nieuwsbrief
menu Asset 14

Een fanbriefroman. Een egodocument (V)

Artikel Lisanne van Aert
Beeld Joost Dekkers
Mail

Lisanne van Aert schreef Een fanbriefroman. Een egodocument oorspronkelijk als theatermonoloog. Voor hard//hoofd bewerkte ze de monoloog tot acht afzonderlijke delen, geïllustreerd door Joost Dekkers. Acht weken lang, iedere zondag een deel. Acht eerlijke fanbrieven, die samen een ontroerend egodocument vormen.

V.

Vroeger was ik nooit echt fan van dingen. De posters die op mijn kamer hingen, hingen daar om de sociale conventies omtrent meisjeskamers niet te breken. Als ik twee weken met mijn ouders naar zee was geweest, deed ik bij thuiskomst twee dingen: mijn beste vriendinnetje bellen en de Top40 checken. Wij gingen niet naar campings met minidisco’s waar de hele avond lang de zomerknallers werden herhaald. Ik zag het als een achterstand dat ik geen kleffe herinneringen had op Summerjam van The Underdog Project , geen groepsfoto’s aan een pingpongtafel of zwembad.  Achteraf ben ik heel blij dat het Lied van de Zee me nostalgisch maakt.

Een keer viel ik bijna door de mand. Het was bij de rekstokken en ik haalde Ashanti en Shakira door elkaar, met een overtuiging waaruit bleek dat ze voor mij inwisselbaar waren. Ik herleefde deze schaamte dit jaar toen ik moest opbiechten dat ik Faust niet heb gelezen, en van Kafka ook nog niks, aan een groep mensen die literatuur als lectuur verslinden.

Het was zondagavond en ik zie parallellen in het leven. De enige oplossing is om je in een context te bewegen waar de mensen zich niet in je interesses interesseren. Zo kan je om de beurt iets over je eigen expertise vertellen. Zeggen dat het allemaal niet zo bijzonder is als het klinkt, en zo zelf bijzonder klinken. Erachter komen dat macrobiologie en postmodernistisch theater in gronde best wel hetzelfde zijn. Beiden proberen voor een buitenstaander zo onbegrijpelijk mogelijk te lijken, om zo de juiste personen buiten te sluiten.

Er zijn twee manieren om bij wederzijds begrip te komen: dezelfde obscure muzikant als bureaublad, of geen enkele overlapping in hobby’s of passies of gektes en toch besluiten samen nog een biertje te drinken. Als het weer licht wordt bezopen beslissen dat het voor iedereen beter is van leven te ruilen. Omdat het minder ingewikkeld is ergens de ballen van te begrijpen, dan een beetje. Vervolgens sleutelbossen wisselen, veel plezier wensen. Voelen dat alles minder zwaar is. Schoenen uittrappen op een vreemde deurmat. Iets van jezelf terugvinden in de koelkastpoëzie van de ander, terwijl je thuis nog beweerde dat soort Blokkerkunst te haten.

Je kan ook besluiten binnen te blijven en fanbrieven aan je beste vrienden te schrijven.

Voor ik stop met het zoeken van excuses voor de huidige omstandigheden in mijn eigen jeugd, wil ik aan mezelf bewijzen dat ik als autonoom denkend wezen ben begonnen. Ik bedoel hiermee bewijs dat niet is vertroebeld door schaamte of tijd, maar fysiek aanwezig is in de woonkamer van het huis van mijn ouders.

In 1999 – ik was toen vijf – maakte de dorpskunstenaar twee schilderijen: een van mij en een van mijn broertje. We staan afgebeeld met alles waar we van houden. Ik draag mijn lievelingsjurk met een beer erop. Voor mij staat een bord met een paling, daarnaast ligt een cd van Mozart. Ik geloof dat ik niet lief lach.

Ik was best radicaal voordat ik een sociaal overbewustzijn kweekte. Of misschien probeerde ik mijn vader te zijn.

 

Illustratie: Joost Dekkers

 

--
Lisanne van Aert is schrijfster van pamflet, ode en bouquetreeksroman. In haar werk probeert ze naast pulp en poëzie ook cultuurkritiek te verschaffen.
Joost Dekkers is illustrator. Zijn tekenwerk verraadt een voorkeur voor het analoge en onaffe.


Lisanne van Aert is schrijfster van ode, pamflet en bouqetreeksroman. lisanne@hardhoofd.com
Joost Dekkers

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons