nieuwsbrief
menu Asset 14

Geukes

Artikel Laura van der Haar
Mail

Toen ik veertien was werkte ik de hele zomer onafgebroken in een chocoladepotlodenfabriek. Voor het goede doel natuurlijk: om een week onafgebroken bier drinken op Terschelling te kunnen betalen. Tienduizenden chocoladepotloden rolde ik die weken in hun kleurige folie. De dagen waren lang en mierzoet en niet alleen vanwege de honderden potloden die ik verschalkte: vooral door de kleverigheid van Sky Radio die in alle vertrekken van de fabriek synchroon én op luid volume werd gedraaid - Sky Radio werkte met loops van ongeveer anderhalf uur, zodat we op een standaard werkdag met een beetje pech wel vijf keer Shania Twain hoorden.

Het inpakwerk werd gedaan door scholieren (die daar vier gulden vijftig per uur mee verdienden) en geestelijk gehandicapten - die wij gewoon mongolen noemden maar waar we desalniettemin heel lief voor waren. Daar kon je tenminste mee lachen, in tegenstelling tot Rudy de afdelingsmanager, die een blouse met korte mouwen droeg en het omwille van de hygiëneregels verplichte haarnetje altijd pas op het allerlaatste moment over zijn stekels trok. Liever nog dan 'mongool' noemden wij onze collega’s trouwens Geukes, een naam waarvan ik dacht dat het een algemeen ingeburgerde term was. Want in een grote bus met daarop ‘Geukes Transport’ werden de Geukes, die vaak amper met hun hoofd boven de raamlijst uitkwamen, van en naar het fabrieksterrein vervoerd. In een nette rij stapten ze 's ochtends de bus uit, hun rugzakjes hoog op de rug, een enkeling met een plastic zak in zijn gebalde vuist. Eén Geukes, twee Geukes, drie Geukes; je hoorde het de buschauffeur haast opsommen terwijl de Geukes het trapje afdaalden.
Geukes-spatie-Transport bleek echter niet dezelfde taalconstructie als bijvoorbeeld vleestransport, maar dat had ik destijds ook onmogelijk kunnen weten want ik was veel ambitieuzer bezig met onafgebroken bier drinken dan met de grammaticaregels van het onderwijsrepertoire.

Beeld: Gabor Roozen.

Enfin. Die zomer belandde minstens een krat of drie aan chocoladepotloden in mijn spijsverteringssysteem in plaats van in de winkel. Het was niet de beste chocolade - van die poederachtige melkchocolade die wit uitslaat als je hem eventjes laat liggen - maar het wás chocolade en het was vooral gratis. Hiermee zette ik mijn toch al woekerende suikerverslaving nog wat extra kracht bij. Een suikerverslaving die ergens in de jaren tachtig ontstaan is en mij tot op heden tergt, eigenlijk. Foute of niet foute chocolade, dat zal het beloningscentrum in mijn hersenen worst wezen: ik ben verslingerd aan alles waar geraffineerde suiker in zit. Voor degenen die de film Fed Up niet hebben gezien: dat zit in zo ongeveer al het voorverpakte voedsel.

Bij wijze van experiment besloot ik onlangs om een week of twee geen chemische suikers te eten, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Allereerst verging het lachen me in ieder geval. Naast het feit dat een supermarktbezoek vele malen langer duurt vanwege het uitpluizen van de ingrediëntenlijsten (onderwijl de schuilnamen voor suiker recapitulerend) en het vergeefse speuren naar suikervrije pesto (knoflookolijven, vitaminepillen, mosterd, bouillonblokjes, pindakaas, ga maar door), veranderde ik in de begindagen van mijn onthouding in een nachtmerrie. Er was mij verteld dat ik er beter door zou slapen, dat mijn huid er stralender uit zou zien, dat ik meer energie zou krijgen, maar niet dat ik wat betreft temperament en grilligheid van gemoedstoestand weer zou transformeren tot de monsterlijke puber die ik ten tijde van mijn chocoladepotlodenavontuur was.

Mijn suikerverslaving bleek groter en vooral moeilijker te bedwingen dan ik me voor had kunnen stellen. Vergelijkbaar met een aantal amper geslaagde pogingen om met roken te stoppen: ’s nachts de lades en kasten in huis leegtrekken op zoek naar een kruimeltje snoep (voorheen tabak). Stiekem toch altijd een reep (voorheen een pakje sigaretten) in mijn tas stoppen, “ter geruststelling”. En vooral vergelijkbaar was de furie die losbarstte vanaf het moment dat ik mezelf het begeerde goedje (suiker/nicotine) ontzegde. Ik was zíedend op iedereen in mijn omgeving. De verbijsterende conclusie die ik trok was dat ik niet zomaar wat van snoepen had gehouden, maar vooral mijn leven lang eigenlijk al dag in dag uit geïnjecteerd was met chemische suikers. Ik werd me bewust van alle maltodextrine, glucose, moutstroop, maïsstroop, sacharose, fructose, dextrose en melasse die mijn lijf te verstouwen had gekregen. Volgens de documentaire kreeg ik, als normaal etend mens, ruim twintig klontjes suiker per dag binnen. Twíntig klontjes. Ik heb niet eens meer de aandrang om hier nog een rond einde aan te breien, waarin bijvoorbeeld een mongool voorkomt die alle chocoladepotloden in de fabriek eerst aflikte alvorens ze in te pakken of apathische scholieren die de lijm vaker op de potloden dan op het folie smeerden. Zelfs zonder al die potloden kreeg ik al twintig suikerklontjes per dag binnen. Punt.


Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons