nieuwsbrief
menu Asset 14

Films-series-gifjes

Artikel Redactie
Mail

Waarom zou je middelmatigheid beoordelen? In Alles vijf sterren recenseren redacteuren van hard//hoofd hun favoriete films, series, bandjes, albums, boeken, bundels, kiosken. Kiosken? Nou ja, alles wat vijf sterren waardig is.

3 november 2014

Anna van Leeuwen

Bridget Jones' Diary

De dag dat ik ontdekte dat Renée Zellweger haar gezicht is verdwenen, was de dag nadat ik voor de 39ste keer Bridget Jones' Diary had gekeken.

Het werd een dag van rouw en een dag van Google Images. Ik zag Renée dun, iets minder dun, met blond haar, donker haar, herkenbaar, maar dus ook onherkenbaar. Ik zag het mysterie met eigen ogen en ik kon het nog niet geloven. Waar is little Bridget gebleven? Het schijnt dat Renée al heeft getekend voor Bridget Jones deel 3. Dat houdt hoogstwaarschijnlijk in dat ze binnenkort als 45-jarige met een baby moet rondsjouwen (in een fat suit, ook dat nog). Misschien dacht men dat haar nieuwe gezicht daar wel bij zou passen? Als ik Mark Darcy was zou ik deze vreemde mevrouw mijn huis niet binnen laten.
Kortom, ik zie de toekomst somber in. Dus: hoogste tijd voor nostalgie! Dompel uzelve onder in deze foute film vol heerlijkheid. Met fantastische - en praktische! - tips als "You'll never get a boyfriend if you look like you've wandered out of Auschwitz" en rennen in de sneeuw naar een nice boy die vervolgens 'fucking' zegt.
Kijk maar:

PS: Deel 2 kijken is echt nergens voor nodig!

Fantasia (1940)

Een heel ander soort klassieker: ook fout (want Disney), doch verantwoord (want klassieke muziek). Ik herontdekte deze toen mijn geliefde en ik stuiterend van knuffelhormonen en slaapgebrek door de komst van onze dochter zochten naar iets om bij te ontspannen. Een film met te veel tekst wilde ik niet, dus dacht ik aan deze film die ik decennia geleden van mijn vriend Jan leende als ik ziek thuis was.

Dat er wel degelijk wordt gepraat in deze hallucinatoire muziekfilm, heb ik maar voor lief genomen. Heerlijk trippy én educatief en ook best wel bijzonder dat Walt Disney in 1940 een film maakte waarin de wereld met de oerknal begint en waarin dinosauriërs te zien zijn. Het einde van de film hebben we in de kraamweken nooit gehaald, maar eigenlijk is het eerste stuk ook het mooiste.
Later ben ik er achter gekomen dat de film voornamelijk is gemaakt om Mickey Mouse een comeback te bezorgen. Gaat dat zien en horen (NB: de eerste commerciële film met stereogeluid).

PS: Fantasia 2000 heb ik nog niet geprobeerd, wie weet ook het bekijken waard.

Zora de zorgrobot

Deze documentaire gaat over twee tikkeltje uitgekauwde en tegelijkertijd hartstikke actuele thema's: eenzaamheid en ouderdom. Allebei behoorlijk in opkomst en dat horen we al jaren (sinds 2008 is er zelfs de Eenzaamheidsmonitor). Dat we oude mensen voor ons plezier op tv zien is betrekkelijk nieuw en niet alleen te danken aan Omroep MAX (denk maar aan Oudtopia of aan Geer&Goor).

In deze documentaire wordt een mogelijke oplossing voor de eenzaamheid aangedragen (want aan ouderdom doe je niet zo veel, Renée): zorgrobot Zora. Een schattig Eve-achtig figuurtje waar sommige oude dames mee kletsen en knuffelen alsof het een kind is. Regisseur Jos de Jager laat de kijker raden naar wat echt is en wat sciencefiction is. Het resultaat is tragisch, komisch en ook erg ontroerend: oude handen die geanimeerd plastic strelen.

