nieuwsbrief
menu Asset 14

Vliegtuigmodus

Artikel Paula Lina
Mail

Een verhuizing is soms even wennen. Al helemaal wanneer je van een krap, slordig volgepropt kamertje naar een volwaardig appartement gaat. Zo heb ik ineens een kapstok in plaats van die dumpplekstoel en kan ik op meer dan twee plekken – links of rechts in de bedbank – gaan zitten.

Eindelijk ben ik thuis. Het liefst wil ik op de bank neerploffen, om mijn kat sierlijk te aaien terwijl ik mijn partner lieve woorden toespeel. Eerst maar even mijn jas uit. Ik loop naar het berghok om mijn jas te lozen.

TINGDING! Mijn telefoon vraagt op de gebruikelijke manier om aandacht. Scherp, glazig maar vooral overaanwezig. Niet een, twee, maar o wacht vijf meldingen van de groepswhatsapp van mijn vorige huis. Zou het ernstig zijn? Misschien ligt de stroom er weer uit? Ah nee. Hm, nog iets. Oké heel even dan.

Er blijkt niets aan de hand, maar even praten is ook wel gezellig. Een moment blijf ik stilstaan in de gang. Nou ja, het voelt als een moment. ‘Gaat het?’, vraagt mijn vriend een kwartier later. ‘Ja hoor.’ Misschien moet ik toch maar even dat ding wegleggen. Ik zet mijn geluid op stil, om de indruk te wekken dat ik mijn telefoon niet als belangrijkste accessoire zie – al is die het onderhand natuurlijk wel.

Ik loop naar de kamer en verraad mezelf door mijn telefoon meteen in de oplader te steken. Op de salontafel, ver weg van alles. Ik ga wel thee zetten. Ontspannend, of zo.

Op de achtergrond trilt mijn telefoon vrolijk door. Mijn schuldgevoel groeit. Wanneer mijn vriend naar de wc gaat besluit ik nog héél even te kijken. Het vloerkleed zit verbazingwekkend comfortabel.

‘Van wie zijn deze sokken? [foto]’ staat er tussen mijn meldingen. Gehaast ontgrendel ik mijn telefoon. Het bericht wekt blijkbaar genoeg interesse. ‘Niet van mij,’ wil ik reageren maar ineens besef ik me hoe irrelevant die uitspraak is. Ik woon er al maanden niet meer. Daarop besluit ik de theorie over de verdwijnende sokken aan ze uit te leggen (de wasmachine is als een zwart gat: als je er een sok in doet, weet je nooit met zekerheid of hij terugkomt en zo ja, als wat) en ik vertel over de willekeurige kledingstukken die het huis bewoond hebben via het washok. ‘Als het goed is hangt er aan de koelkast nog een babysokje.’

Even waan ik me in het huis waar ik een paar maanden geleden nog samen met deze meiden woonde. Stiekem moet ik wel een beetje gniffelen als ik lees dat ze het hele washok hebben opgeruimd. Ik vertel over de lappen stof die ik van me af moest schudden toen de wasmachine het een keer niet deed; hoe ik erachter gekropen was om de waterslang er af te halen. En nu ik toch bezig ben over water, leg ik ze meteen even uit hoe ze de CV-ketel moeten bijvullen.

Ik ben op dreef. Maar niemand reageert meer.

Ik kijk naast me en zie de grote ogen van mijn kat naar me staren. Er klinkt een verwijtend miauwtje. Ik vul haar lege voerbakje en verzucht me. Ik haat de afhankelijkheid, mijn gebrek aan aandacht voor mijn omgeving en toch kijk ik iedere keer weer. Ze hebben een nieuwe koelkast. Oh ja, dat zat er al aan te komen.

Daar zit ik dan, in een nieuw huis met mijn lieve vriend en poezelige kat, alleen maar aandacht te geven aan het verleden.

Ik zie het kleine vliegtuigicoontje staan. Zou het? Ik druk erop. Alles verdwijnt. Ik plof neer op de bank en adem diep. Geen internet, geen streepjes, geen verbinding.


Paula Lina ('89) is een freelance journalist en muzikant. In taal en geluid drukt zij zich uit.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons