nieuwsbrief
menu Asset 14

Vergeet alles wat je las

Artikel Laura van der Haar
Mail

“Over een chick die dood wil ofzo, maar dat is vet lastig dus belandt ze in een soort psychose en wordt ze opgenomen in een kliniek en daar ontmoet ze allemaal superchille mensen en dan wil ze ineens niet meer dood, Catharina heet ze of Marjolein ofzo, jeweetwel zo’n soort naam, van die schrijver Coolio weetjewel die we ook moesten lezen."

“Ko-el-jo.” De vrouw naast mij in de trein grijpt vriendelijk in. “En zij heet Veronica.”

Het meisje kijkt de dame verrast aan en kirt begeesterd verder. “Ja Veronica heet ze! En die griet wil dus dood maar dat is vet moeilijk en zo heet dat boek ook, de vrouw die dood wil of zoiets, nee, Veronica gaat moeilijk dood.”

Veronica besluit te sterven” corrigeert de vrouw weer maar wordt direct overstemd.

“Of iets als De Dood van Veronica, hoe heet ze gaat de pijp uit ofzo, Veronica kassie wijlen, ja zoiets.”

Veronica besluit te sterven.”

“Of iets met zelfmoord, knalde ze haar kop d’r uiteindelijk niet af of... sorry wat?”

Veronica besluit te sterven.”

“Ja precies! Djeeeezzzz, dit heb ik nou altijd, ik vergeet gelijk álles, zo d’r in en d’r weer uit, zelfs of ik het überhaupt al had gelezen vergeet ik vaak en gaat ze nou dood uiteindelijk of niet?” De twee schoolmeisjes kijken nu beiden afwachtend naar hun medepassagier. Ik lijd zonder twijfel aan dezelfde kwaal en staar mee.

Een bizarre kwaal overigens, want dit overkomt mij zelfs bij mijn lievelingsboeken. Al zet je een priem in mijn nek, ik zou niet wéten hoe de hoofdpersoon van bijvoorbeeld Nooit meer slapen heet. Iets met Michel? In ieder geval een jongen die op reis ging naar Noorwegen en kapotgebeten werd door de muggen en zijn professor was er ook bij en uiteindelijk spatte zijn hoofd uit elkaar in een geologisch interessante omgeving. Enfin, ik heb er (behalve de in zijn eenvoud briljante beginzin en het vage gevoel dat dit weleens een van mijn favorieten zou kunnen zijn) dus weinig genoeg van onthouden om het voor de vierde keer te gaan lezen. (YES!).

Met films overkomt mij dit trouwens nog heviger. Zo erg zelfs dat ik lang geleden –  diep in de videotheektijd – een keer van de baliemedewerker te horen kreeg dat ik Urban Legend nu al drie keer gehuurd had en of ik hem echt nogmaals wilde zien? Want zo goed was hij nou ook weer niet? Waarop ik antwoordde dat dat vast mijn vriendje was geweest en pas tegen het einde, toen een van de actrices op bed lag vastgebonden en haar buik werd opengereten en uiteindelijk toch gered werd door iemand die haar belager beschoot maar vervolgens zelf neergeknald werd en er dus toch nog een achtervolging volgde waarbij de moordenaar de griet die eerst op bed lag met een hakbijl aanviel, tóen begon me inderdaad te dagen dat ik precies dit, in deze volgorde, al eens eerder gezien had. Meermaals. Een film met weliswaar enorm veel plotwendingen achter elkaar maar die je onder geen beding een tweede keer hoeft te zien.

En precies om die reden heb ik me inmiddels getraind in selectief onthouden. En dan niet per se van de plot, de karakterontwikkeling of de zintuiglijke sfeerbeelden, nee, ik wil voortaan nog maar één ding herinneren: is dit de moeite van een tweede keer waard? Ik schaam me nu ook nooit meer wanneer ik de hoofdpersonen uit de canon niet kan reproduceren (alleen Katadreuffe weet ik nog omdat het zo’n debiele naam is), vind het geenszins gênant dat ik geen flauw idee heb wie Hokwerda ook alweer was en wat zijn kind deed, wat Gilbert Grape at en wat die hele Mockingbird er nou weer mee te maken had. Ik verheug me alleen nog maar op de tweede, de derde, de zoveelste keer; een lees-/kijksysteem met enkel bevrediging.

“Ja,” zegt dan de vrouw naast mij in de trein, “die gaat dood.”


Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons