nieuwsbrief
menu Asset 14

Museum Vrolik

Artikel Laura van der Haar
Mail

Een beschimmeld babyhoofdje nog voor je eerste koffie van de dag? Die ervaring vinkte ik af in Museum Vrolik, een puike naam voor een uitspatting vol doormidden gezaagde babyhoofden op sterk water. Ongetwijfeld een zusteronderneming van bergingsbedrijf Vrolik BV, dat met hun felgele takelwagens kettingbotsingen van het asfalt komt schrapen.

In Museum Vrolik stond ik dus nog voor mijn ochtendkoffie oog in oog met een beschimmeld babyhoofdje. Het sterk water waar het baby'tje in dreef (of nou ja dreef, het kleintje was in een middelgrote weckfles gepropt waardoor het hard tegen het glas aan drukte) was vanaf het einde van de 19de eeuw niet meer bijgevuld. Heel langzaam, maar toch tot op een peil ver onder het neusje, was het sterkwatervolume geslonken. Boven dat sterkwaterpeil was alles van de baby zwartgroen geworden. Het hoofdje had daardoor precies de textuur en de kleur van een verse vijg, zoals je die tegenwoordig bij de Albert Heijn kunt kopen, keurig in een plastic schaaltje gelegd. Onder die vijg was het weer gewoon een baby. Of niet helemáál gewoon, want in de collectie van Museum Vrolik is niets helemaal gewoon. Deze baby was namelijk doodgeboren met zijn torso binnenstebuiten.

Hoe?

Doodgeboren, met zijn torso binnenstebuiten. Dat ziet er ongeveer uit als een enorme buikwond waardoorheen alle ingewanden (keurig netjes, dat wel) naar buiten zweven, vredig als een melkwegstelsel. De armpjes en de beentjes waren dan wel weer extreem normaal.

Wie een horrorfilm overweegt te maken (bijvoorbeeld) zou er goed aan doen dit museum eens te bezoeken. En de rest ook, want leerzaam en fascinerend is het zonder meer. En als je dat gaat doen, moet je niet alleen naar de ruimte naast de entree van het ziekenhuis dat zich officieel Museum Vrolik noemt, maar vooral ook naar de kelders van het museum, waar de échte collectie zich bevindt. De volledige collectie is daar namelijk verspreid over eindeloze stellingkasten die tot de metershoge nok zijn volgestouwd met weckpotten vol mensen- en dierenlichaamsdelen. Al het glaswerk is zeer goed afgesloten want je ruikt vrij weinig, terwijl je toch echt langs duizenden en nog eens duizenden extreem dode schepsels (en onderdelen van dode schepsels) loopt.

The water babies door Charles Kingsley. Evolutiebiologen Richard Owen en Thomas Huxley onderzoeken een 'waterbaby'.

Die kelderruimte is trouwens onwaarschijnlijk groot en dat komt, zo liet ik me vertellen, door de Koude Oorlog. Want bij een rampscenario zijn ziekenhuizen natuurlijk onontbeerlijk, dus die moesten onder alle omstandigheden feilloos blijven functioneren. De dreiging was ten tijde van de Koude Oorlog zó groot, dat daar praktisch op ingespeeld werd door het gehele AMC-ziekenhuis in de kelder zoetjes na te bootsen. Of niet eens zoetjes eigenlijk: het ziekenhuis in de Bijlmer heeft een ondergronds gangenstelsel waarin bijna de gehele capaciteit van het bovengrondse ziekenhuis weerspiegeld is.

En nu is dat dus de plek voor aangeboren afwijkingen op sterk water. Hersenen met opgespoten bloedvaten, bijvoorbeeld. Of skeletten, waarop de verwoestende effecten van syfilis zich uiterst gedetailleerd aftekenen. Met was geïnjecteerde lichaamsdelen, netjes afgewerkt met wat schellak. Ik noem een hart, ik noem een piemel (piemellakker was dus ooit een beroep!).

Een etage hoger, weer op de begane grond, haal je dan voor één euro vijfenzeventig een zeer matige koffie verkeerd uit de automaat.


Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons