nieuwsbrief
menu Asset 14

Met je ex

"Ik houd niet van musicals", antwoord ik mijn ex die na DERTIEN JAAR radiostilte plots vraagt of ik zin heb om mee te gaan naar Soldaat van Oranje.

Mail

"Vroeger hield je wel van musicals."
"Eh, neehoor."
"Ja zeker wel."
"Nee echt niet."
"...."
"Ik heb zelfs nog nooit een musical gezien."
"Nou dan, waarom zeg je dat dan?"

Deze conversatie gaat natuurlijk linea recta naar mijn verzameling Unieke Gesprekken. Ook als hij niet iemand was geweest waarvan ik ooit alles wist maar die inmiddels al meer dan een decennium niet heb gesproken.

Maar omdat ik het zo absurd vind, omdat hij behoorlijk volhardend is en vooral omdat ik mijn dodelijke nieuwsgierigheid weer eens niet kan onderdrukken, stem ik in met dit schizofrene voorstel.

"Het is wel in Katwijk", stuurt hij me een paar uur later.

Wat bezielt iemand in godsnaam om zijn ex uit de oertijd ineens mee te vragen naar een musical in Katwijk, waar geen van beiden ook maar enigszins in de buurt woont? Mijn nieuwsgierigheid wordt echter alleen maar groter, dus ik antwoord dat Katwijk geen enkel probleem is. Kom maar door met je musical, met je dorpsschouwburg, je hakbijl en je inmiddels al jarenlang gistende rancune over gedumpt worden.

We spreken af van tevoren nog iets te gaan drinken, want anders is het misschien wat ongemakkelijk om de hele avond stil te zitten met slechts een armleuning en dertien onbesproken levensjaren tussen elkaar in. Katwijk is voor beiden maagdelijk terrein, dus er moet op de gok een geschikte plek uitgezocht worden. Ik googel-streetview de Happy Days, de Sunset Boulevard en de Drie Musketiers.

De Happy Days ziet er het verschrikkelijkst uit van alledrie, met een grijs uitgeslagen blinde muur vol horeca-afzuiginstallaties; een muur die het perfecte decor zou vormen voor een moeizame arthousefilm. Dus waarom niet. Ik bericht de ex dat ik hem een uurtje voorafgaand aan de voorstelling bij de Happy Days tref. Ok?

Ik denk terug aan toen ik het uit had gemaakt en hem een week of vijf later toevallig tegenkwam in een restaurant. Of tegenkwam, schuin tegenover hem geplaceerd werd. Hij zat met zijn ouders aan het andere tafeltje bij het raam. Met zijn ouders én zijn nieuwe vriendin. Huilend werkte ik mijn entrecote weg, dronk veel te snel drie glazen wijn en begluurde onderwijl (ik moest wel, ze zat pontificaal in mijn blikveld) de nieuwe verovering. Ze had grote borsten, een heel duur of in ieder geval heel groot en glimmend polshorloge en ze leek al behoorlijk volwassen. Mijn vader stelde voor om van plek te wisselen, mijn moeder vond dat eigenlijk toch wel zielig en mijn zusje hield heel subtiel haar hand op mijn rug.

"Hoi," zei hij toen hij het waarschijnlijk echt niet meer op kon houden en langs ons tafeltje moest voor een toiletbezoek.

"Hoi," klonk het in vierkoppig canon van onze tafel, met een duidelijk hoorbare punt erachter. Niet veel later kwam zijn moeder even bij ons staan en fluisterde met tranen in haar ogen dat ze het verschrikkelijk vond. Verschrik-ke-lijk. Toen het toetje voor mijn neus stond was mij duidelijk geworden dat de nieuwe verovering eigenlijk geen woord meer had uitgebracht. De ex schoof met samengeperste kaken zijn lamsbout heen en weer en zijn ouders grimasten af en toe een beetje naar elkaar.

Met smaak verorberde ik daarop alsnog mijn ijsje.

"Hoi," klinkt het achter me en daar staat hij, tegen de grijsgeworden kroegmuur vol ventilatieroosters die het perfecte decor voor een moeizame arthousefilm zou zijn.

"Hoi."

- Take one van de naast moeizame vooral tragikomische film.

Het licht is enorm Hollands, het gouden uurtje is net voorbij en er fietsen wat kinderen door het beeld. Ze likken aan smeltend roomijs met gekleurde spikkels. Meeuwen krijsen het uit en de twee ex-geliefden schudden elkaar met de grijsgeworden muur op de achtergrond de hand. Zij draagt een lompe wollen trui en een strakke spijkerbroek, hij draagt een gruwelijk net pak en legt een hand op haar schouder. Na een paar passen in de richting van het café besluiten ze om elkaar toch maar drie kussen op de wang te geven.

- Cut.

De ex is enorm veranderd maar presteert het om er toch exact hetzelfde uit te zien. Door zijn mannengestalte schemert nog de jongen met het leren jack waar ik ooit voor viel. Ik bereken vlug hoe oud hij nu ongeveer moet zijn en vraag dan hoe het met hem gaat.

"Zijn gangetje. Zijn gangetje."

Dertien jaar is ruimschoots voldoende om radicaal, onomkeerbaar, overduidelijk en keihard uit elkaar te groeien. Die dertien jaar proberen samen te vatten in drie kwartier mag tot sociaal onwenselijk gedrag worden gerekend. En verder nog:
• Soldaat van Oranje duurt DRIEËNHALF UUR.
• De Happy Days is van alle kroegen op aarde het meest kut.
• Doei zeggen in een uitgestorven strandstadje en weten dat je elkaar nu dan echt nooit meer gaat zien is al iets minder kut.
• Heel hard The Pixies aanzetten en na middernacht de parkeergarage van Strandboulevard Katwijk uitscheuren is het tegenovergestelde van kut. To the next level.

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5