nieuwsbrief
menu Asset 14

Drie oplichters

Artikel Kasper van Royen
Beeld Erik Wallert
Mail

Het is nooit leuk om opgelicht te worden. Maar de twee eerdere keren dat ik het slachtoffer werd van een frauduleuze praktijk had ik tenminste de tijd. In het ene geval stond ik te wachten op een bus en in het andere geval was ik de afwas aan het doen. Nu wacht er een zaal vol mensen op mij. Ik presenteer een avond met dichters en muzikanten. Zolang ik er niet ben kan het programma niet beginnen. Ik probeer dit aan Alejandro, mijn oplichter, uit te leggen. Hij spreekt redelijk Nederlands, maar lijkt mij niet te begrijpen.
‘Luister, Alejandro,’ zeg ik, terwijl we naar de winkel van zijn vermeende neef wandelen, ‘we weten allebei dat ik naar het geld dat je zojuist uit mijn hand hebt gepakt kan fluiten, ook als je het bij je “neef” gewisseld hebt. Probeer dan toch niet langer te pretenderen dat dit avontuur nog een goede afloop kan krijgen.’
‘Jij goede mens, ik goede mens, neef goede neef,’ antwoordt Alejandro vastberaden.
‘Ja, uiteindelijk zijn goed en kwaad natuurlijk ook relatieve begrippen,’ probeer ik tot hem door te dringen, ‘maar het publiek is ook goed en het publiek heeft betaald en zit te wachten op zijn presentator, net als de dichters en muzikanten.’
‘Jij músico?’ vraagt Alejandro en hij tokkelt op een onzichtbare gitaar.

Het was voor de deur van het theater dat hij het briefje van twintig uit mijn hand griste. Ik had het alleen maar omhoog gehouden om aan te tonen dat ik werkelijk geen losse euro bij me had. Inmiddels zijn we al twee grachten verder en de winkel is nog steeds nergens te bekennen. Waarom laat ik die man er niet gewoon vandoor gaan met mijn geld en ren ik terug naar de plek waar ik verwacht wordt? Het lijkt een principekwestie te zijn. Ik wil Alejandro een kans geven, hij moet toch meer hebben voorbereid dan dit.

Mijn eerste oplichter heette Maurits, althans, dat beweerde hij. Deze boom van een rossige jongen kwam betraand naar mij toegelopen op het busstation.
‘Ik schaam me zo,’ stotterde hij, ‘ik ben nooit in de grote stad, maar ik ging gisteren een biertje drinken, want je moet toch wat, en toen moeten ze iets in mijn biertje gestopt hebben, ik werd wakker op een bankje en mijn tas is weg en mijn wanten zijn weg, godverdikkie, ik ben een mislukking, wat is dit erg....’
‘Het komt goed, het gaat allemaal goed komen,’ suste ik glunderend.
Ach, wat voelde dat heerlijk. Ik was achttien en had mezelf in de afgelopen jaren zo vaak ontredderd gevoeld. Na al die keren dat ik uit de puree geholpen was, kon ik nu eindelijk iets terugdoen voor de mensheid.

Illustratie: Erik Wallert

Ik liep met Maurits naar een pinautomaat en gaf hem vijftig gulden voor een treinkaartje naar Lelystad. Hij zei dat hij het dubbele naar mij zou overmaken, omdat ik zijn leven had gered. Ik zei dat dat echt niet hoefde. Toen er drie weken later nog steeds helemaal niets was bijgeschreven belde ik maar naar het nummer dat Maurits mij had gegeven. Er moest iets mis zijn gegaan, waarschijnlijk was hij de besnotterde tissue kwijtgeraakt waarop ik mijn rekeningnummer gekrabbeld had en voelde hij zich nu nog belabberder dan eerst. Ik kreeg de plaatselijke Free Record Shop aan de lijn. Een Maurits had er nooit gewerkt, maar er vroegen de laatste tijd wel vaker mensen naar hem.

Vijf jaar later stond Yusuf voor de deur. Druk gebarend legde de kleine man in gele regenjas zijn situatie uit.
‘Ik jouw boerman, ik huis uit gesloten,’ zei hij wijzend naar een gebouw aan de overkant dat in de steigers stond en waar ik nooit een licht had zien branden.
‘Sleutel binnen liggen, geld binnen liggen, ik boes moeten halen, eerste dag naar werk, enige kans op toekomst.’
‘Het komt goed, het gaat allemaal goed komen,’ suste ik, maar ik merkte dat ik net iets minder overtuigend klonk dan vijf jaar geleden.
Terwijl we naar de pinautomaat liepen vertelde ik Yusuf over Maurits.
‘Natuurlijk zou je er wantrouwig van kunnen worden, maar zo wil ik niet in het leven staan. Als mensen niet meer bereid zijn om elkaar een helpende hand te bieden, waar moet het dan nog naartoe met deze beschaving?’
‘Ik goede mens zijn, stommie soekel ja, maar goede soekel,’ stelde de overbuurman mij gerust.

Yusuf had geld nodig voor een strippenkaart. Hij zou die dag beginnen als bloemist in Duivendrecht. De automaat had alleen maar briefjes van vijftig. Terwijl zijn harige hand het briefje streelde zei hij: ‘Jij bloemen krijgen, heel veel bloemen, zoveel bloemen jij niet meer in huis kan lopen. Wat voor bloemen jij houden van? Of de vrouw? Hyenacint? Klapperroosjies?’
‘Hoeft allemaal echt niet Yusuf,’ lachte ik, ‘als ik mijn vijftig euro maar terugkrijg.’
Dat Yusuf niet in de richting van de bushalte was gelopen, bedacht ik pas toen ik voor mijn deur zocht naar de sleutels die ik op tafel had laten liggen.

‘Jouw voorgangers, Maurits en Yusuf, maakten er tenminste iets van,’ leg ik uit aan Alejandro die aandachtig de informatie in zich op lijkt te nemen. ‘Je kan je afvragen of zij nooit de overstap hebben overwogen naar het legale acteercircuit. Misschien vinden ze dit leuker, geeft het een bepaalde kick. Maar jij moet echt werken aan je act, man. Zo is het voor niemand leuk.’
‘Hier winkel van mijn goede en ook leuke neef,’ negeert Alejandro de feedback.
In de minuscule avondzaak staat een jongen die inderdaad wat van hem weg heeft. Mijn oplichter pakt een blikje chocomel uit het koelkastje en biedt het mij aan.
‘Nee joh, drink jij dat maar lekker op,’ zeg ik.
‘Ah, jij goede mens zijn, een echte músico,’ zegt hij en er glijdt een traan over zijn wang.
Hij legt het briefje van twintig op de toonbank en zijn neef overhandigt mij het wisselgeld.
‘Hij is zo eenzaam de laatste tijd,’ fluistert deze mij toe. ‘Ik zie het meteen aan hem wanneer hij eindelijk weer een goed gesprek heeft gevoerd. Dank daarvoor.’
‘Heel graag gedaan, maar ik had al een kwartier geleden een avond moeten openen. De dichters en muzikanten hebben zich voorbereid, het publiek heeft betaald. Nu voelt iedereen zich vast bekocht.’
De neef brult dat Alejandro op de winkel moet passen, pakt zijn scooter en scheurt met mij weg naar het theater.

Het vertrouwen in de mens mag ik dan nooit zijn kwijtgeraakt, van oplichters weet ik voorlopig niet meer wat ik kan verwachten.

 

————-
P.S. Vond u dit een goed artikel? Zou u graag willen dat hard//hoofd nog vele jaren bestaat? Steun ons dan, als een échte vriend, in keiharde euro’s.


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.
Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons