nieuwsbrief
menu Asset 14

De vervanger (slot)

Artikel Gastbijdrage
Mail

Ik kijk wel eens naar je. Meestal zoek ik je niet eens actief op. Je zweeft dan gewoon voorbij, ergens tussen het meisje dat 5,41 kilometer heeft hardgelopen en een selfie. Je loenst in de lens van een fototoestel. Ondertussen denk je dingen. Dat verraadt je intense blik, snap je.

Je denkt aan mij. Je weet dat ik deze foto ga zien. Want je weet dat ik besta. Je hebt mijn berichten gelezen, ontdekte me tussen de lijst met profielen in de besloten groep. Je hebt over me gehoord, want er zijn sinds mijn vertrek verhalen geweest.
Ooit dacht ik het ijkpunt te zijn. Een talentvol genie omringd door grijze muizen. Alles wat ik bereikte was geniaal. En ik bereikte nogal wat. Ik was de frisse wind. Een man met ideeën die niemand ooit eerder had gehad. Er was wel één probleempje. Ik was niet alleen.

Collega’s. Van de meesten had ik niet veel te vrezen. Eigenlijk waren alleen de oude rotten hinderlijk. Mijn voorgangers. Zij hadden al zoveel gedaan, gerealiseerd. Op een dag raakte het me. Als ik uniek en grensverleggend was, wat waren zij dan?
Een gevaar dat constant in de gaten gehouden moet worden, besloot ik. In de wandelgangen als het kan, op Facebook en Google als het moet. Ik walgde van ze, want de nieuwe generatie weet het altijd beter.

Eigenlijk was ik vooral bang. Die mensen bedreigden verdomme mijn zelfbeeld. En nu zijn de rollen omgedraaid. Jij, nieuweling, staart naar mij, oudgediende. Je walgt van me. Tegelijkertijd hoop je indruk op me te maken. Vandaar die intense blik.

unnamed

Stel je voor dat ik ooit nog zou binnenwandelen. Zomaar, onverwacht. Wat zou jij op je hoede zijn! Je zou denken aan al de eigenschappen die je mij in je bange momenten zo vaak toegedicht hebt. En waarom ook niet. Je zou vrezen dat ik ze allemaal bezit. Want voor jou ben ik een wandelende mythe. En die zijn nog tot alles in staat. Net als ieder meisje dat je voor het eerst ziet.

Zal ik ooit een mythe worden, vraag je aan jezelf. Wees gerust. Dat zal je. Zo gaan die dingen nu eenmaal. Vooral in het begin zal je genieten. Eindelijk ben je verlost van die druk om het beter te doen.

Op een dag open je uit nieuwsgierigheid de Facebookgroep van je oude werkgever. Je verwacht leegte, want je bent er immers niet meer. Schriele jongens met rare kapsels staren je aan. Meisjes met trashy sjaaltjes taggen tientallen onbekenden en roepen dingen als ‘Beste weekend ooit!’ In een plotselinge vlaag van woede schreeuw je: WIE ZIJN DIE MENSEN?!

Het zijn natuurlijk je vervangers. De nieuwe generatie, die bij nader inzien nergens goed voor is. Zoals je eerder jaloers was op mij, je voorganger, zo ben je nu jaloers op je opvolger.

Maar zo ver is het nog niet. Jij zit nog midden in de waan van de dag. Ik zag je wel zitten, zonet. Ik herkende je, maar kon je niet direct plaatsen. Mijn blik bleef op je hangen, zo’n twee seconden. Ik wilde vriendelijk knikken. Maar allemachtig, we hebben elkaar nog nooit begroet.

Twee seconden werden er drie. Je gezicht bewoog niet, je gaf totaal geen blijk van herkenning. Maar, dat kan niet. Je had me moeten herkennen. Dat moet. Er gaan toch nog zeker maandelijks verhalen rond. Over die keer dat ik de muur volgekrast heb, tijdens die fantastisch uit de hand gelopen borrel. Of over mijn grappen en opmerkingen. Man, ik heb daar toneelstukken uitgevoerd, borrels georganiseerd, jaren gewerkt. Dat moet je toch allemaal weten! ‘Hier opeten of meenemen?’

‘Eh, meenemen. Dank je.’ Nu komt het eropaan. Ik trek mijn pas uit de gleuf, steek deze nonchalant in mijn portemonnee. Omdraaien, rug naar je toe. Rustig neerdalen op het plastic stoeltje. En Go! Heel beheerst rol ik mijn ogen naar links. Mijn gezicht strak vooruit.

Leeg. De stoel waar je zat is leeg.

Ron Vaessen (1987) schrijft aan zijn debuutnovelle en is redacteur bij het Tilburgs universiteitsblad Univers.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons