nieuwsbrief
menu Asset 14

Het hek

Het burenoverleg vond plaats aan de andere kant van de stad. Natuurlijk was ik verdwaald geraakt en kwam ik te laat. Dat ik ook met mijn buren mee had kunnen fietsen, aangezien wij toch allemaal bij elkaar in de buurt wonen, bedacht ik pas toen ik voor de achtste keer het kaartje op mijn telefoon bestudeerde.

Mail

Een gezette vrouw met opgestoken blond haar deed de deur voor mij open. Ze stelde zich voor als Ankie. ‘‘En dat is Trudy,’’ zei ze, wijzend naar een vrouw die koffie aan het inschenken was. Het had haar oudere zus kunnen zijn. Rond de tafel zaten verder nog vier mensen. Mijn onderbuurman herkende ik, evenals de achterbuurvrouw. Er was nog een oude man, die ik niet meteen kon plaatsen. En een man met een ringbaardje en een oorbel die ik wel eens in de straat had zien wandelen. Ik wist niet of ik mij moest voorstellen, of dat het voor zich sprak dat we elkaar allemaal kenden en het zelfs ongepast kon zijn om niet te doen alsof dat zo was. Ik besloot heel algemeen in het rond te zwaaien.

‘‘Goed, nu wij compleet zijn,’’ zei Ankie, op een toon alsof we naar een pretpark gingen, ‘‘zal ik even uitleggen hoe dit overleg is opgebouwd. Iedereen krijgt omstebeurt de marker.’’ Ze hield een oranje markeerstift omhoog en zwaaide deze een paar keer van links naar rechts en weer terug, zodat we het object goed in ons op konden nemen. ‘‘Wie de marker heeft, heeft het woord. De rest mag dan dus niets zeggen.’’
De man met het ringbaardje stak een harige hand omhoog en zuchtte met een zwaar Duits accent: ‘‘Zou ik misschien eerst even mogen weten waarom wij hier eigenlijk zijn?’’
‘‘Het hek,’’ zeiden mijn onderbuurman en achterbuurvrouw in koor.
‘‘Hou dit even vast,’’ zei Ankie, ‘‘of zet het even weg. We komen daar vanzelf.’’
‘‘Het is op zich wel een legitieme vraag,’’ glimlachte Trudy, ‘‘we kunnen er ook voor kiezen om voortaan eerst het thema lichtjes aan te raken, voordat we de markermethode introduceren. Zodat iedereen op dezelfde golflengte zit.’’
‘‘Oké Trudy,’’ knikte Ankie naar haar collega aan de overkant van de tafel, ‘‘parkeer dat maar even voor ons evaluatiemoment.’’
Midden op de tafel stond de grootste koektrommel die ik ooit gezien had. Hij was tot de rand gevuld met krakelingen. Om er bij te kunnen moest ik half op de tafel gaan liggen. Ik probeerde vervolgens zo nonchalant mogelijk op zo’n krakerig geval te kauwen, terwijl de suikerkorrels langs mijn mondhoeken hagelden.

‘‘Er zijn drie kernvragen,’’ legde Ankie uit en ze wees naar de flip-over waarop de vragen waren genoteerd. ‘‘Wat is het kernprobleem? Hoe heb jij tot dusverre op dat kernprobleem ge-rea-geerd? En wat zou jij willen?’’ In elke vraag werd op een bepaald woord erg de nadruk gelegd, alsof de rest een bijzaak was.


Illustratie: Erik Wallert

Ankie overhandigde de marker aan de oude man. Ik wist weer waar ik hem van kende. Hij was de voorzitter van de bewonerscommissie. Het idee van een hek was oorspronkelijk bij hem vandaan gekomen. Met trillende hand nam hij de marker in ontvangst.
‘‘En waar moet ik nou de antwoorden schrijven?’’
‘‘Nee, je hoeft niets op te schrijven. Je mag het gewoon zeggen,’’ zei Ankie, als een moeder die haar kind voor het eerst zonder zijwieltjes laat fietsen.
‘‘Wat moet ik dan met die stift?’’ vroeg de man beduusd.
‘‘De marker is maar een marker,’’ assisteerde Trudy op kordate toon, ‘‘het had ook iets anders kunnen zijn.’’
‘‘Een stokje,’’ suggereerde de onderbuurman.
‘‘Of een snoepje,’’ probeerde de achterbuurvrouw.
‘‘Een worstje,’’ zuchtte de Duitser vermoeid.
‘‘Ik snap er niets van,’’ zei de oude man. ‘‘We zitten hier toch vanwege een hek?’’
‘‘We zitten hier vanwege wat het hek oproept,’’ nuanceerde Ankie.
‘‘Ach,’’ opperde Trudy, ‘‘we kunnen de marker natuurlijk ook de marker laten. Als dat de dingen nou simpeler maakt.’’
Ankie keek Trudy met grote ogen aan. De Duitser probeerde een krakeling te pakken en stootte daarbij een bak met plastic roerstaafjes om. De staafjes rolden alle kanten op, maar niemand leek er aandacht aan te besteden.
‘‘Jij blijft godverdomme van mijn markermethode af,’’ siste Ankie over de tafel heen, alsof enkel Trudy het kon horen.
‘‘Het is maar een instrument, lieve schat,’’ sprak de collega laconiek, ‘‘het mag nooit een doel op zich worden.’’
‘‘Kom, laten we het over het hek hebben. Daarvoor zitten we toch hier?’’ zei de onderbuurman, alsof het onderonsje tussen de mediators een onbeduidend intermezzo was geweest.
‘‘Ja,’’ zei de achterbuurvrouw, ‘‘ik heb er over na zitten denken en zou het niet gewoon het beste zijn om hem in de avonduren, laten we zeggen tussen zeven en zeven, op slot te doen en hem overdag open te laten?’’
‘‘Niet eens zo’n gek idee,’’ glimlachte de Duitser.
‘‘Wat vind jij ervan, Kasper?’’ vroeg de onderbuurman.
Ik voelde hoe zes paar ogen zich op mij richtten.
‘‘Wel,’’ hoorde ik mezelf aarzelend zeggen, ‘‘ik ging er eerlijk gezegd altijd al van uit dat dat ook de bedoeling was.’’
‘‘Ik kan morgen wel bij alle inwoners van het blok een briefje in de bus doen, dan is iedereen op de hoogte van deze afspraak,’’ stelde de oude man voor.
‘‘Nee, dit gaat de verkeerde kant op,’’ protesteerde Ankie. ‘‘Jongens, jongens, jullie zitten al in oplossingen te denken. Bij die fase zijn we nog lang niet. Geef elkaar eerst de ruimte om door te dringen tot de kern van het probleem.’’

Even was het gekraak op krakelingen het enige geluid dat rond de tafel klonk.
Toen zei Trudy: ‘‘Ach, misschien kan het geen kwaad om de boel eens lekker om te draaien. Dat kan best verfrissend werken. Durf te spelen.’’
Ze stond op uit haar stoel en maakte een voor haar stramme uiterlijk opmerkelijk soepele pirouette.
Ankie griste de markeerstift uit de hand van de oude man.
‘‘Hoe durf je mijn gezag te ondermijnen,’’ gromde ze en wierp de marker met een bovenhandse zwaai de lucht in. Het ding kwam vlak boven haar collega’s rechterwenkbrauw tot stilstand.
‘‘Ik ram die stift in dat stofnest van je!’’ kermde Trudy.
‘‘Dames,’’ suste de oude man, ‘‘dit is toch nergens voor nodig?’’
‘‘Nee, hier is duidelijk meer aan de hand dan het gebruik van een discussie-instrument’’, merkte de achterbuurvrouw op.
‘‘Misschien moesten jullie eerst eens op zoek gaan naar de kern van jullie probleem,’’ opperde de Duitser.
‘‘Probeer naar elkaar te luisteren,’’ droeg ik mijn steentje bij.

We fietsten gevijven terug naar onze buurt.
‘‘Dat hek, ik heb nooit helemaal begrepen wanneer dat nou een probleem geworden is,’’ zei de onderbuurman.
‘‘Was het dat dan ooit?’’ vroeg de Duitser.
‘‘Blijkbaar wel, anders was er toch geen burenbemiddeling nodig?’’ zei ik.
We naderden ons blok.
‘‘Zeg, hebben jullie nog zin om een borreltje te komen drinken?’’ vroeg de achterbuurvrouw verlegen.
‘‘Ja, waarom ook niet,’’ zei de onderbuurman.
‘‘Leuk idee,’’ mompelde ik.
‘‘Ik lust er wel eentje,’’ zei de Duitser.
‘‘Anders ik wel,’’ knikte de oude man.
Onze euforie onderdrukkend, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, wandelden we met onze fietsen aan de hand door het hek en sloten het af.

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.
Erik Wallert gaf zijn baan als journalist eraan om aan de Koninklijke Academie te Antwerpen schilderkunst te studeren. Op die academie worden nog technische vaardigheden geleerd, vaardigheden die Erik nu inzet in autonome tekeningen en illustraties. Hij put inspiratie uit oude grafiek, zoals krantenillustraties en strips uit het fin-de-siècle waarvan hij de sfeer en gratie toepast in tekeningen die evenwel over hedendaagse onderwerpen handelen.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5