik ben geen kind meer, ik ben geen kind meer.

Maar het lezende jongetje achterstevoren in het supermarktkarretje maakte me bewust van het feit dat ook ik ooit die kritiekloze, impulsieve overgave voor verhalen had. Hij liet me beseffen dat de toegang tot mijn vroegere zelf niet geheel verdwenen is. Het enige wat ik hoef te doen om daar weer naar binnen te stappen, is af en toe goed naar een kind te kijken: naar hun onverstoorde overgave, naar hun naïeve drang te leven in het moment, naar hun fantastische eigenaardigheden ten dienste van hetgeen wat ze zonder opsmuk drijft. Om me daarna in de herkregen gedaante weer volledig te kunnen laten opslurpen door een verhaal, zonder rationele overwegingen.


Luuk Hijne is stadsgids in Utrecht en sociaal psycholoog, houdt van lezen, musea, geschiedenis, en het opschrijven van herinneringen en belevenissen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons