nieuwsbrief
menu Asset 14

Foetsie

Artikel Laura van der Haar
Mail

Rob heeft grijs haar en draagt een bril.
Lendy is te voet van huis vertrokken.
Frederik is niet in de haven aangekomen.
Geovanna is slank en heeft een navelpiercing.
Het is onbekend wat voor kleding Henk droeg.
Zoryana heeft een verzorgd uiterlijk en een kort kapsel maar kwam niet opdagen op haar afspraak.
Sicco verplaatst zich per openbaar vervoer.
Vanaf eind 2012 is Hibayo niet meer gezien, zij beweegt zich in een rolstoel.
Andy is weggereden in een Volkswagen Caddy, die uitgebrand is teruggevonden.
Gerardus maakt gebruik van een blauwe rollator en heeft een onverzorgd uiterlijk.

Dit is geen poëzie. Dit zijn serieus de volledige en dus best mogelijke beschrijvingen van vermiste personen op de website van de landelijke politie. Er staat weliswaar ook een fotootje naast, maar ‘grijs haar en een bril’ of ‘een 22-jarige jongen in spijkerbroek’ lijkt me een behoorlijk karige samenvatting van een geheel persoon, iemand met hobby’s en een geschiedenis en dromen en angsten en liefhebbende mensen om zich heen die hem graag zo gauw mogelijk weer in hun armen sluiten (of in dat andere geval, begraven). Wordt het niet eens tijd voor Justitie om naast een portrettekenaar ook een portretschrijver in te huren? (IK WIL DIE BAAN!) Verdwenen mensen verdienen op zijn minst iets meer dan twee regels boven hun pasfoto, en al helemaal meer dan twee regels over hun spijkerbroek.

Het is trouwens wel een onmeunig fascinerende pagina, en de eraan gekoppelde site met ongeïdentificeerde doden is misschien nóg wel fascinerender. Morbide natuurlijk, maar (deels daarom ook) oh zo interessant om door te grasduinen.

Beeld: Berber Theunissen.

De gefotografeerde gezichten zijn opgezwollen, blauw aangelopen, in elkaar gedeukt, vol wonden. Maar sommige doden zien er juist keurig uit. Zelfs hun haar is netjes gekamd en het witte laken waar ze waarschijnlijk al tijden in hun niksie onder liggen - bij flink winterse temperaturen - is voor de foto even netjes (niet opgemaakt hotelbed-netjes maar gewoon efficiënt-netjes) teruggeslagen. Ik zou bijna zeggen smullen geblazen, was het niet zo verschrikkelijk droef. Toch laaf ik me urenlang aan deze mysteries, de nooit opgehaalde doden en nooit teruggekeerde gezichten. Ik scroll van de meest recente vermissingen helemaal naar de eerste (en dus nog steeds niet opgehelderde) verdwijningen op de site. De kleurenpasfoto’s van de waarschijnlijk naar Egypte ontvoerde broertjes; de oudere dame met het onberispelijke uiterlijk die in de Rotterdamse haven voor het laatst is gezien. Ik reken uit hoeveel personen er zoekraken per maand en ook hoeveel daar uiteindelijk van worden teruggevonden (gemiddeld twaalf zoek, elf en een half komt weer terug).

De eerste personen op de site zijn in de jaren zestig verdwenen en glimlachen een beetje muizig naar ons op de zwart-wit foto’s. Voor altijd foetsie natuurlijk. Bij ieder gezicht - van het jaar 1960 tot 8 maart 2015 - dringt zich onmiddellijk een verhaal op, juist door het ontbreken van zoveel informatie. De gezette twintiger die in september voor het laatst is gezien bijvoorbeeld. Hij heeft een vlassig snorretje (aldus de beschrijving) en komt uit Emmen.

Vlassig snorretje. Emmen. En BOING daar ontsteekt mijn fantasie en stapt de jongeman in de streekbus, groet de chauffeur een beetje nors zoals het een echte Drent met een vlassig snorretje betaamt en laat zich naar het grensdorp en tevens eindhalte rijden, Emmer-Compascuum. In Emmer-Compascuum eet hij een broodje frikandel en daarna een frietje; hij bestelt de snacks niet tegelijkertijd want dat is zonde van hun temperatuur. Hij drinkt zijn blikje cassis helemaal leeg, zelfs de laatste druppel die in de rand is blijven liggen slurpt hij weg en dan wandelt hij de landerijen in. Het is nazomer dus het wordt pas tegen een uur of negen donker. Hij rookt niet, maar zou op een moment als dit maar wat graag roken. Ach ja.

Hij loopt en loopt en loopt en hoopt dat het zich allemaal vanzelf zal oplossen, dat zijn gedachten hem op een gegeven moment met rust zullen laten. Misschien moest hij maar doorlopen naar Duitsland, of in ieder geval een eind in die richting, het wordt donker en het is nog koud voor de tijd van het jaar. Hij heeft geen jas aan, maar draagt wel een grote rugzak. Daarin propt hij vier straattegels die hij met veel moeite heeft weten los te peuteren uit een van de stoepen van Emmer-Compascuum. Voor de zekerheid stopt hij er ook nog een kleine zwerfkei bij die verderop ligt en met de banden hoog onder zijn oksels gesnoerd loopt hij om tien over drie ’s nachts het kanaal in, op een plek waar niemand ooit aanmeert, niemand zwemt en al helemaal niet iemand om tien over drie ’s nachts de hond uitlaat. Er komen nog best wel een tijdje belletjes naar boven.


Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons