nieuwsbrief
menu Asset 14

Postbode

‘Mijn papa is postman’, verkondigt Annika vol trots aan bijna iedereen die we tegenkomen. Ik lach er meestal verlegen bij, alsof ik het zelf ook nog niet helemaal geloof. Eindelijk beschik ik over werk waar een kind zich tenminste een voorstelling van kan maken. Voor haar generatie mag e-mail dan vele malen vanzelfsprekender zijn dan een ansichtkaart, in kinderboeken en tekenfilms komt de postbezorger nog volop voor.

Mail

Voorheen keek Annika altijd verveeld wanneer ik mijn bronnen van inkomsten trachtte uit te leggen, waardoor ik onwillekeurig begon te twijfelen of deze activiteiten wel telden als iets wat je later worden kan. Sinds de scheiding van mijn voormalige kostwinner kon ik van deze klusjes alleen niet rondkomen. Het was mijn goede vriend Joachim – ook zzp’er met onregelmatige opdrachten - die mij aanraadde er, net als hij, een postwijk bij te nemen. ‘Je komt nog eens buiten,’ zo wist hij het aan te prijzen, ‘het is goed voor de conditie en er is niets bevredigender dan een postzak. Wanneer die leeg is zit het werk er op. Dat is een mooi contrast met je hoofd, dat raakt nooit leeg. Het zou jou echt goed doen.’ Ik ben Joachim zeer dankbaar. Eindelijk voel ik mij een beetje nuttig in deze maatschappij, eindelijk heeft mijn dochter een beetje respect voor mij.

Er was wel wat tijd nodig voor ik dit ambacht onder de knie kreeg. Ten eerste moest ik opnieuw leren fietsen; met een vijftigtal kilo’s verdeeld over twee tassen aan weerszijden, een bak voorop en een tas om mijn nek is het een kwestie van de zwaartekracht herontdekken. De eerste dag was ik al gekapseisd voor ik de straat van het depot verlaten had, een spoor van bolbestellingen en belastingbrieven achter mij latend.
‘Homootje!’ riep Ruudje mij na, maar hij riep het liefdevol, alsof hij het al ontelbare malen had gezien. Ruudje was een reus van een kerel, die vaak wat onverstaanbaar was, al zou dat ook aan zijn tongpiercing kunnen liggen.

Naast evenwichtscapriolen – tot twee keer toe wist ik mijn linkerhand open te halen met mijn fietsbel, terwijl ik met mijn rechterhand een stapel catalogi probeerde op te vangen – had ik in het begin wat moeite de juiste straten te vinden. Toeristen blijken gelukkig vaak bereid een postbode de weg te wijzen.

Wat zelfs de bewoners van een straat even ondoorgrondelijk vinden als een beginnende postbezorger is hun huisnummering. Je zou zeggen dat die een bepaalde logica volgt, maar soms worden er doodleuk een aantal nummers overgeslagen waar toch echt post voor is. Na lang zoeken kan zo’n mysterieus adres een woonbootje blijken dat zijn brievenbus verstopt heeft op een plek waar je met gevaar voor verdrinkingsdood naartoe moet klauteren. Maar ook al viel ik niet in het water, die eerste dagen zweette ik zoveel dat mijn oranje jas evengoed kon worden uitgewrongen.

postbode illustratie jesse

Illustratie: Jesse Strikwerda

Na een week of twee betrapte ik mezelf er steeds vaker op dat ik het werk gedachteloos uitvoerde. Als je eenmaal de juiste manieren gevonden hebt om je fiets neer te zetten en op te pakken, als je eenmaal weet waar elk adres zich bevindt en wanneer het tijd is om een slok water te nemen, hoef je daar vervolgens nooit meer bij stil te staan. Voor iemand die gewend is om constant over alles met zichzelf in discussie te zijn, is dat best een openbaring. Ook is het nieuw om een onderdeel van het straatbeeld te zijn. De mensen herkennen mij inmiddels. Kinderen begroeten mij enthousiast met ‘Pieter Post’, kappers bieden knipogend een knipbeurtje aan en omaatjes staan mij op te wachten om het vluchtelingenprobleem te bespreken.

Een hardnekkig bijeffect van dit werk, waar Joachim mij al voor gewaarschuwd had, is een fetisj voor brievenbussen. Ook wanneer ik niet in functie ben, maar gewoon op weg ben naar een café, kan ik haast nergens anders meer op letten. Waar ik tegenwoordig geil van word is een strak muurtje vol logisch genummerde kleppen, zeker als ze ook nog eens allemaal van glimmende nee nee-stickers zijn voorzien.

Hoe fantastisch Annika het ook vindt dat haar vader postbode is, wat ze minder op prijs stelt is dat hij ook de post bij zichzelf bezorgt.
‘Dan is het toch geen verrassing meer!’ schreeuwde ze uitzinnig, toen ik haar dit vertelde.
Ze heeft wel een punt. Meestal kijk ik daarom niet op een envelop wanneer ik die in mijn bus doe. Natuurlijk zou ik zo’n envelop ook bij me kunnen houden, maar officieel mag je de post nooit aan iemand meegeven; de brievenbus is heilig.

‘Dat het product op de mat van de klant terecht komt, dat is uiteindelijk onze belangrijkste kernwaarde,’ had de teamleider aan de hand van zijn PowerPoint uitgelegd tijdens de training.
Al kan het zijn dat ik het werk nét iets te secuur doe. Zo hield ik mezelf net op tijd tegen toen ik eens op mijn deurbel wilde drukken omdat een pakje niet door de bus paste.

‘Jij bent een goeie!’ slist Ruudje, terwijl hij toekijkt hoe vakkundig vlot ik inmiddels de postzakken in mijn fietstassen weet te proppen. Ik glunder.
‘Dr sijn veel slechte mensun tegenwoodig,’ peinst hij met overslaande stem. ‘Se knalle mekoar maar af, se blaze mekoar maar op. Waar heb dat nou voor nodig? Ik ken wel janken, vriend. Maar solang de werold nog niet vergaan is, motten we toch hun briefjes brengen.’
‘Ja Ruudje, dat blijft uiteindelijk onze belangrijkste kernwaarde,’ zeg ik en staand op mijn tenen geef ik hem een aai over zijn schouder. Vervolgens stap ik op mijn fiets, de wereld in. Eindelijk maak ik daar ook onderdeel van uit.

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.
Jesse Strikwerda is illustrator en één van de drie winnnaars van de Fiep Westendorp stimuleringsprijs 2015.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5