15 september 2014

Noor Spanjer

Twin Peaks

Voor iedereen die net zo hooked was aan Sex and the City als ik: die saaie drol van een Trey MacDougal – van Charlotte (‘Alrighty’) – laat in de klassieker Twin Peaks een heel andere kant van zichzelf zien. Een vervreemdende, eigenzinnige, resolute FBI-agent die de moord op Laura Palmer komt oplossen in het unheimische, Hitchcockiaanse plaatsje Twin Peaks. Natuurlijk had ik de moeder der series al lang een keer gezien moeten hebben, maar ik vind David Lynch’ oeuvre nou eenmaal doodeng. En dat is sinds mijn Netflix-abonnement nog steeds zo, maar het maakt het allemaal wel een stuk toegankelijker. Dus kijk ik na een aflevering Twin Peaks om te ontnuchteren nog naar New Girl, om zo toch nog rustig te kunnen gaan slapen. Gelukkig is de serie behalve angstaanjagend ook behoorlijk komisch, en maken de inmiddels wat gedateerde stijlelementen het allemaal wat luchtiger. Het intronummer duurt meer dan anderhalve minuut! Ha!

Kijken in de ziel: journalisten
Deze zomer zond de NTR weer een serie van meesterinterviewer Coen Verbraak uit, en dit keer keek hij in de ziel van journalisten. Over hun werk, en over de (moeilijke) relatie van hun persoonlijke leven tot hun werk. Ik voelde bijna sympathie (of medelijden) voor die draak van een Dominique Weesie en werkelijk waar, Frits Wester heeft me aan het huilen gekregen toen hij vertelde over hoe hij door een of ander stomme deadline de allerlaatste verjaardag van zijn oude moedertje moest missen.

Filmhallen
Dé zomerfilm was natuurlijk Boyhood, en als je die nog niet gezien hebt zou ik als de donder naar de Filmhallen in Amsterdam-West afreizen, en daar in een van de 9 (!!) zalen van deze spiksplinternieuwe arthouse-bioscoop bijna drie uur lang gaan genieten van de meest kabbelende film die je je maar kunt voorstellen. Eigenlijk bestaat het hele verhaal uit clichés, zonder dat ze ook maar één keer cheesy worden, en er gebeurt vrijwel niets Heftigs of Groots, maar het leven an sich ontroert genoeg.

11 juli 2014

Rutger Lemm

22 Jump Street

Ja, echt. Comedyfilms hebben altijd de schijn tegen, omdat ze op een lelijke manier in de markt worden gezet, met lollige posters en malle slogans. Bovendien is dit een sequel, en die vallen altijd tegen. Maar 22 Jump Street is nog beter dan het hilarische eerste deel. De zelfspot druipt er vanaf: “Just do it like you did last time, that worked!” Verder: het hoofd van Jonah Hill, de moves van Channing Tatum en heel veel goede grappen. Sommige subtiel, zoals de verwijzing naar Annie Hall, anderen in your face, maar altijd raak.

The Edge Of Tomorrow

Lange tijd vreesde ik dat er alleen nog maar slechte blockbusters zouden verschijnen. Transformers-achtige gedrochten die, begeleid door imposante bastonen, alleen maar voor spektakel gaan. Maar The Edge Of Tomorrow is een ouderwets vette film, die dankzij de mix van actie en filosofie doet terugdenken aan The Matrix en Minority Report. Angsthaas Tom Cruise krijgt tijdens een oorlog met aliens de kracht om de dag opnieuw te laten beginnen. Als hij doodgaat. Emily Blunt schiet Cruise tijdens de film wel twintig keer door zijn hoofd, wat het alleen al de moeite waarmaakt. Grappig, slim, bloedstollend. Groundhog Day met ballen.

The Raid 2

Het eerste deel van deze Welsh-Indonesische productie was een grote verrassing. Met een klein budget zorgde de film voor een kleine revolutie in actiefilmland (een plek waar constant gevechten plaatsvinden en Arnold Schwarzenegger de koning is). De innovatieve camera-effecten en de pijlsnelle vechtsport pencak silat deden wonderen voor je adrenaline- en testosteronaanvoer. Deel twee is nog beter. Hoofdpersoon Rama gaat dit keer undercover in het misdaadcircuit van Jakarta en moet dus weer in z’n eentje een heel leger verslaan. Verwacht buiten duizelingwekkende actiescènes ook mooie shots, momenten van verstilling en veel geschreeuw in die prachtige Indonesische taal. Vechtkunst.


Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons