nieuwsbrief
menu Asset 14

Geluid

Koen Alfons schrijft elke twee weken een column voor Hard//hoofd, afgewisseld door Kasper van Royen.

Mail

Mijn bovenburen gingen verhuizen. Vanachter het gordijn zag ik de vrouw met dozen naar een auto lopen. Haar vriend droeg de stofzuiger. Een week eerder had ik een envelop van de gemeente Abcoude uit hun postvakje zien steken. Ik zei tegen L.: 'Misschien, misschien,' maar durfde niet te hopen. Nu wist ik het zeker. Ik knielde naast de eettafel en balde mijn vuist. Ik dankte de god der stilte.

Burengerucht schijnt voor de halve wereld een probleem te zijn, maar dat troost mij niet. Ik ben allergisch voor geluid. Ik verander in een tandenknarsend beest. Nergens is het zo erg als bij mij.

De website van de gemeente suggereert dat ik eerst zelf met de buren ga praten. Vriendelijk vragen of de muziek wat zachter mag. Vaak hebben mensen zelf niet door hoe hard die staat. Een feestje kan bijtijds worden aangekondigd. Je kunt je dan uit de voeten maken.

Maar mijn buren houden niet van harde muziek. Ze organiseren geen feestjes. Ik hoef me niet uit de voeten te maken - ik heb geen poot om op te staan. Wat mijn buren doen, is lopen. Heel veel lopen. Op vijfenveertig vierkante meter valt kennelijk altijd iets te doen. Ze lopen door een opgeruimd huis. Dat kan niet anders.

Toen ik mijn buurvrouw voor het eerst in het voorbijgaan aanklampte zei ze: 'Stilzitten is niks voor mij.' Ik dacht: probeer het eens. Je weet nooit wat het oplevert. Gedachten bijvoorbeeld.

Later op de avond klopte haar vriend op mijn deur. Hij zei dat ik ook onder een gezin met vier kinderen had kunnen wonen. “Of onder een bowlingbaan,” zei ik, maar daar kon hij niet om lachen. Hij vond dat ik overdreef. Ik deed de deur dicht.

Er is een holle ruimte tussen mijn plafond en mijn buren. Toen ik de Praxis-man om advies vroeg, zei hij: 'Een klankkast. Daar doe je niks aan.' Hij vertelde dat geluid altijd zijn weg vindt. Geluid is als water. Om verlost te worden, zou ik mijn huis in een studio moeten veranderen. Een zwevend plafond. Driedimensionaal isoleren. Een project waar mijn salaris nachtmerries van krijgt.

giant-listening-device_l

Beeld: San Diego Air & Space Museum Archives

Wat overbleef was acceptatie of Ohropax. Het werd Ohropax. Avond aan avond hoorde ik mijn bloed door mijn hoofd stromen en wachtte op de Verhuizing. En de Verhuizing kwam. Weliswaar onaangekondigd - we waren al een tijdje niet meer in gesprek. Maar daar was de envelop uit Abcoude en toen de dozen en de stofzuiger. Het leed geen twijfel. Verhuizing.

De woning stond een tijdje leeg. Ik woonde in het paradijs, maar op geleende tijd. Dat wist ik. Ik probeerde toch te genieten. Ik merkte dat stilte geluid kan maken. Een hond ver weg, rinkelend bestek in spoelwater. Scheldende Eksters. Ik luisterde met volle teugen. Ik voelde mijn trommelvliezen.

'Kon het maar altijd zo zijn,' zei ik. 'Voor eeuwig.'

L. rolde met haar ogen en zei dat ergernissen een keuze zijn. Dat ik vooral denk dat ik allergisch ben voor geluid. L. is socioloog, maar van psychologie had ze kennelijk ook kaas gegeten. Ik besloot haar te negeren.

Het geluk duurde tot een zondagavond. We lagen in bed. Hoorde ik gestommel in het trappenhuis, daarna boven mijn hoofd. Een conversatie. Lachende mannen. Ik schoot overeind. L. vroeg wat er aan de hand was maar ik wapperde met mijn handen, hysterisch, zo’n beetje als de winnares van een modellenwedstrijd. Ik kreeg het benauwd. Ik verloor controle. 'Nieuwe buren,' piepte ik. 'Nieuwe buren, nieuwe buren, nieuwe buren…'

Het duurde een kwartier, toen kwamen de voetstappen de trap weer af. Ik sprong uit bed en sprintte naar de huiskamer en verborg me achter het gordijn. De voordeur viel dicht en naar buiten liepen twee jongens. Ze droegen dikke jassen met bontkragen. Eentje liep naar een scooter. Ik slenterde terug naar de slaapkamer, gebroken. L. keek me vragend aan. 'Fucked,' zei ik. 'Bontkraagjes. Scooters. We zijn fucked.'

L. probeerde perspectief te bieden. Niet op de zaken vooruit lopen. Je weet het niet. Maar ik wist het wel: het paradijs was verdwenen, net zo onaangekondigd als het gekomen was. Nu wachtte de Hel. Een jonge kerel, zijn eerste huis. Eindelijk onder de ouderlijke vleugels vandaan. Een bowlingbaan zou het niet worden, een partycentrum des te meer. Ik controleerde mijn voorraad Ohropax. Ik wilde huilen.

Over de psychologie achter ergernis hebben L. en ik het nooit meer gehad. Een paar dagen na de zondagavond stond er een beleefde jongeman voor onze deur. Hij stelde zich voor en zei dat hij in de weekenden nog bij zijn moeder zou slapen. Dan kon die ook meteen zijn was doen. 'Op jezelf wonen is toch niet niks.' Toen ik vroeg waar zijn moeder woonde, wees hij met zijn duim over zijn schouder. 'Achter het Mercatorplein.'

Jaren van frustratie hadden mijn buren van hun menselijkheid ontdaan. Zij Waren Geluid. Ik was ervan overtuigd dat ze de hele wereld gek maakten. In restaurants, of op de pont naar Noord. Dit was hun rol op aarde. De bontkraag van mijn nieuwe buurman symboliseerde een voorportaal van de hel. Tot ik hoorde dat zijn moeder die bontkraag voor hem waste, terwijl hij in zijn oude kamer lag te dromen van zijn nieuwe huis.
Ergernissen zijn een keuze. Ik zal L. niet meer negeren. Ik luister naar de stilte.

Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5