menu Asset 14

Give Compromise a Chance

We kregen post. Een opinieartikel van de hand van de Israëlische schrijver Etgar Keret (1967) over de escalerende situatie in Israël en Palestina. Omwille van de snelheid en het minimaliseren van betekenisverlies publiceerden we het bij hoge uitzondering in het Engels. Maar de Volkskrant was zo vriendelijk ons ook een Nederlandse vertaling toe te spelen.


The truth is that I sat down to write this piece for the first time a few weeks ago. Three Israeli teenagers now buried in the ground were still smiling and laughing then, and a 16-year-old Palestinian boy whose scorched corpse has since been buried in the ground too was doubtlessly hanging out with his friends at the time.
Haaretz newspaper commissioned the article for the Israel Peace Conference it had organized. In honor of that important event, Abu Mazen wrote an awesome piece and even the US President Barak Obama sent an emotional text, so of course I quickly agreed to write something as well. After all, like everyone else, I have yearned for peace for a long time now, and during those bleak weeks when it seemed farther away than ever, the only thing left to do was write about it. But when I tried to write something I found that, unlike the good days when I could turn out those longing-for-peace texts at the rate of one every two months for every daily paper that wanted to instill in its readers a bit of hope about the future of the region, when I sat down in front of the computer this time, nothing came to me.

On the surface, the security situation was stable, but with the peace talks canceled and the general sense of despair that had infected even naïve America, which had apparently also given up on the idea of a diplomatic solution in the region, it was clearly only a matter of time before a murderous act would take place, to be countered by another equally murderous act. And during those depressing, humid days, I found it hard to write an article on peace without feeling like an idiot, or at the very least, like someone completely cut off from reality.

Meanwhile, summer vacation and the Soccer World Cup games had begun, and a few days later, the familiar regional madness began, managing to be shocking, and at the same time, totally predictable. As the cannons roared and members of the Israeli government made fiery speeches, the Israel Peace Conference opened and I had the pleasure of listening to the speeches and reading the writings of many eloquent, resolute people who continued to talk about the same longed-for peace without blinking an eye, even though, or maybe because now, the earth is shaking beneath our feet.

What is it about that elusive peace so many people love to talk about, though no one has managed to bring us even a single millimeter closer to it?

A few months ago, my 8-year-old son took part in a ceremony in which all the pupils in his class were given a bible to mark the beginning of their bible studies. When the ceremony was over, all the pupils climbed onto the stage and sang a popular song about – what else – the yearning for peace. And at the end of the song, “God Gave you a Gift” (lyrics: David Halfon), the children asked God to give them only one small gift: peace on earth.
On the way home I thought a bit about that song. Unlike the other songs my son sings on Independence Day and Hanukkah commemorating battles he had fought fearlessly and the darkness he had driven away with a flaming torch, peace wasn’t something he wanted to achieve through sweat and blood; he wanted it to be given to him. As a gift, no less. And that, it seems, is the peace we long for: something we’d be very, very happy to receive as a gift free of charge. But contrary to the proven idea that we alone are responsible for our survival, peace depends on Divine Providence.

I think that my son is the second generation, if not the third, to be indoctrinated with the view that the Israeli-Palestinian conflict has been imposed on us from above. A bit like terrible weather, which we can talk about, cry about, even write songs about, but which we can’t do anything to change.

Some two years ago, as part of a special project on writers initiated by Haaretz, I interviewed the Israeli Prime Minister Benyamin Netanyahu. During the interview, I asked him what he was doing to resolve the Middle East conflict. Netanyahu answered at length, discussing the Iranian threat and the instability of other governments in the region. But when I insisted, almost childishly, in getting an answer to my original question, he admitted that he wasn’t doing anything to resolve the conflict because the conflict was unresolvable.

It turned out that Netanyahu, a courageous former officer in an elite combat unit who had faced impossible odds in battle, thinks like my son and his classmates do when it comes to peace. I don’t want to spoil the mood of my Prime Minister or a class of second grade kids, but I have a strong gut feeling that God won’t be giving us peace any time soon; we’re going to have to make an effort to achieve it on our own. And if we succeed, neither we nor the Palestinians will receive it free of charge. Peace, by definition, is compromise between sides, and in that kind of compromise, each side has to pay a genuine, heavy price, not just in territories or money, but also in a true change of worldview.

That’s why the first in a series of confidence-building steps between us and that old unrealized fantasy might be to stop using the debilitating word “peace,” which has long since taken on transcendental and messianic meanings in both the political left- and right-wings, and replace it immediately with the word “compromise.” It might be a less rousing word, but at least it reminds us every time we use it that the solution we are so eager for can’t be found in our prayers to God, but in our insistence on a grueling, not always perfect dialogue with the other side.

True, it’s more difficult to write songs about compromise, especially the kind my son and other kids can sing in their angelic voices. And it doesn’t have the same cool look on T-shirts. But in contrast to the lovely word that rolls off the tongue and demands nothing of the person saying it, the word “compromise” insists on the same pre-conditions from all those who use it: they must first of all agree to concessions, maybe even more – they must be willing to accept the assumption that beyond the just and absolute truth they believe in, another truth may exist. And in the racist and violent world we live in, even that’s nothing to scoff at.


Vertaling: Sondra Silverston.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus


Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?


Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5