nieuwsbrief
menu Asset 14

Pikneuken

'Goedemorgen jongens en meisjes, masturberen jullie weleens?'
Een klas vol blozende scholieren en een daverende stilte vielen hem ten deel.
'Mooi, dan gaan we het vandaag over iets bijzónder fascinerends hebben! Namelijk: het verschil tussen de liefde bedrijven… [effectstilte]… en pikneuken.'

Mail

Hiermee bestendigde de biologieleraar van een middelbare school in Doetinchem zijn naam tot in de eindtijd. Doetinchem ligt in de Achterhoek, zodat de klemtoon van het woord pikneuken op de eerste lettergreep viel en de tweede lettergreep relatief veel tijd in beslag nam: pík-neeeeeuuhk’n. Met dit ene woord vereeuwigde de biologiedocent overigens niet alleen zijn naam, hij ramde ook gelijk het leven van een hele generatie boerenkinderen uit koers.

Sommige van mijn klasgenoten vroegen hun ouders na die eerste les of ze nu voor altijd zouden branden in de hel; anderen zijn door hem ook bioloog geworden. Sommigen wilden nooit meer ‘gewoon’ de liefde bedrijven en aan mij openbaarde zich hiermee Het Pikneukmoment, dat ik sindsdien met volle overgave ben gaan sparen.

Pikneukmomenten zijn - volgens mijn eigen definitie - de onaangekondigde hoogtepunten die je voortkabbelende dagelijks bestaan op positieve wijze omver beuken en vooral: onvergetelijk zijn. Je moet er wel te allen tijde ontvankelijk voor zijn want ze kunnen zich in allerijl voordoen, sterker nog, pikneukmomenten zijn vaak ogenschijnlijk miniscuul maar achteraf steevast onmiskenbaar.

Foto: Gabor Roozen.

De eerste keer dat ik Simon ontmoette bijvoorbeeld, die ik vervolgens jaren mijn beste vriend noemde, was een pikneukmoment volgens het boekje. Het vond plaats op het herentoilet van een buffetrestaurant in Renesse, waar wij die zomer werkten. Ik was zestien, hij was eenentwintig en er lag een drol in de pisbak.

'Gewoon, effe een papiertje d’r om en oprapen,' was zijn reactie toen ik mijn schoonmaakhandschoenen op de grond smeet en sneerde dat ik niet voor zes gulden per uur drollen uit de pisbak ging vissen, doe het lekker zelf. Maar hij deed het niet lekker zelf, want hij ontleende gezag aan de vijf jaar leeftijdsverschil én zijn semi-bedrijfsleidersrol omdat hij toevallig al een maandje langer in dienst was. Wat er precies met die drol gebeurd is weet ik niet, maar deze homp in de pot beklonk in ieder geval het begin van een heuglijke vriendschap.

Of op studiereis naar Ostrava, daar beleefde ik zonder twijfel een pikneukmoment van jewelste, samen met Mátias. Mátias was de enige niet-saaie student van het selecte onderzoeksgroepje en met hem slikte ik per ongeluk een xtc-pil in de Oost-Tsjechische handelsstad. Of nou ja, per ongeluk, het was gewoon niet echt de bedoeling, want het was al na middernacht en de volgende ochtend moesten we om kwart over acht de directeur van de universiteit interviewen. Maar door die abusievelijke xtc-pil (door een Tsjech uit zijn Eastpak-tas vol zipzakjes opgediept) belandden we ook nog eens een soort van per ongeluk in de nachttrein naar Praag, die er, als ik het me goed herinner, zó lang over deed dat we net genoeg tijd hadden om op Praag CS een blikje cola te kopen en direct weer in de retourversie moesten springen om überhaupt nog op tijd te komen voor ons interview de volgende dag. ‘Voel jij nou al iets?’ vroegen we elkaar op de terugweg om de twee minuten, maar we merkten allebei niets van die pil, gelukkig maar!!!

'Kom laten we uit het raam klimmen!' schalde Mátias na een minuut of tien door de smalle gang met slaapcabines, waarin ik op mijn hardst heen en weer aan het rennen was.

'Jah!' brulde ik terug en volgde Matias, die zich al door een van de schuiframen aan het wringen was. Bomen en elektriciteitspalen flitsten voorbij.

'En nu!? Merk je nu al iets?' schreeuwde hij toen we plat op onze buik bovenop het dak van de trein door nachtelijk Tsjechië schoten.

'Nee! Nog! Steeds! Niets!' probeerde ik het gieren van de wind te overstemmen, onderwijl stevig de trein omhelzend.

Het interview was overigens een fiasco, de studiebegeleider kon allerminst lachen om onze onbeslapen bedden en Mátias heb ik al in geen tien jaar meer gezien, maar daar gaat het niet om. Het gaat om mijn pikneukmoment op het dak van een nachttrein.

Wat betreft het daadwerkelijke pikneuken: geen one-night-stands voor mij. Een tikje saai misschien, maar ik vind het gewoon vies om bij een vreemde meneer in een onbekend bed te kruipen. De enige keer dat ik er eventueel één had kunnen beleven vond ik de man in kwestie echter zo leuk dat ik er gelijk twaalf maanden bleef. Deze man is inmiddels ook weer redelijk accuraat uit mijn leven gegumd, maar toch heb ik ruim een jaar van mijn bestaan op hem stukgeslagen. Toen ik hem voor het eerst zag zitten aan de bar waar ik werkte, verbaasde ik me direct met mijn handen tegen mijn wangen over zoveel moois in één enkel gezicht. Hij was op zijn beurt weer meermaals teruggekomen om mij uiteindelijk toch een keer aan te spreken maar grappig genoeg (en typerend voor hem, zou ik later ontdekken) altijd precies op het verkeerde moment. Maanden later zag ik hem eindelijk weer: druk gesticulerend zat hij op een barkruk in Café de Diepte en liet zich daar vanaf vallen precies op het moment dat ik de deur opentrok. Zo achterover, allebei de beentjes hoepla in de lucht. Ik weet niet of hij dit van tevoren zo had bedacht, maar ik moest over hem heen stappen om binnen te komen en hierdoor werd een kennismaking toch echt onafwendbaar.

'Dit is de vunzigste vloer waar ik ooit op gelegen heb maar ik ben NIET dronken!' Hij stak mij met één oog dicht zijn hand toe, onderwijl een grimas van pijn onderdrukkend. Boing. Dat werd pikneuken.

Noot van de auteur: dat in bovenstaande pikneukvoorbeelden slechts mannen figureren berust op toeval. Pikneukmomenten kunnen uitstekend met een vrouw beleefd worden. Of lekker alleen, ook prima.

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5