nieuwsbrief
menu Asset 14

Iemand die mij kan tatoeëren

AH advertenties Anna van Leeuwen
Mail

Anna van Leeuwen laat zich graag inspireren door de oproepen op het prikbord in jouw supermarkt. Heb je een bijzondere oproep gezien, en wil je dat Anna het verhaal daarachter bedenkt? Stuur haar dan een scherpe foto van het kaartje, en wie weet verwerkt zij het in een van haar verhalen.

Die moedervlek op haar rechterbeen, net onder haar knie, die vindt ze niet zo mooi. Dat litteken, op haar linkerarm, dat heeft ze van toen ze uitgleed met voetballen. We zitten op haar bed, ze leidt me al een tijdje op haar lichaam rond. We zoeken een geschikte plek.

Het begon een uur geleden, bij haar sokken. Er stonden groene hartjes op. Ze deed haar sokken uit. ‘Voeten zijn wel heel gevoelig,’ zei ik. Ze knikte. ‘Enkels ook,’ ging ik verder. Ze stroopte haar broek een beetje omhoog, ze voelde aan de stoppeltjes. Samen keken we naar haar onderbeen. ‘Kuit kan, of de zijkant van je been...’ Ze knikte, nog eens. ‘Mijn kuit is wel gespierd,’ zei ze. Ik knikte en zei: ‘Ja hoor.’ ‘Vind je dat echt?’ Ik haalde mijn schouders op en zweeg. Ze zuchtte.

Het briefje ligt op haar nachtkastje. Ze heeft me niet verteld wat het betekent. Ik weet niet eens of ze het zelf getekend heeft. Het zijn een paar streepjes, een vierkantje en een rondje. Getekend met viltstift in felle kleuren die ik niet bij me heb. ‘Dat geeft niet,’ zei ze meteen, ‘zwart is ook mooi.’ En: ‘Bij zo’n tattooshop stellen ze maar vragen...’

Ik stelde geen vragen. Ik had nog geen slok van mijn thee genomen, of ze nam me mee naar haar slaapkamer. ‘Is dit genoeg licht?’ vroeg ze. En terwijl ze haar sokken uitdeed: ‘Ik weet het nog niet zo goed.’

Nu zit ze in haar bh en onderbroek voor me. Ieder lichaamsdeel dat ik kan zien, is het afgelopen uur besproken en onderzocht. De buik is wat onhandig, voor als ze ooit zwanger raakt. De rug, die kan ze zelf niet zien. Haar bovenbenen daar kneep ze in en zei: ‘Mwa, ik denk toch van niet.’ Ze voelde even aan haar hals en aan de bovenkant van haar borst. ‘Nee, dan zie je het meteen,’ zei ze.

‘Zal ik even naar beneden gaan, mijn spullen halen?’ bied ik aan. ‘Nee, blijf maar, je moet meedenken.’ Ik kijk even naar haar navel en probeer me dan te concentreren op haar voeten. ‘Heb je het niet koud?’ vraag ik. ‘Neuh, niet echt,’ zegt ze.

‘Waar zou jij het doen?’ vraagt ze. ‘Poeh, lastig. Ik zit al bijna helemaal vol.’ Ik lach erbij en strek mijn armen naar haar uit. Ze bekijkt mijn armen, maar lacht niet terug. ‘Nee, maar als je mij was?’

‘Als ik jou was?’ Met haar wijsvinger trekt ze een streepje langs de inkt op mijn arm. Ze draagt geen nagellak, geen ringen. ‘Ik zou het niet doen,’ zeg ik, ‘het is verslavend, weet je, je bent nog zo...’ Ik twijfel tussen jong en mooi, allebei zou verkeerd klinken, dus ik zeg: ‘...leeg.’

‘Leeg?’ Nu lacht ze. ‘Ik heb je bijna alles laten zien en jij vindt me leeg?’ Ze lacht hard, schatert. Ze strijkt een lok haar uit haar gezicht. ‘Lekker ben jij!’ Ze stompt hard tegen mijn schouder. Ik schud mijn hoofd, wil iets zeggen om het goed te maken maar zij zegt al: ‘Sorry. Nee, sorry echt. Het was niet mijn bedoeling.’

Ze pakt het briefje van het nachtkastje. Ze legt het op haar bovenbeen. We kijken er samen naar. ‘Ik denk niet dat het mooi wordt,’ zeg ik. ‘Ik denk het ook niet,’ zegt zij. ‘Ik wist niet dat dit zo moeilijk zou zijn. Zit jij echt helemaal vol?’

Dan trek ik mijn sokken uit, stroop mijn broek een stukje op. Ze kijkt zwijgend. Ik laat mijn buik zien, mijn rug, stroop mijn boxer een stukje naar beneden. ‘Zie je, hier zit niks.’ Ze glimlacht. Ze geeft het papiertje aan mij. ‘Wil jij ‘m niet hebben?’

Haar hoofdkussen ruikt naar wasverzachter. Ik geef haar aanwijzingen terwijl ik op mijn buik lig. De machine vindt ze zwaar. Ze werkt traag. Ze vloekt omdat ze het ding niet onder controle heeft. Het geeft niet. Ik zit de komende weken wel op één bil. Als ze maar betaalt.

 


Anna van Leeuwen is Hard//hoofd-redactielid, freelance kunstjournalist en schrijft korte verhalen. Ze zou graag een alpaca hebben voor op haar balkon. Alvast bedankt.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons