nieuwsbrief
menu Asset 14

Anish & Vincent sitting in a tree

Artikel Gastbijdrage
Mail

Ko van ‘t Hek bekijkt elke maand kunst. Deze keer bezocht hij de tentoonstelling van Anish Kapoor in het Van Gogh Museum.

Dat iets twee dingen tegelijk kan zijn, heb ik altijd een waanzinnig idee gevonden. Dat je op hetzelfde moment twee verschillende, in principe onverenigbare ervaringen kan hebben. Zoals de werken van M.C. Escher, of dat de kat van Schrödinger tegelijkertijd dood is en leeft.

Zoiets overkwam me vorige week in de nieuwe tentoonstelling in het Van Gogh Museum, toen ik voor Monochrome (Grey) van Anish Kapoor stond. Het is een schotel met een diameter van 80 centimeter en hangt aan de muur. De buitenkant is bouvriaans hoogglans wit, de binnenkant ruw en licht absorberend zwartgrijs.

Als je recht voor de witte schotel met zwartgrijze binnenkant staat, gebeurt er iets magisch. Het hol wordt bol en tegelijkertijd ontstaat er een oneindige diepte. De schotel waar ik in kijk wordt een bal én een gat. Maar het is meer dan een goed gelukte optisch illusie. Het donkergrijze zwart heeft een allesomvattendheid waar je niet omheen kan.

Anish Kapoor, Monochrome (Grey), 2014, hars en verf, Courtesy of the artist.

In de schotel vond ik het ultieme vacuüm, de totale stilte en leegte die de nacht ook kan hebben. Dat de stad helemaal tot rust is gekomen, en dat er alleen nog maar niets is. Een eindeloos niets. Je ziet de borstkas wel op en neer gaan en je hoort het hart kloppen, maar dat is dan ook het enige teken van leven. Verder is er rust. En je weet wel dat nog geen kilometer verder mensen zich laveloos drinken en bijnemen op monotone beats, maar dat telt niet. Want wat je weet is niet altijd wat je ervaart. Al is het maar omdat je twee dingen tegelijk kunt ervaren. In dat gat dat geen gat is keek ik.

Dat Monochrome (Grey) in het Van Gogh Museum hangt geeft het nog eens een extra dimensie. De setting is als volgt: aan een tussenmuur hangt Zonnebloemen van de rossige meester, aan de andere kant hangt Kapoors abstracte schotel. Zo geweldig niet op zijn plaats. Als Jep Gambardella op vakantie in Salou. Als een verdomd harde pit in een zoete kers. En juist omdat het er niet past, niet hoort, ontstaan er magistrale dingen. Bijvoorbeeld dat Japanners bewijzen dat je prima om het werk heen kan. Die hebben – uiteraard – alleen oog voor het mosterdgeel van onze Vin.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst in het Van Gogh Museum was. Je kan je fiets niet voor de deur kwijt, er staan altijd onaantrekkelijk lange rijen en tja, Van Gogh is gewoon ook niet heel sexy. Zeker niet sexy genoeg om een heel museum aan te wijden. Maar met deze tentoonstelling heeft het museum iets heel spannends gedaan: hedendaagse kunstenaars reageren op brieven die Vincent en zijn broer Theo naar elkaar stuurden. Het resultaat hangt door het hele museum en het is tof, omdat het zo niet past. Het schuurt. Mooi zo. Met Kapoors Monochrome (Grey) als absolute hoogte- (of eigenlijk diepte)punt.

Ko van ’t Hek (1985) weet niet zo veel van kunst, maar is er wel verslaafd aan. Samen met Yuki Kho geeft hij elke maand vijf kunsttips in je inbox: Kunst Kijken met Ko & Kho. Hij studeerde filosofie en is mede-oprichter van tekstbureau Hotel Content.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons