nieuwsbrief
menu Asset 14

Parijs

Alleen Nederland Sarah van Binsbergen
Mail

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Sarah was dit weekend in Parijs en liet zich meeslepen door alle emoties.

Op vrijdagavond wandelen mijn geliefde en ik clichématig langs de Seine, we eten falafel, drinken wijn en nemen de metro terug naar ons appartement. Pas als we de deur achter ons dicht trekken zie ik een smsje van een vriend uit Amsterdam. Of alles wel goed gaat, want ‘het nieuws gaat helemaal los met schietpartijen in Parijs’. ‘Er schijnt iets gebeurt te zijn’ mompel ik tegen de geliefde en begin mijn tanden te poetsen. Maar voor ik in bed stap klinkt ver weg een sirene. En nog een. Toch maar even kijken.

Driftig ververs ik even later alle webpagina’s van kranten, veilig achter mijn laptop in de kamer van ons appartement. Liveblogs worden iedere paar minuten geüpdate, de weinige beelden die er zijn worden eindeloos herhaald. Politici spreken van een ‘oorlog’, ‘een aanslag op de gehele mensheid’ en ‘een aanval op het Westen’, en kranten nemen hun woorden klakkeloos over. Mijn facebookpagina kleurt langzaam rood, wit en blauw van alle profielfotofilters en Facebook vraagt me of ik veilig ben.

Na een moment twijfelen of ik wel aan dat circus mee wil doen klik ik op ‘ja’. Zodat niemand zich zorgen maakt, houd ik mezelf voor – of is het stiekem ook om een beetje aandacht? Mensen die ik al jaren niet meer gesproken heb vinden het leuk. Vrienden en familie sturen berichtjes: ‘Zitten jullie in Parijs? Holy shit.’, ‘Wat super heftig.’, en: ‘Zijn jullie niet ontzettend bang?’ Mijn vader wil ons komen ophalen. Natuurlijk, iedereen is bang, en wordt door de berichtgeving alleen maar banger. Maar de gretigheid waarmee mensen het drama omarmen maakt me ongemakkelijk.

Maar echt ongemakkelijk word ik van mijn eigen reactie. Ik google die nacht alle plaatsen waar de schietpartijen hebben plaatsgevonden. Ik meet de afstanden tussen die plaatsen en de plekken waar ik die dag was, en als ik ontdek dat we op tien minuten lopen van een van de restaurants onze falafel hebben zitten eten maakt zich een vreemde opwinding van me meester. Zo dichtbij waren we; als we na het eten nog even waren gaan lopen had het zo anders af kunnen lopen. Ik schrijf het aan vrienden in Amsterdam: ‘Echt gek, we waren daar een halfuur eerder nog vlakbij.’ We vertellen het tegen elkaar, mijn vriend en ik: ‘Het had niet veel gescheeld’. Het geeft ons weekend in Parijs de glans van iets echts; zo dichtbij te zijn bij een gebeurtenis die misschien wel telt als een historisch moment. De schrik, maar ook de opwinding daarvan, ik had niet gedacht dat het zo verleidelijk zou zijn om je daaraan over te geven.

‘Met mij gaat het goed hoor, aanslagje overleefd, dat is alles.’ Als iemand me, terug  Amsterdam, vraagt hoe mijn weekend was, kan ik het niet laten. Toch even laten weten dat ik daar was, dat ik dat heb meegemaakt, al heb ik niet meer meegekregen dan sirenes en helikopters boven mijn Airbnb. Heel bescheiden lach ik alle aandacht weg: van mijn zus die ons van de trein wil komen halen omdat ze zo blij is dat we terug zijn, van collega’s die me op maandagochtend als een heldin onthalen. Ik schaam me er een beetje voor, al die aandacht om iets waar ik zo weinig mee te maken heb gehad, En toch: ergens voelt het ook zo lekker.

Dit is wat ik mis in de berichtgeving over Parijs: zelfreflectie en eerlijkheid. Iedereen mocht de afgelopen week zijn persoonlijke verhaal doen over de aanslagen. De journalist die eens jaren geleden een concert in de Bataclan had bijgewoond, de schrijver die toevallig ook vrienden in Parijs had en zich zorgen had gemaakt, (…). Natuurlijk, het is verschrikkelijk, en heftig, iedereen is geschokt. (Ik wilde schrijven: ‘aangeslagen’, maar misschien zijn woordgrapjes hier niet op hun plaats). Maar het heeft ook iets fijns, blijkbaar. Om een stukje van deze episode te claimen, omdat je er een herinnering aan hebt, of vrienden kent, of, zoals ik, er net niet bij was. Misschien moet je het sensatielust noemen, of narcisme. Ik denk inderdaad dat het daarmee te maken heeft: de hang om je eigen leven interessanter te maken. Maar misschien kun je milder zijn en concluderen dat mensen blijkbaar de behoefte hebben om hun eigen levens te kunnen verbinden met zulke grote, onbevattelijke gebeurtenissen. En dat is denk ik het grote verschil met deze aanslag en die in Beiroet een dag eerder, of die in Kenia, of waar dan ook: dat het veel makkelijker is om deze een beetje voor onszelf te claimen.

Afbeelding via www.forttrafic.com


Sarah van Binsbergen is Hard//hoofdredacteur, antropoloog, journalist. // sarah@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons