nieuwsbrief
menu Asset 14

Hotelbar

Artikel Koen Alfons
Mail

Koen Alfons schrijft elke twee weken een column voor Hard//hoofd, afgewisseld door Kasper van Royen.

We verbleven een paar dagen in Bologna. Het kind gedetacheerd bij zijn grootouders. Het was weer even zoals vroeger.

We arriveerden tegen elf uur s ’avonds, te laat om nog de stad in te gaan. Dat vonden we niet erg, we zochten de hotelbar op.

De bar van het Grand Hotel Elite heeft een donkerbruine lambrisering die vanaf de muren overloopt in het plafond. Je hebt het gevoel dat je in een gezellige, glimmende kist zit. De tijd heeft er sinds 1975 niet geheel stil gestaan: er hangt een foto van Andrea Pirlo boven de sigarettenautomaat.
De barkeeper is oud en te zwaar, zoals dat hoort in een hotelbar. Zijn overhemd is van hoge kwaliteit maar te vaak gewassen. Het bovenste knoopje van zijn gilet ontbreekt. Het ligt waarschijnlijk thuis in de keuken. Zijn vrouw is er nog niet aan toegekomen. Volgens het plaatje op zijn borst heet hij Emanuel. Zo heette de laatste koning van Italië ook.

Hij gaf ons het cocktail-menu en zette pinda’s neer. We namen een dry martini, een drankje dat je nooit ergens bestelt, behalve in een hotelbar. Emanuel ging aan de slag.

tastwostaand

Beeld: Tastwo

Achter de bar, hoog in een hoek tegen het plafond, was een TV gemonteerd. Een minpunt. Hotelbars behoren een vacuüm te zijn. Maar wat altijd gebeurt in de nabijheid van een scherm, gebeurde - ik ging ernaar zitten kijken. Hongaarse agenten wierpen broodjes over een hek. Achter het hek stonden vluchtelingen die naar de broodjes graaiden. Iets verderop zaten mensen op de grond, roerloos. Misschien hadden ze geen zin in broodjes, of waren ze te moe om te graaien.

L. wendde haar blik af. Ze zei dat ze het niet kon aanzien. Ik zei dat ik het ook niet kon aanzien maar dat we toch moesten kijken. Ze vroeg waarom. 'Het verandert niks.'

'Zodat we weten wat er gebeurt,' zei ik. 'En dat verandert ook niks. Maar het niet willen weten. Dat maakt het erger.'

Emanuel legde twee servetjes op de bar en zette de Martini’s er op en zei: 'Prego.' Nog zo’n hotelbarheerlijkheid: geen viltjes maar servetjes. We proostten en keken niet meer naar het scherm. De cocktail was perfect. Geen wonder dat James Bond er al een halve eeuw op draait.

Een paar dagen voordat we weggingen, zag ik voor het eerst De Foto. Een strand. Een Syrisch jochie. Dood. Ik wendde mijn blik af, want ik zag mijn zoontje. Hij heeft ook zwarte sportschoenen.

Graaiende handen achter een hek, uniformen aan de andere kant. Ik hebt het eerder gezien maar dan in zwart-wit. Wat ik ook eerder heb gezien zijn Afrikanen die graaien naar broodjes. Maar dat is Afrika. Daar graaien ze al jarenlang naar broodjes.

Deze vluchtelingen staan op de stoep. Ze willen Europa in omdat er thuis boven hun hoofd olievaten ontploffen. Kan Europa ervoor zorgen dat dit ophoudt? Waarschijnlijk wel. Maar dat geldt ook voor de honger in Afrika.

Een doorsneeburger kan geld geven aan Vluchtelingenwerk. Dat doen veel doorsneeburgers. Een van mijn collega’s is van mening dat die mensen hun geweten afkopen. Maar wat hebben we op ons geweten? Wij laten die vaten niet ontploffen. Onverschilligheid, zegt de collega. Rustig verder leven terwijl mensen verdrinken in de Middellandse Zee. Gruwen van een dood jongetje op een strand, dat posten op Facebook, en vervolgens op vakantie gaan naar, noem eens iets, Bologna.

Maar wat dan? Met z’n allen naar Hongarije om dat hek naar beneden te halen? Lijkt mij onrealistisch en bovendien onzalig.

We zijn rijk. We geven geld. Dat kunnen we. En we kunnen blijven kijken naar beeldschermen zodat we weten wat er gebeurt. En wanneer we zien dat ze aan onze grens staan, kunnen we rustig blijven. Het zijn mensen. Ze zijn van deze planeet.

De belangrijkste reden waarom ik zo graag in hotelbars kom, is het gevoel van een knusse veiligheid. Ik huur een kamer in een hotel. Dat hotel heeft een bar. Dat is een beetje mijn bar, omdat ik hier voor even woon.

Ik voel me veilig op een vreemde plek.


Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons