nieuwsbrief
menu Asset 14

Geukes

Toen ik veertien was werkte ik de hele zomer onafgebroken in een chocoladepotlodenfabriek. Voor het goede doel natuurlijk: om een week onafgebroken bier drinken op Terschelling te kunnen betalen. Tienduizenden chocoladepotloden rolde ik die weken in hun kleurige folie. De dagen waren lang en mierzoet en niet alleen vanwege de honderden potloden die ik verschalkte: vooral door de kleverigheid van Sky Radio die in alle vertrekken van de fabriek synchroon én op luid volume werd gedraaid - Sky Radio werkte met loops van ongeveer anderhalf uur, zodat we op een standaard werkdag met een beetje pech wel vijf keer Shania Twain hoorden.

Mail

Het inpakwerk werd gedaan door scholieren (die daar vier gulden vijftig per uur mee verdienden) en geestelijk gehandicapten - die wij gewoon mongolen noemden maar waar we desalniettemin heel lief voor waren. Daar kon je tenminste mee lachen, in tegenstelling tot Rudy de afdelingsmanager, die een blouse met korte mouwen droeg en het omwille van de hygiëneregels verplichte haarnetje altijd pas op het allerlaatste moment over zijn stekels trok. Liever nog dan 'mongool' noemden wij onze collega’s trouwens Geukes, een naam waarvan ik dacht dat het een algemeen ingeburgerde term was. Want in een grote bus met daarop ‘Geukes Transport’ werden de Geukes, die vaak amper met hun hoofd boven de raamlijst uitkwamen, van en naar het fabrieksterrein vervoerd. In een nette rij stapten ze 's ochtends de bus uit, hun rugzakjes hoog op de rug, een enkeling met een plastic zak in zijn gebalde vuist. Eén Geukes, twee Geukes, drie Geukes; je hoorde het de buschauffeur haast opsommen terwijl de Geukes het trapje afdaalden.
Geukes-spatie-Transport bleek echter niet dezelfde taalconstructie als bijvoorbeeld vleestransport, maar dat had ik destijds ook onmogelijk kunnen weten want ik was veel ambitieuzer bezig met onafgebroken bier drinken dan met de grammaticaregels van het onderwijsrepertoire.

Beeld: Gabor Roozen.

Enfin. Die zomer belandde minstens een krat of drie aan chocoladepotloden in mijn spijsverteringssysteem in plaats van in de winkel. Het was niet de beste chocolade - van die poederachtige melkchocolade die wit uitslaat als je hem eventjes laat liggen - maar het wás chocolade en het was vooral gratis. Hiermee zette ik mijn toch al woekerende suikerverslaving nog wat extra kracht bij. Een suikerverslaving die ergens in de jaren tachtig ontstaan is en mij tot op heden tergt, eigenlijk. Foute of niet foute chocolade, dat zal het beloningscentrum in mijn hersenen worst wezen: ik ben verslingerd aan alles waar geraffineerde suiker in zit. Voor degenen die de film Fed Up niet hebben gezien: dat zit in zo ongeveer al het voorverpakte voedsel.

Bij wijze van experiment besloot ik onlangs om een week of twee geen chemische suikers te eten, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Allereerst verging het lachen me in ieder geval. Naast het feit dat een supermarktbezoek vele malen langer duurt vanwege het uitpluizen van de ingrediëntenlijsten (onderwijl de schuilnamen voor suiker recapitulerend) en het vergeefse speuren naar suikervrije pesto (knoflookolijven, vitaminepillen, mosterd, bouillonblokjes, pindakaas, ga maar door), veranderde ik in de begindagen van mijn onthouding in een nachtmerrie. Er was mij verteld dat ik er beter door zou slapen, dat mijn huid er stralender uit zou zien, dat ik meer energie zou krijgen, maar niet dat ik wat betreft temperament en grilligheid van gemoedstoestand weer zou transformeren tot de monsterlijke puber die ik ten tijde van mijn chocoladepotlodenavontuur was.

Mijn suikerverslaving bleek groter en vooral moeilijker te bedwingen dan ik me voor had kunnen stellen. Vergelijkbaar met een aantal amper geslaagde pogingen om met roken te stoppen: ’s nachts de lades en kasten in huis leegtrekken op zoek naar een kruimeltje snoep (voorheen tabak). Stiekem toch altijd een reep (voorheen een pakje sigaretten) in mijn tas stoppen, “ter geruststelling”. En vooral vergelijkbaar was de furie die losbarstte vanaf het moment dat ik mezelf het begeerde goedje (suiker/nicotine) ontzegde. Ik was zíedend op iedereen in mijn omgeving. De verbijsterende conclusie die ik trok was dat ik niet zomaar wat van snoepen had gehouden, maar vooral mijn leven lang eigenlijk al dag in dag uit geïnjecteerd was met chemische suikers. Ik werd me bewust van alle maltodextrine, glucose, moutstroop, maïsstroop, sacharose, fructose, dextrose en melasse die mijn lijf te verstouwen had gekregen. Volgens de documentaire kreeg ik, als normaal etend mens, ruim twintig klontjes suiker per dag binnen. Twíntig klontjes. Ik heb niet eens meer de aandrang om hier nog een rond einde aan te breien, waarin bijvoorbeeld een mongool voorkomt die alle chocoladepotloden in de fabriek eerst aflikte alvorens ze in te pakken of apathische scholieren die de lijm vaker op de potloden dan op het folie smeerden. Zelfs zonder al die potloden kreeg ik al twintig suikerklontjes per dag binnen. Punt.

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft. Lees meer

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999. Lees meer

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid. Lees meer

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij. Lees meer

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij. Lees meer

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal. Lees meer

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij. Lees meer

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.' Lees meer

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som. Lees meer

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt. Lees meer

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal? Lees meer

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit. Lees meer

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke... Lees meer

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen. Lees meer

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare... Lees meer

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar? Lees meer

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde. Lees meer

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan. Lees meer

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars... Lees meer

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws. Lees meer

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5