nieuwsbrief
menu Asset 14

Schrijven over J.

Artikel Julie Cafmeyer
Beeld Anouk Vercouter
Mail

Julie noemt het beestje bij de naam. 'Het vergt moed om zijn echte naam op te schrijven, om hem mee te laten spelen in mijn verhaal.'

Ik trof de kamer die ik zou huren in Maastricht in goede staat aan. Ik glimlachte. Rust.

Ik kwam van een reis in Spanje met een man die in een bus woont, waardoor ik genoodzaakt was om mijn liefde uit te leven in een ruimte van drie vierkante meter op een berg ergens in de Pyreneeën.

Daarbij kwam dat hij niet zo veel van mij houdt als ik zou willen, of toch niet op de manier die ik van hem verlang. Dit ging gepaard met de nodige spanningen. De man in kwestie heet J. In een vorige column ook wel eens Felix genaamd, maar ik heb me voorgenomen om vanaf nu elk personage dat meespeelt in mijn verhaal bij de eerste letter van zijn echte naam te noemen. Dat maakt het voor mij iets overzichtelijker.

Het is natuurlijk nog steeds een gedoe, die voorletter. Dan denkt een mens dat hij orde schept in de chaos. Maar wat krijgt hij terug? Een voorletter, die ook voor u niets betekent. Het vergt moed om zijn echte naam op te schrijven, om hem mee te laten spelen in mijn verhaal, zonder dat hij daar om heeft gevraagd. Ik kijk uit naar de dag dat ik het wel kan. Dan zal alles anders zijn. Dan zal hij in mijn verhalen gewoon zijn wie hij werkelijk is, en hij zal het prachtig vinden. Hij zal het met mij eens zijn, omdat hij in harmonie zal zijn met mijn wensen en verlangens.

Je geliefde een naam durven geven lijkt mij goed voor de psychische gezondheid.

Illustratie: Anouk Vercouter

Ik weet niet of ik hem nu mis. Ik mis de wandelingen, de eenvoud waarin we leefden, mijn koude tenen tegen zijn been en de geur van ons een week niet te wassen. Maar er is iets in onze verhouding dat niet klopt: hij als mijn god, ik als een smekende hond.

Ik herinner me het pijnlijkste tafereel van onze reis. We zaten in het busje en fantaseerden over een zeiltocht die we deze zomer zouden kunnen maken. Nog extremer dan in een bus, zouden we los van de bewoonde wereld op elkaar aangewezen zijn. We zouden onze levens daar aan elkaar kunnen vertellen. J. vond het een goed idee, we zouden daar zelfs een boek kunnen schrijven, een bundel van al onze bekentenissen aan elkaar. Maar na een half uur bekende hij dat hij nu al hoofdpijn kreeg van het plan. Persoonlijk lijkt me dat geen goede basis voor het beginnen van een zeiltocht.

‘Stuur me dan weg,’ zei ik hem. Ik voelde me nog steeds dezelfde smekende hond die pas zou afdruipen als er stenen naar hem werden toegegooid. Ik verlangde naar die vernedering. Dat hij me zou droppen met een slaapzak aan de luchthaven. Zodat ik rillend van de kou eindelijk eens zou beseffen in wat voor misplaatste droom ik leef. Hij stuurde me niet weg, maar kleedde me uit. We kusten elkaar en kwamen op hetzelfde moment klaar.

En nu zit ik hier in mijn kamer in Maastricht, die door de koude winter en een berg afval na enkele dagen helaas is overmand door een gigantische muizenplaag. ‘Ik kan dit aan,’ fluister ik mezelf de hele dag bemoedigend toe. Ik heb de muizen een naam gegeven, eentje daarvan heet nu Theresa (naar mijn grootmoeder zaliger). Ik vraag me af of ze hiermee vereerd zou zijn. Ik denk het wel. Ongedierte een naam geven lijkt mij goed voor de psychische gezondheid.

En zo gaat het leven, een goede staat vervaagt in een erbarmelijke staat. En wie geen voorstander is van de realiteit, creëert intimiteit met de vijand. Ja, het doet iets met een vrouw die bijna in psychisch gezondheid verkeert om volledig in beslag te worden genomen door een zekere J.


Julie Cafmeyer
Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons