nieuwsbrief
menu Asset 14

Dood

Artikel Kasper van Royen
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Mail

We waren op weg naar de speeltuin. Zoals gewoonlijk rende ik achter mijn dochter aan. Met piepende zijwieltjes scheurde ze langs een vrouw met een rollator.
‘‘Boefje, kijk toch uit,’’ hoorde ik mezelf buiten adem roepen.
‘‘Wat een wegpiraat hè,’’ sprak de mevrouw vertederd.
Gelukkig vertraagde Annika haar tempo zodat ik naast haar kon lopen.
‘‘Papa…’’ zei ze peinzend, ‘‘die mevrouw is echt heel oud, toch? Ze is al bijna dood.’’
‘‘Annika,’’ siste ik, ‘‘dat mag je niet zeggen! Zo direct hoort ze het nog.’’
De kans dat we ons binnen bejaardengehoorafstand bevonden leek me klein, maar ik moest mijn kind toch bijbrengen dat dit een gevoelig onderwerp kan zijn.
‘‘Mag zij het dan niet weten? Is het een geheimpje?’’ vroeg Annika verbaasd.
‘‘Ze weet het heus wel,’’ legde ik uit, ‘‘maar als ze het mensen hoort zeggen wordt ze waarschijnlijk heel verdrietig.’’
Daar moest Annika over nadenken. Pas toen we de speeltuin naderden zei ze plechtig: ‘‘Ik zal nooit meer zeggen dat mensen doodgaan.’’

De volgende dag werd Muis ziek. Het was altijd een wat ziekelijke poes geweest, maar nu bleef ze de hele dag door hoesten en braken. Naar haar etensbakje keek ze niet meer om. De dierenarts schreef pilletjes en speciaal voedsel voor.
‘‘We moeten afwachten of het aanslaat,’’ was zijn medisch oordeel, ‘‘meer kunnen we niet doen.’’
Ik hield zielsveel van Muis, maar als ik mij probeerde voor te stellen hoe Annika de dood van haar zachte vriend zou ervaren, werd ik pas echt verdrietig.

‘‘Kijk toch hoe ze vermagert,’’ fluisterde ik naar mijn vrouw terwijl ik mijn snikken probeerde in te houden. ‘‘Als ze niet gauw begint met eten, dan gaat ze dood.’’
‘‘Dat mag je niet zeggen,’’ vermaande Annika, die blijkbaar ons onderonsje had afgeluisterd, ‘‘als Muis dat hoort wordt ze heel verdrietig.’’
Ze wikkelde het beest in doeken en drukte het tegen zich aan. Na enkele minuten haalde ze de doeken weg en zei: ‘‘zo, nu is Muis geboren.’’
De poes keek verbaasd de wereld in. Ze was zwakjes, maar genoot van alle aandacht.

Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Waar mijn vrouw en ik het geven van dwangvoeding maar een pijnlijk proces vonden, daar propte onze dochter met de triomfantelijke ernst van een belangrijk spel de zachte brokjes in het bekje. ‘‘Jij moet eten!’’ schreeuwde ze daar herhaaldelijk boos bij. Het leek me dat deze aanpak averechts moest werken, dat de poes alleen maar een nog grotere aversie naar voedsel zou ontwikkelen. Echter, na drie dagen waarin ik mijn grafrede al helemaal had uitgeschreven – over hoe Muis de poes nooit een muis gevangen had, maar toch een echte poes was – kwam het beest opeens nieuwsgierig spinnend naar de peuter toe gewandeld voor nog wat hapjes.

Muis lijkt weer kerngezond te zijn en toen wij onlangs de vrouw met de rollator opnieuw passeerden, viel mij opeens de levendigheid van haar blik op. De dood blijft echter een onderwerp waar mijn dochter niet over raakt uitgepraat.
‘‘Ik wil nooit doodgaan,’’ zuchtte Annika dromerig toen ik haar gisteren in bed stopte.
‘‘Daar hoef je echt niet over na te denken, boef, jij bent nog heel, heel jong.’’
‘‘Ja, maar ik word toch steeds groter? En als je groot bent ga je dood. En als je dood bent, dan kan je niet meer leven.’’
Ik wist niet waar zij al deze wijsheid vandaan haalde, maar er viel weinig tegenin te brengen. Nou ja, behalve dan dat soms ook jonge mensen sterven, maar ik hield mezelf voor dat er bepaalde grenzen aan eerlijkheid moeten zijn.
‘‘Je hoeft je echt nergens zorgen over te maken,’’ zei ik geruststellend. ‘‘Papa en mama zijn toch veel groter dan jij? Dus wij gaan ook eerder dood.’’
Meteen had ik spijt van deze als relativering bedoelde opmerking, maar het was al te laat. Van het ene op het andere moment was het kind klaarwakker en ontroostbaar.
‘‘Maar ook wij gaan nog lang niet dood,’’ troostte ik haar wanhopig. ‘‘Eerst gaan alle opa’s en oma’s en dan... O, laat maar.’’


Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.
Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons