nieuwsbrief
menu Asset 14

De maagd

Eens moet de eerste keer zijn, zeggen ze. In de Peruaanse plaats Tipón ziet Dorien Dijkhuis zich geconfronteerd met een uitdaging. De plaatselijke bevolking vindt het niet meer dan normaal, maar de toeristen in haar hotel kijken haar met afgrijzen aan.

Mail

“Aha! Een maagd!”, roept de taxichauffeur blij. Hij grijnst vier bruine tanden bloot. Even eerder was hij voor me gestopt op de Plaza de Armas in Cuzco. Zijn taxi zag er het beste uit. In Peru zijn taxi’s rijdende wrakken. Ze zitten vol deuken en krassen en de koplampen werken nooit allebei. De claxon doet het trouwens altijd. Helaas had ik niet goed gekeken. Een deel van de carrosserie ontbreekt. Ik zie het gebutste wegdek onder me doorschieten terwijl we de stad achter ons laten en de heuvels van de Heilige Vallei inrijden.
“Tipón” had ik gezegd toen hij vroeg waar ik heen wilde. En toen, op de vraag wat ik daar ging doen: “Cavia eten.”
“Voor het eerst?”
“Voor het eerst.”
De taxichauffeur neemt me nieuwsgierig op. Zo vaak heeft hij waarschijnlijk geen ‘maagd’ in zijn auto. Omdat hij het níet doet, houd ik mijn ogen op de weg. Gevaarlijk dicht naderen we de weghelft waarop een vrachtwagen vol kippen luid toeterend voorbij raast. Ternauwernood houdt de chauffeur de taxi op de weg. Het Mariabeeld aan de achteruitkijkspiegel tolt als een bezetene om haar as.

Tipón staat in reisgidsen op de kaart als de plek waar de Inca’s hun ingenieuze irrigatiesysteem aanlegden dat overigens nog steeds functioneert. Het maakt deel uit van de honderden overblijfselen van de Inca-architectuur waarmee de Heilige Vallei bezaaid is. De indrukwekkende terrassen overleven al vijfhonderd jaar alle aardbevingen. De meeste toeristen met bestemming Tipón komen voor de ruïnes. Ik niet. De toeristen in mijn hotel keken me vanmorgen vol afgrijzen aan toen ik zei dat ik erheen wilde om cavia te eten. Tipón is namelijk het ‘caviawalhalla’. Niet voor de cavia, maar voor de avontuurlijke ‘foodie’.

Illustratie: Merel Cremers.

De restauranthoudster is een kleine mollige Indiaanse vrouw met gitzwarte vlechten.
“Eén persoon?” Met haar kleine hand veegt ze de kruimels van tafel en brengt me even later een ijskoud flesje cuzqueña-bier. Het hedendaagse dorp Tipón bestaat uit één straat met lemen huizen. Voor elke woning staat een grote witgekalkte ronde oven. Daarnaast een aantal houten banken en tafels met rood-witgeblokte zeiltjes. Overal serveren ze hetzelfde: ‘cuy al horno’, cavia uit de oven. Het is een delicatesse in Peru. Een traditioneel gerecht. Waarschijnlijk net zo oud als de ruïnes verderop. Dat cavia in Peru een delicatesse is, is eigenlijk het enige wat ik weet. En dat hij in de oven wordt klaargemaakt. Geen idee hoe ze hem opdienen. Als filet? In stukken gegrild? In een römertopf?
“Smakelijk!”, zegt de restauranthoudster even later, terwijl ze een dampend bord voor me neerzet. Daarop prijkt een Machu Picchu van gekookte aardappels, tagliatelle en groene gevulde pepers. En helemaal bovenop die gigantische stapel staart hij me met wijd opengesperde bek aan: de cavia. Zijn scherpe tandjes glinsteren in het felle zonlicht. De poten met de kleine klauwen steken aan weerszijden uit zijn onderlichaam. Alsof hij van acht hoog op mijn bord gestort is.

“Knabbel”, denk ik. En dan: “Babbel”. De cavia’s die mijn broer en ik hadden toen we klein waren. Als het mooi weer was, lieten we ze vers gras grazen in een ren in de tuin. We hebben eens een weekend lang gezocht toen één van beiden ontsnapt was. Mijn broer kamde urenlang de aangrenzende tuinen uit. Ik speurde de drukke weg af die achter ons huis lag en hield mijn hart vast bij iedere vlek op het wegdek. Op zondagmiddag vonden we hem tevreden snorrend terug in de schuur waar hij het zich gemakkelijk gemaakt had tussen het door hem versnipperde oud papier.
In de winter zaten ze in een hok in de woonkamer. Een paar uur per dag speelden we met ze. Dan mochten ze op schoot. Knabbel hield ervan vanaf mijn schouder mee te kijken naar het Klokhuis. Dan bleef hij het hele programma rustig zitten en piepte af en toe geheimen in mijn oor.

“Je moet hem bij kop en kont pakken”, legt de restauranthoudster uit. Ik realiseer me dat ik al een tijdje met open mond naar mijn bord staar.
“En dan breek je in één keer de ruggengraat in tweeën.”
Zo makkelijk gaat dat niet. Als ik de cavia met twee handen beetpak en de kop en de kont naar elkaar toebuig, blijkt de ruggengraat veel te elastisch om zomaar te breken. Ik prik een vorkje tagliatelle voor de vorm.

Na het Klokhuis keken we naar het Jeugdjournaal. Ook daar was Knabbel gek op.
De restauranthoudster besluit me uit de brand te helpen. Met een enorm hakmes komt ze op me af. Het blad schittert in het zonlicht. Ze pakt de caviakop stevig beet en heft het mes.
Vijfhonderd jaar geleden werden hier met dit soort messen mensen geofferd. De Incagoden waren gek op bloed. Het hoofd op een hakblok, een verzamelde menigte, uitzinnig zingen en roepen en een diepe stilte na de plof van het hoofd in het zand.

Met één klap slaat ze de kop van de romp. Met een tweede haal klieft ze de cavia in de lengte doormidden. Kruiden puilen uit de gespleten buikholte. De kop legt ze terug op mijn bord.
“De oortjes zijn het lekkerst”, knipoogt ze en ze veegt het lemmet schoon met een doek.

De taxichauffeur is dezelfde als op de heenweg. Misschien heeft hij op me gewacht. Misschien had hij tussendoor geen ander ritje.
“Hoe beviel de cavia?”, vraagt hij.
“Wel oké”, zeg ik. Mijn maag komt in opstand.
“Eten de mensen in jouw land geen cavia?”, vraagt hij. Ik schud mijn hoofd.
“In China eten ze hond!”, roept de chauffeur uit en hij kijkt me vol afgrijzen aan. “Kun je je voorstellen dat je je eigen hond zou opeten?!”
Ik zie het voor me: de Indiaanse restauranthoudster, maar nu minder getint en met spleetogen. Met een enorm kapmes klieft ze een golden retriever doormidden.
“Reizen is grenzen oversteken”, denk ik. “Eten ook.” Dan vraag ik: “Kunt u me afzetten bij de ruïnes?”

Dorien Dijkhuis (1978) is freelance journalist en schrijft korte verhalen.

Merel Cremers tekent al van kinds af aan dieren. Door de jaren heen is vooral de setting veranderd van idyllische bostaferelen naar mens-dier relationele sferen. En sinds Merel keramiek heeft ontdekt liggen die tekeningen nu ook op je bord..

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5