nieuwsbrief
menu Asset 14

De bottenkraker

Vandaag ben ik voor het eerst in mijn leven behandeld door de op een na grootste sadist onder de medici. De angst die een chiropractor mij vroeger inboezemde, wordt alleen overtroffen door de angst voor tandartsen of gynaecologen: mensen die hun leven hebben gewijd aan het wroeten in zachte lichaamsholtes met harde gereedschappen, altijd met een goed humeur. De bottenkraker verdient deze kwelreputatie niet. Hij heeft mij gered en het voelde fantastisch. Dit is mijn poging om zijn imago te herstellen.

Mail

Maandenlang heb ik geprobeerd een pijn tussen mijn schouderbladen te negeren die als een militante olievlek uitrukte tot onder mijn oren. Het voelde alsof alle spieren in de achterkant van mijn nek van binnenuit werden gewurgd door iemand die veel sterker is dan ik, terwijl de druk van een knietje permanent tussen mijn schouderbladen rustte. Mijn reactie op de pijn was om er een staarwedstrijd van te maken in de naïeve veronderstelling dat ik als permanente bewoner van mijn lichaam de tijd aan mijn zijde had, terwijl de pijn hooguit op doorreis kon zijn.

Een van mijn vriendinnen vertelde mij een tijd geleden over haar eerste keer bij de chiropractor alsof ze het over een nieuwe club had. Het woord ‘chiropractor’ alleen al zorgde dat mijn lichaam onvrijwillig verschillende openingen tegelijk hard dichtkneep. Haar ogen schoten bij het vertellen een beetje manisch heen en weer, terwijl mijn gedachten heen en weer schoten tussen verlamming, doodgaan, de middeleeuwen en ongedekte behandelkosten. Ik voelde weinig voor de combinatie van hoog risico en geen genot, totdat ik gisteren mijn hoofd niet meer kon draaien. Ik bedoel niet het verlies van een volle radius zoals de nek van klein meisje duivel in The Exorcist - nee, ik kon alleen nog vooruit kijken zoals die schattige hond van internet die geen nekwervels heeft en op een vis lijkt.

Alle wegen leiden misschien naar een martelwachtkamer, want vanmiddag zat ik in die van de dichtstbijzijnde chiropractor. Gerustgesteld dat het er niet naar geurtakken rook, tekende ik op het intakeformulier op een leeg mensfiguur pijltjes van pijn en schreef ik het woord "Help" in de kleine witte zee van het vlak voor overige opmerkingen.

Mijn bottenkraker bleek een Amerikaan te zijn. In de taal van mijn Fernweh omschreef hij de stappen van de behandeling: WE gaan de plek van de pijn opwarmen met een (wederom geurloze) heat-pack, WE gaan de spieren langs de wervels losmaken (met een klopboor van industrieel formaat), gevolgd door Het Kraken. Nu begonnen mijn ogen manisch te fonkelen en stelde ik mij de pijn in mijn rug voor als een wezen dat geen kant meer op kon. De minuten van De Pijn waren geteld. Dit ging goedkomen.

De behandeling was kort en een openbaring. Tussen de fase van "de klopboor" en de fase van "je denkt dat je nu doodgaat, maar je komt erachter dat je nek alle geluiden van een xylofoon kan produceren en dat dat een van de lekkerste dingen is die je ooit zult voelen", boog de bottenkraker mijn ledematen, vergeleek lengtes, zocht naar symmetrie en vroeg of ik vegan was. Op een natuurlijke high en diep onder de indruk mompelde ik iets over vleesrijke kerstdiners terwijl ik bedacht hoe verkeerd mijn beeld van dit alles was geweest en hoe ongefundeerd mijn aanname van bottenkraken als gevaarlijke marteling. De chiropractor gebruikt pijn tegen pijn zoals je kauwgomresten met kauwgom verwijdert en je lak van je nagels kan verwijderen met meer nagellak. Het is iets wat in gelijke hoeveelheden logisch en magisch is. Centimeters langer en met een hersteld geloof in allerlei dingen die ik niet ga opnoemen zweefde ik uit de praktijk, bijna zonder te betalen.

--
Sára Iványi levert al jaren beeldbijdragen voor hard//hoofd, maar schrijft ook. Dit stuk is haar eerste geschreven publicatie.

Sára Iványi

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5