nieuwsbrief
menu Asset 14

À la recherche du temps romantique (2)

Artikel Julie Cafmeyer
Beeld Anouk Vercouter
Mail

Twee weken geleden deed Julie op deze plek verslag van een ontmoeting in een Antwerps café. Tot haar verbazing herschreef de man in kwestie het verhaal vanuit zijn perspectief. Hij schrijft onder het pseudoniem Mark Proest.

Ik ben iemand die liever 'ja' dan 'nee' hoort. Mensen kunnen eindeloos vertellen waarom ze iemand graag zien, maar blijkbaar volstaan drie letters om uit te drukken dat je iemand niet graag ziet.

Ik zit tegenover mijn date in een veel te groot Antwerps café. Nietsvermoedend nipt ze van haar glas wijn, hopend in mij een aangename gesprekspartner te treffen.

Ik bewonder deze vrouw. Misschien benijd ik haar zelfs, ze is immers een artieste. Ze slaagt erin haar zieleleven te benutten als inspiratiebron. Ze weet haar liefde en leed om te zetten in taal, in kunst. Artiesten zijn uitermate sociale mensen. Ze nemen namelijk iets dat enkel en alleen van hen is en delen het met ons.

Ik bewonder haar ook omwille van haar passie, het vuur dat in haar ogen schittert. Ik herken dat vuur bij mezelf, alleen laat het filter van mijn verstand enkel vonken doorschemeren. Haar ogen zijn werkelijk de spiegel van haar ziel, terwijl er bij de meeste mensen inderhaast een muurtje tussen is getimmerd.

Wanneer het gesprek een wending neemt richting mijn recente gevoelsleven, kom ik tot het besef dat een gebroken hart en een date moeilijk te rijmen zijn. Dankbaar voor de aangeboden empathie, lucht ik mijn hart en uit ik mijn frustraties. Ze luistert nauwgezet, waardoor ik geheel opga in mijn betoog en nalaat een zekere ongemakkelijkheid waar te nemen.

Illustratie: Anouk Vercouter

"Ze was me op zijn minst een uitleg verschuldigd, daar had ik recht op", declameer ik midden in het café. Mijn date fronst de wenkbrauwen en antwoordt enigszins gepikeerd: "Niemand is elkaar iets verschuldigd, we kunnen mensen niet verwijten zichzelf te zijn."

Dat antwoord zou me zelfs op mijn meest verdraagzame momenten op de kast krijgen, laat staan in de huidige situatie. Ik ga in de tegenaanval en zeg dat ze die boude bewering onmogelijk kan handhaven wanneer ze die toepast op haar eigen leven. Tot mijn verbazing gaat ze verder op het ingeslagen pad, voortgedreven door een woekerend individualisme en niet gehinderd door enig moreel relativisme. Het gesprek ontaardt in een intense discussie die de serene sfeer in het café nogal bruusk verstoort.

Voor de onvrijwillige toehoorders aan het naburige tafeltje heeft het de schijn van een rationeel onderbouwde dialoog. In werkelijkheid wordt het gesprek gevoed door concrete emoties: mijn verdriet om een liefde die is beëindigd, haar verdriet om een liefde die nooit is begonnen. In beide gevallen komt het neer op dezelfde teleurstellende vaststelling dat er een kloof gaapt tussen wie je hoopt dat iemand is, en wie iemand in feite is.

Op een gegeven moment staat ze op om ervandoor te gaan, maar ze bedenkt zich. Gelukkig. Hoe onverzoenbaar een discussie ook lijkt, twee mensen zijn het pas echt oneens wanneer ze niet langer met elkaar kunnen spreken. Ze troost me. Ze wijst me erop dat het meisje vast wel haar redenen gehad zal hebben om me niet de gehele waarheid te vertellen.

Ik zeg: "Er rest me enkel de waarheid, het laatste wat ik wil is mijn gedachten zo manipuleren dat ik er gelukkig van word." Zij vindt het moedig de waarheid te laten verdoezelen door je gevoelens; ik vind het moediger de waarheid in de ogen te kijken ongeacht je gevoelens. Twee mensen, verbonden door hun drang naar passie, gescheiden door de waarheid.

Ze legt haar hand zo teder mogelijk op mijn wang. Ik kijk haar aan: "Sorry, Julie, ik denk dat ik hier nog niet klaar voor ben", en loop met een gebroken poot en een gescheurde vleugel naar mijn eigen bed.

En zij, zij wandelt kritisch en gedisciplineerd de volgende kroeg weer in.

 


Julie Cafmeyer
Anouk Vercouter maakt tekeningen vanuit haar Wunderkammer/atelier in Gent (BE). Waar kunst en schoonheid zich doorheen de kunstgeschiedenis hebben losgekoppeld, zoekt Anouk de verhouding op tussen schoonheid en gruwel.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons