nieuwsbrief
menu Asset 14

Spelletje

Artikel Kasper van Royen
Beeld Erik Wallert
Mail

Mijn dochter leert mij schaken. Haar opa zal trots op haar zijn. Hem is het namelijk nooit gelukt mij de regels van dit klassieke spel bij te brengen. Hij heeft het vaak geprobeerd, maar ondanks zijn ijzeren geduld verloor ik steeds de aandacht. Bij de koning en koningin verzon ik liever spannende verhalen, dan dat ik wilde weten hoe ze over het bord dienden te bewegen. Het grootste deel van mijn leven was ik sowieso compleet ongeïnteresseerd in gezelschapsspelletjes. Ook als ik wel de bedoeling begreep, kon ik door mijn complete gebrek aan competitiedrang onmogelijk als een volwaardige deelnemer beschouwd worden.

De afgelopen jaren ben ik echter dermate drastisch veranderd dat ik mezelf nauwelijks nog herken. Dat komt door Annika’s fanatisme. Zij speelt spelletjes alsof haar leven ervan afhangt en dat werkt aanstekelijk. Als zij wint – en meestal is dat het geval, ook als ik mijn best doe – breekt voor haar de hemel open. Zij verkondigt dan de rest van de dag met een grote grijns dat ze de beste van de hele wereld is en prijst zichzelf de hemel in terwijl ze op de bank springt. Maar als zij verliest – en de laatste tijd gebeurt dat gelukkig steeds vaker, maar ik moet er wel hard voor werken – is zij in alle staten. Ze huilt en krijst en stampt met haar voeten dat het niet eerlijk is en dat ik niet mag winnen en dat het gewoon niet waar is papa! Ik zie het als mijn opvoedkundige taak om mijn kind zo vaak mogelijk te laten verliezen. Wie namelijk niet met verlies om leert gaan, wordt nooit een echte winnaar.

Het spelletje wat we het vaakst spelen is memory. Het kost mij bijzonder veel moeite om de vogeltjes die op de kaartjes staan afgebeeld van elkaar te onderscheiden. Soms als Annika ligt te slapen haal ik de doos uit de kast en leg ik de stukjes voor me om te kunnen oefenen. Nog steeds verlies ik meestal van mijn dochter, maar het komt ieder geval niet meer voor dat zij alle paren verzameld heeft en ik geen enkele. Het helpt wel om een potje voor te stellen vlak voordat zij naar bed toe moet. Ik weet dat haar slaperigheid mijn kansen vergroot. Vandaag betrapte ik mijzelf erop dat ik zo voldaan was met mijn score dat ik op de bank begon te springen. ‘Ik heb lekker gewonnen! Jij hebt lekker verloren!’ joelde ik. Krijsend gooide Annika een vogeltje naar me. Het kwam vlak boven mijn mond, met een bloedlip tot gevolg.

Natuurlijk is fysiek geweld ontoelaatbaar, dus ik stuurde Annika naar haar kamer. Ik ruimde het spelletje op en stelpte het bloed. Daarna kwam ik het goedmaken.
‘Sorry dat ik je pijn heb gedaan, papa,’ zei ze snikkend op mijn schoot.
‘Ik vroeg er wel een beetje om,’ gaf ik toe. Stiekem glunderde ik nog steeds, maar ik schaamde me ook.
‘Zullen we voorlopig even geen spelletjes meer doen?’ stelde ik voor.
‘Nee, we gaan schaken,’ zei Annika kordaat. ‘Want dat kan jij niet.’

Illustratie: Erik Wallert

En zo komt het dat ik dan nu eindelijk de regels van het schaakspel leer. Dit millennia oude bordspel blijkt zowaar bijzonder overzichtelijk in elkaar te steken: de witte stukken zijn voor de meisjes en de zwarte stukken voor de jongens. Elke keer dat er een zwart stuk op het bord wordt geplaatst, pakt een wit stuk dit af. Omgekeerd kan dit echter nooit gebeuren. Wanneer alle zwarte stukken weg zijn, hebben de witte stukken gewonnen en begin je weer opnieuw. Ik vind het een enigszins saai spel, maar het is fijn om mijn dochter zo te zien genieten. En het voelt fijn vertrouwd om weer eens totaal ongeïnteresseerd te zijn in een spelletje.

Dit was Kaspers laatste column van het academisch jaar. Wanneer de bladeren dreigen te vallen pakt hij de draad weer op.


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.
Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons