nieuwsbrief
menu Asset 14

Dieet

Er is niks in huis. Geen chips, geen koekjes, geen drop, geen nootjes, geen chocolade en geen ijs. Er is zelfs geen hagelslag. Alleen Mickey is er. Hij staat bovenop de kast, naast een fles Lagavulin. Zijn kop is gevuld met Smarties. Als je aan een hendeltje draait, komt er via een glijbaantje in zijn romp een Smartie naar beneden rollen. ‘‘Kijk niet zo blij, met je domme kleutersnoep’’ snauw ik naar hem. ‘‘Je weet toch dat ik op dieet zit.’’

Mail

Annika was er al bijna aan gewend dat er nooit meer iets lekkers in huis was. Buitenshuis werd ze toch wel genoeg verwend, door opa’s en oma’s en haar vele suikerooms en -tantes. En ze was bovendien zelf mede debet aan de rigoureuze veranderingen in ons voorraadkastje.
‘‘Papa, heb jij een baby in je buik?’’ had ze op een dag gevraagd, wijzend naar een harige vetrol die onder mijn bezwete T-shirt uit was gekropen.
‘‘Nee,’’ lachte ik beschaamd, ‘‘dat is allemaal eten.’’
Mijn dochter keek mij geschrokken aan.
‘‘Eten voor de baby?’’ vroeg ze met voorzichtige hoop.
Haar moeder had het gesprek aangehoord en siste naar mij: ‘‘Je hebt het mooi voor elkaar, meneertje vreetschuur, nog minstens tien jaar te gaan tot haar puberteit en ze walgt nu al van je.’’
‘‘Ja, maar....’’ probeerde ik.
‘‘En nee, nu niet het ‘b-excuus’. Een Bourgondiër heeft smaak. Jij stopt alles in je mond waar een frituur- of suikerlaagje omheen zit.’’
Het was waar, ik heb altijd te kampen gehad met een nogal kinderlijke smaak en een onverzadigbare trek.

Een kleine twee weken ging het goed. Ik at enkel nog appels en rijstwafels als tussendoortje en was al bijna anderhalve kilo afgevallen. En toen kwam Mickey in ons leven. Terwijl ik mijn fiets aan het losmaken was, begon Annika vanuit haar zitje druk te zwaaien. ‘‘Snoepjes,’’ riep ze. Ik keek omhoog en zag het Disney-karakter op ons neerkijken vanachter het raam van de bovenburen. ‘‘Dat is niet Snoopy, dat is Mickey,’’ onderwees ik. ‘‘Niet Snoopy, snoep-jes!’’ zei mijn dochter geërgerd. De grijze hoofden van de buurman en buurvrouw verrezen als volleerde poppenspelers vanachter de vensterbank omhoog. Veelbetekenend wezen ze naar de plastic figuur tussen hen in en zwaaiden vervolgens langs hun wangen, als om een culinair hoogstandje te prijzen. Na het minutenlang uitwisselen van armgebaren, stapten wij op de fiets en lieten de voorstelling achter ons. Toen we thuiskwamen, stond het ding op de gang voor onze deur. ‘‘Wat is dat nu weer?’’ vroeg mijn vrouw. ‘‘Snoepjes!’’ riep Annika. ‘‘Van de buren,’’ voegde ik daar snel aan toe. Ik ruimde de boodschappen in op een manier alsof ik nergens wat mee te maken had.

