nieuwsbrief
menu Asset 14

Tom Cruise-weekend

Artikel Koen Alfons
Mail

Halverwege mijn Tom Cruise-weekend, vraagt mijn vriendin of het geluid wat zachter mag.

Ik zeg: ‘Nee. Aan dit geluid wordt niet getornd. The Firm kijk je op volle sterkte, of je kijkt hem niet.’

Omdat wij een gezonde relatie hebben, bied ik haar later op de avond mijn excuses aan door te vragen of ze ook vindt dat Gary Busey een soort lightversie van Nick Nolte is.

Ze ligt in bed. Ze zucht.

‘Moet jij niet schrijven of zo?’

Ik knik. ‘Ja schat. Maar niet tijdens een Tom Cruise-weekend.’

Mijn vriendin begrijpt gelukkig veel. Om 1 uur ’s nachts beginnen aan Days of Thunder, alleen maar omdat Cruise’ personage in die film Cole Trickle heet – een van de belachelijkste namen ooit in de geschiedenis van Hollywood.

Een Tom Cruise-weekend is een vlucht. Net als een Bill Murray-weekend of een Clint Eastwood-weekend. Een terugkeer naar de tijd waarin er geen vaderlijke verantwoordelijkheid lag te slapen in het kamertje naast mijn keuken, en ik eigenhandig kon proberen het bruto product van de provincie Ketama te verdubbelen.

De tijd waarin mijn bank doorligplekken kreeg van mij.

‘Mijn oude leventje is dood,’ zei ik op de eerste verjaardag van mijn zoon. ‘Ik zal het moeten begraven.’

Mijn buurman nam een hap van zijn slagroomtaart en knikte zoals hij dat doet wanneer hij vindt dat ik onzin verkoop.

‘Je oude leventje? Bedoel je die winterslaap van een decennium? Dat leventje kende je zo langzamerhand toch wel?’

Ik overwoog mijn zaak te bepleiten. De overgang van mijn lege, overzichtelijke domein naar de permanente chaos van een gezin. De slapeloze nachten. De pure angst. De gedachte dat wanneer hij het huis uitgaat, ik zo ongeveer met korting het Rijksmuseum in mag.

Maar Piet heeft drie kinderen. Ik hoef bij hem nergens mee aan te komen. Bovendien had hij zijn aandacht al weer verlegd naar de andere kant van de kamer, naar de borsten van mijn tante Marijke. Hij kreunde voldaan. ‘Lekkere taart hoor.’


Beeld: James Vaughan

Piet had gelijk. Dat oude leventje kende ik nou wel. Ervoor in de plaats kwam een Ierse liefde en een jongetje dat sprekend op mijn babyfoto’s lijkt. Hij heeft inmiddels ook negenendertig keer hetzelfde boek gelezen – niet Fear and loathing in Las Vegas maar Kikker is Kikker.

Heimwee naar dagen die voorbij zijn is niet rampzalig. Het is een verlangen naar de geborgenheid van het bekende. Maar zodra het onbekende bekend wordt, wanneer je eraan gewend bent, verandert heimwee in herinnering en weet je dat je vooruit kunt kijken.

Nu ben ik ervan overtuigd dat een jankende baby nooit went. Maar de aandrang om letterlijk plukken haar uit je hoofd te trekken, verdwijnt. Misschien kan ik dat een teken van gewenning noemen. En misschien is dat de reden dat ik tegenwoordig genoeg heb aan één Tom Cruise-weekend per kwartaal, en speelt mijn leven zich daarom wat minder onder het dak van mijn schedel af, maar meer daar buiten waar het licht is.

‘Wie is Gary Busey?’ gaapt mijn vriendin.

Ik wil haar vertellen over Point Break maar besluit daar maar mee te wachten tot aan mijn Keanu Reeves-weekend.

Voor vandaag heeft ze genoeg begrepen.


Koen Alfons is sinds 2013 redacteur van Hard//hoofd. Hij schrijft columns en korte verhalen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons