nieuwsbrief
menu Asset 14

Linkse vrienden

Columns & Commentaar Mirko van Pampus
Mail

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Syriza heeft gewonnen in Griekenland. Volgens Mirko zou de PvdA op de banken moeten staan nu.

Bijna tien dagen geleden is het al dat de Radicaal Linkse Coalitie, beter bekend onder de afkorting Syriza, de verkiezingen won in Griekenland. Tien dagen waarin de usual suspects ter rechterzijde hun messen slepen en in verschillende mate van nuance hun ongenoegen uitten. Van de Financial Times tot de Elsevier schreeuwden de commentatoren van het financieel establishment hun verontwaardiging uit. Hoe durfden die luie Grieken!

Op zich niet verwonderlijk natuurlijk; het verhogen van het minimumloon en het terugdraaien van privatiseringen - om maar iets te noemen - zijn nou niet echt de natte droom van de gemiddelde rechtse columnist. Wat echter meer de verbazing wekt, is de reactie van zelfverklaard progressieven partijen. De PvdA, in de persoon van Jeroen Dijsselbloem, liet in woord en lichaamstaal (ziehier de moeder der ongemakkelijke persconferenties) duidelijk zijn frustratie blijken over de voornemens van Syriza de schulden te herzien. 'Schuldherziening geen optie', 'afspraak is afspraak', 'bezuinigingen moeten doorgaan'; zo laat het standpunt van de PvdA minister zich ongeveer samenvatten. Hij werd hierin bijgevallen door de nationale media, die Syriza klakkeloos onderbracht in de categorie "leip eurosceptisch populisme" en het verder liever had over de onconventionele kledingkeuze van de nieuwe Griekse ministers.

Wat bezielt Dijsselbloem? Is hij vergeten voor welke partij hij in de regering zit? Er wordt hem en zijn partij een uitgelezen mogelijkheid aangereikt om op Europees niveau af te rekenen met jarenlang rechts economisch beleid. Het verhogen van het minimumloon, investeren in de publieke sector, meer geld naar zorg en onderwijs, pensioenzekerheid, dit zijn de stokpaardjes van de PvdA, de raison d'etre van de sociaal-democratie. De PvdA, en met hen de sociaal-democraten uit de andere Europese lidstaten, zouden op de banken moeten staan nu, dit is hun kans! Dé kans om de nare smaak van jaren van teruglopende ledenaantallen, afstervende vakbonden, een onderklasse die het allemaal wel best leek te vinden (en als ze al kwaad worden dan was dat op "de buitenlanders") en interne onvrede in te partij weg te spoelen en op Europees niveau op te trekken voor een hernieuwde sociale agenda. In plaats daarvan lijkt Dijsselbloem zich meer druk te maken over de belangen van de banken en het redden van het financieel systeem, en kiest hij zijn bondgenoten eerder bij het IMF en de ECB dan bij zijn sociaal-democratische broeders over de grens.

Is dit dan allemaal onkunde? Misschien wel niet. De PvdA lijkt zich erg prettig te voelen in de gecultiveerde ideeën-armoede in Nederland. De partij is zo verslaafd geraakt aan het politieke midden dat alles dat daarvan afwijkt angstvallig in het onredelijke verdomhoekje geschoven wordt. Het lijkt dat de partij ondertussen zo ver naar rechts verschoven dat de minister met zijn calvinistische kruideniersmentaliteit het geluid van de eigen partij eigenlijk heel goed verwoordt. Tekenend is de overeenkomst tussen de beroemde reactie van Melkert op Fortuyn en die van Dijsselbloem op Varoufakis, de nieuwe Griekse minister van Financiën, in de bovengenoemde persconferentie. Stemmen die het heilige politieke midden afzweren, of dat nu uit extreem-rechtse of radicaal linkse hoek is, kunnen bij de PvdA op dezelfde reactie rekenen: chagrijnige frustratie over het feit dat de tegenstander niet even gewoon normaal doet. 'Regels zijn regels' is nu eenmaal een stuk simpeler dan een ideologische heroriëntatie ten aanzien van die regels.

De PvdA als verdediger van een economisch rechtse agenda en afjager van linkse alternatieve voor die agenda. Met zulke oud-linkse vrienden heb je geen nieuw-rechtse vijanden meer nodig.


Mirko van Pampus leidt een pendelend bestaan tussen Amsterdam en Londen, waarbij hij in de wereldstad het geld uitgeeft dat hij in het werelddorp verdiend heeft.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons