nieuwsbrief
menu Asset 14

Individu

Literair Gastbijdrage
Mail

Hoe goed ken jij je buren? Samen met BesteBuren organiseerde hard//hoofd de schrijfwedstrijd Gluren naar de buren. Deelnemers werden uitgedaagd om na te denken over nabuurschap tussen Nederland en Vlaanderen, nabij en over de grens. Robin Coolen won met dit verhaal over haar Vlaams-Nederlandse afkomst de publieksprijs van de wedstrijd.

Ik zei ooit tegen mama: 'Mama, ik ben een individu'. Sindsdien plaagt ze me er altijd mee.

In Weert ben ik geboren: Robin, dochter van Hub (Nederlander) en Anita (Belgische), halfom.

Enkele dagen later mocht ik naar huis, over de grens, niet ver, naar Molenbeersel, mijn hometown.

'Welkom in Vlaanderen. Snelheid autobaan 120, gewestweg 90, bebouwde kom 50.'

Als ik in Weert ben, is het als thuiskomen: het station, de lange parking bij dat station waar de fietsen zo mooi strategisch op rekken van 2 verdiepingen staan – ik vraag me nog steeds af hoe ze dat doen, hoe krijg je zo’n fiets daarop? – het St. Jans Gasthuis, waar ik geboren ben. In 1992. Gelukkig ’92. 'Was je een jaar vroeger geboren, dan was je Nederlander.' Nu had ik uiteindelijk een luxeprobleem. Mama beloofde altijd: 'Als je 18 bent, mag je kiezen.' Ik was al blij met die gedachte: het zou heel officieel zijn en ik zou een blad gepresenteerd krijgen een beetje in de achtergrondstijl van een Belgische pas of was het een Nederlandse paspoort (?).

Robin Coolen bij de finale in De Brakke Grond. Foto © Reinier Klok.

Natuurlijk wou ik wel Belg blijven, maar ik had nog minder dan 18 jaar de tijd om me te bedenken. Ik kon mama plagen en ‘Hollander’ worden. Op mijn 18e kwam er geen majestueuze akte. Er gebeurde… niets. Blijkbaar had ik me wel kunnen aanmelden.

Ik droomde altijd een loopwedstrijd te winnen en met mijn vlag voor een juichend publiek te lopen. Maar liep ik met de Belgische driekleur, dan hield ik geen rekening met mijn Nederlandse familie. Liep ik met rood-wit-blauw, dat voelt ook niet goed. Oplossing: ik knoop ze aaneen – de Belgische vlag houd ik vast en de Nederlandse wappert aan het uiteinde. Ik blij, iedereen blij. Ik ben ze allebei.

Als ik in Nederland ben, wil ik mij aanpassen. Hebben ze het door? Nieuwe Belgen in Italië zullen ook (h)erkend worden als Belg. Maar… België en Nederland zijn toch bijna hetzelfde. Neen. Ze hebben me door in Nederland: 'Dich keums toch oet Belsch, neet?'. 'Joa…'

Soms droom ik van het eenvoudige leven. Geen ruim huis, weiden zoals thuis, maar een rijtjeshuis in Stramproy. Daar lijkt alles op elkaar. Geloof me, het is niet groot, maar je kan er verdwalen. Lang leve de diverse Vlaamse architectuur! Maar toch daar is er zo’n samenhorigheid. Dat mis ik in België.

Even geleden was ik eruit: Ik was Vlaams, want ik sprak Vlaams. Niet helemaal. Goesting zou nog niet over mijn lippen komen. Raar woord. Toch, me gusta in het Spaans vind ik wel leuk. Geen frigo, camion, embrayage, maar koelkast, vrachtwagen en koppeling. Het heeft lang geduurd voordat ik wist wat een embrayage was.

We moeten rennen, springen, vliegen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Maar in Vlaanderen lopen we.

Eigenlijk leerde ik dat ik noch Vlaming, noch Nederlander ben. Ik ben niet puur. Misschien ben ik wel Spaanse, Griekse, Engelse. Wie weet wie mijn voorouders waren? Ik ben gelukkig – gelukkig – gemengd. België en Nederland zijn maar een deel van wie ik ben, Robin.

-
Robin Coolen is winnaar van de juryprijs bij de schrijfwedstrijd Gluren bij de buren.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons