nieuwsbrief
menu Asset 14

Ik was bijna opgestaan

Artikel Julie Cafmeyer
Beeld Anouk Vercouter
Mail

Julie laat zich niet makkelijk van de wijs brengen. Ook niet door een afwijzing in het café en een gigantische kater de dag erna.

Kan iemand mij aan de morfine leggen? Of twee Dafalgan Fortes, daar ben ik ook al blij mee. Ik lig namelijk door een te hoge concentratie aan alcohol als een uitgedroogd schepsel in bed. Of een shotje tederheid? Ik zoek een reden om op te staan, maar kan niet direct op iets komen. Dus blijf ik hier liggen tot ik vat krijg op mijn kater. En op de eenzaamheid.

Ik overweeg om vanaf nu geen enkel initiatief meer te nemen in het leven. Met name in de liefde lijkt me dat een prachtplan. Mensen beweren alsmaar dat je kansen moet creëren, voor jezelf moet opkomen, het lot in eigen handen nemen. Bullshit. Ze weten zelf niet waar naartoe. Jezelf zo nederig mogelijk opstellen en schreeuwen tegen de onverschillige grijze muren rondom je bed: “Laat maar komen, ik geef me over.” Dat getuigt van moed.

Sam vroeg me vorige week: “Denk eens aan je lekkerste gerecht, je zachtste kus, je beste seks. En stel je dan voor dat het nooit meer beter wordt, dat je het beste al hebt gehad.” Ik antwoordde hem dat ik gevoelig ben voor dat soort gedachtenexperimenten. Voor je het weet blijf je erin hangen. Mensen die geloven dat het beste achter de rug is, komen hun bed niet meer uit. Welke zot zet vrijwillig elke dag een dalende lijn in? ‘s Avonds ging ik nog iets met Sam drinken op het Mechelseplein in Antwerpen. Ik werd dronken en hij gaf me een aantrekkelijkheidsscore van 0,3 op honderd. Ik bedankte hem voor zijn oprechtheid en de mooie score. Persoonlijk vind ik 0,3 een ontroerend getal.

Illustratie: Anouk Vercouter

Ja, ik laat me niet makkelijk van de wijs brengen en al zeker niet door een afwijzinkje. Ik sta dan ook stevig in mijn schoenen. Ik kan op dit moment tien mannen bedenken waarmee ik een leven zou kunnen opbouwen. En dan bedoel ik een klassieke liefdesaffaire met alles erop en eraan. Samen dromen. Probleem is dat die mannen de trivialiteit instinctief aanvoelen en mij daardoor wantrouwen. Niemand is graag één van de tien.

Tot zover mijn mogelijke afwijzingsanalyse. Toch leuk om te beseffen dat ik wederom alles onder controle heb. Behalve dan dat ik nog steeds in mijn bed lig met een kater van gigantisch grote omvang waar ik zowel fysiek als mentaal erg onder lijd. Ik probeer in een positie te liggen waardoor mijn hoofd minder bonst. Aangezien ik eigenlijk niet meer kan bewegen, lukt dat niet. Ik drink te veel. Kan hier iemand alstublieft de pijn stillen?

In denk dat er in de verte iemand naar mij lonkt. Het is een man in een wit verplegersschort. Hij kijkt mij zacht aan met zijn groene ogen. Liefde is zorg. “Spuit maar iets in mijn hart,” zeg ik hem, “maakt niet uit wat.” Ik voel hoe hij mijn voeten masseert. Ik kreun, een beetje meer naar links, oh ja, daar. Hij fluistert zachtjes in mijn oor: “Lief dronken meisje, leven is eenzaamheid, ondanks de vele feesten, ondanks de verdovende middelen, ondanks de kater, ondanks je overmoed.” Ik ken die zin. Ik heb hem eens gelezen in een boek.

Ik sluit mijn ogen. Een tijdje later kijk ik naar buiten, een boom laat al zijn bladeren vallen in het schemerlicht. Mijn hoofd bonst niet meer, net zoals mijn hele lijf is het leeg. Niemand is hier geweest.


Julie Cafmeyer
Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons