nieuwsbrief
menu Asset 14

Snackbarman

Een van mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar is om socialer te zijn. Nu kan ik aardig sociaal overkomen als ik met vrienden in de kroeg zit, maar in het dagelijks verkeer ben ik een zombie die uitsluitend gesprekken voert in zijn hoofd. Het is niet zozeer dat ik verlegen ben, maar koetjes en kalfjes blijf ik lastige onderwerpen vinden. ‘‘Groet gewoon eens wat mensen,’’ moedigt mijn vrouw mij aan. Wonderbaarlijk genoeg is zij altijd potentie in mij blijven zien. ‘‘Je krijgt er zoveel voor terug!’’ Wat ik ervoor zou krijgen weet ik niet, maar het valt allicht te proberen.

Mail

Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Zoals elke woensdagochtend heb ik mijzelf met veel weerzin naar de sportschool gesleept. Voor de verandering heb ik mijn koptelefoon thuisgelaten, want muziek mag mijn beweeglijkheid dan wel stimuleren, het sluit mij nog verder af van de wereld dan ik vanuit mijzelf al doe. In plaats van stapels coupons die driftig geteld worden op het televisieschermpje voor me, bestudeer ik de mensen om mij heen, terwijl mijn voeten heen en weer trappen. Ik ken bijna iedereen van gezicht, al weet ik niet wie ik zou herkennen met normale kleding aan. Dan zie ik de snackbarman. Het zou niet vreemd zijn om hem te groeten; ik ben immers een vaste klant.

De snackbarman zit in een stoel die hij met zijn buikspieren eerst een aantal malen naar links en dan naar rechts draait. Elke keer dat ik mijn ene hand opsteek – met mijn andere hand de grip op het rubber verstevigend, zodat ik niet omkukel – draait hij net weg. Ik overweeg om deze moedige eerste poging tot sociaal contact in een plek die geen kroeg is, maar als mislukt te beschouwen. Dan bedenk ik dat enkele medesporters mijn gebaar gezien kunnen hebben. Ze zullen denken dat ik gek ben, waarmee elke mogelijkheid tot toekomstig contact in de kiem gesmoord is. Daarom houd ik mijn adem in tot de snackbarman mijn kant op draait en roep dan: ‘‘Hé, hallo!’’
God, wat klinkt mijn stem hard. Enkele mensen kijken mij met hun bezwete gezichten verbaasd aan. Ik wijs naar de snackbarman, om duidelijk te maken dat het voor hem bedoeld was. Hij lijkt niets te hebben gehoord.
Terwijl mijn voeten van de zenuwen extra hard trappen, schraap ik mijn keel en bulder dan door de sportzaal: ‘‘Voor drie euro patat zonder, een frikandel speciaal met extra veel curry en een groentekroket.’’

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Een instructrice komt naar mij toelopen. ‘‘Gaat alles goed? Het is goed dat je je frustraties eruit gooit, dat gevecht met die calorieën mag ik graag zien, maar je zorgt voor overlast.’’
‘‘Nee, nee,’’ grijns ik geruststellend, ‘‘ik had de akoestiek hier een beetje onderschat, maar ik wilde alleen hem even groeten.’’ Ik wijs weer naar de snackbarman, die net van zijn apparaat is gestapt en zijn gezicht dept met een handdoek.
‘‘Als jij zo graag met hem wil praten, waarom loop je dan niet gewoon even naar hem toe?’’
Ik wil de instructrice uitleggen dat het mij niet om een uitgebreid gesprek te doen is, enkel om wat vluchtig contact tussen buurtgenoten. Toch stap ik af en loop met haar mee naar de snackbarman.
‘‘Babik, ken jij deze jongen?’’ Babik kijkt me aan als een hoogbejaarde man die in een slijterij gevraagd wordt zich te legitimeren. Zijn zweet ruikt pittig.
‘‘Normaal heb ik een grote groene jas aan,’’ leg ik uit. ‘‘Zo om de week kom ik eten bij je halen. Eergisteren heb ik dat nog gedaan. Heerlijk was het weer.’’
Ik wacht tevergeefs op een blik van herkenning.
‘‘Eten bij mij halen? Waar heb jij het over?’’
Dan zie ik dat het de snackbarman helemaal niet is.

‘‘Sorry,’’ stamel ik, ‘‘wat ongelooflijk stom. Ik verwarde u met een andere Turk, ook met zo’n mooie snor.’’
In het gezicht van Babik maakt verwarring plaats voor ergernis. Zijn snor trilt ervan.
‘‘Ik ben een Koerd!’’ snauwt hij.
Ik kijk om mij heen. Iedereen in de zaal is gestopt met bewegen en slaat het gesprek gade. Alleen achterin heft een kreunende kerel onverstoorbaar zijn gewichten.
‘‘Nou ja, Turk, Koerd, wat doet het er ook allemaal toe?’’ lach ik hartelijk. ‘‘Ik wilde alleen maar vriendelijk doen! Nog een prettig nieuw jaar!’’
Zonder mij om te kleden ga ik naar huis. Morgen is er weer een dag.

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.
Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5