Dat is nu twee dagen geleden. De rest van het gezin is naar het strand. Ik zit alleen thuis om aan een essay te werken over de Finse filosoof Timo Fröjdman. ‘‘Zoals Fröjdman in zijn hoofdwerk Onder alles aantoont,’’ typ ik geconcentreerd, ‘‘begint en eindigt vrijheid altijd bij het gebod. In de latere periode van zijn denken, zoals we dat op meerdere plekken in de nagelaten werken tegenkomen, komt hij tot een nieuwe definitie. Aangezien het gebod zelf ook een vrijheid veronderstelt, moet er achter de vrijheid een andere vrijheid (of eigenlijk ‘vrij-Zijn’) zitten. Dit is wat we onder ‘ongeopende contra-existentie’ kunnen verstaan.’’ Ik vraag me af hoeveel Smarties er in dat ding zitten. Twintig? Dertig? Annika mocht er gisteren twee en de dag ervoor ook. Dan hou je toch best een aardig schaaltje over. Het is opmerkelijk hoe rustig ik over dit soort dingen na kan denken. Alsof het allemaal puur theorie is en ik er eigenlijk boven sta. Dat moet wel een goed teken zijn. Ik schenk mezelf een kopje koffie in. Hoe fijn zou zo’n chocoladelaagje daar wel niet bij smaken. Het zou het karakter van de koffie boven zichzelf uit laten stijgen. Feitelijk is één zo’n pastille al voldoende om die smaaksensatie te bewerkstelligen. Het is toch eigenlijk in strijd met alle wetten van de logica om jezelf zoiets te ontzeggen. Je moet het juist zien als een teken van kracht, dat een mens met slechts een piepklein snoepje tevreden kan zijn. Langzaam knik ik met mijn hoofd, omdat de implicatie van deze redenering nu pas ten volle tot mij doordringt. Ik sta op, loop naar de kast, pak Mickey aan een van zijn oren en zet hem voor mij op tafel. ‘‘Dit is mijn keuze,’’ zeg ik, terwijl ik in de ovalen ogen staar. ‘‘Jij hebt hier niets mee te maken. Je bent een muis en ook nog eens een fictieve.’’ Behoedzaam als een geheim agent die een tijdbom ontmantelt, draai ik aan de hendel.


Illustratie: Merlijn van Bijsterveld

Er blijken meer Smarties in Mickey te zitten dan ik had gedacht. Als ik hem schud, hoor ik er enkele tegen de binnenkant van zijn schedel botsen. Inmiddels voel ik mij best voldaan en de koffie is al lang op, maar het zou onzin zijn om er nu nog een paar over te laten. Dat zal het drama dat zo onvermijdelijk gaat ontstaan echt niet minder maken. Ik draai weer en een roze komt naar beneden. Die had ik lang niet meer gezien. De afgelopen minuut waren ze allemaal groen of paars en de minuut ervoor voornamelijk geel. Ik ga op mijn hurken zitten, met mijn mond wijd opengesperd onder de uitgang, want ik heb ontdekt dat als ik een Smartie laat liggen, en ik met een zekere vaart een andere Smartie naar beneden laat komen, die andere de ene naar mijn tong kan lanceren. Ik draai, maar er gebeurt niets. Ik draai nog een keer. Met een schuin oog kijk ik naar binnen en zie dat een Smartie boven het trapje de weg blokkeert. Ik schud een paar keer, maar het ding blijft vast zitten. ‘‘Ach, wat doet het er ook allemaal toe,’’ zeg ik en ik zet Mickey terug op de kast. Ik probeer te lezen wat ik heb geschreven over Fröjdman, maar een misselijk gevoel maakt het moeilijk om mij te concentreren. Dan sta ik weer op, pak Mickey en beuk hem met een sierlijke zwaai tegen de muur. Zijn hoofd vliegt de kamer door en de laatste paar Smarties stuiteren met een dof getik op de grond.

‘‘We hoorden zo’n kabaal en vroegen ons af of alles wel in orde is,’’ zeggen de buren bezorgd. Ik sta in de deuropening en probeer het zicht op de ravage te ontnemen. ‘‘Niets aan de hand hoor, gewoon wat boeken van de plank.’’ Dan gaat de voordeur open. ‘‘Papa! Buren!’’ roept Annika blij. ‘‘Wat heb jij nou op je gezicht?’’ vraagt mijn wederhelft op vieze toon en ze veegt met haar hand over mijn wang. ‘‘Papa, ben jij geschminkt?’’ vraagt Annika. Op de hand van mijn echtgenote zie ik een haast lichtgevend kleurstofvlek. ‘‘Hoe is het met Mickey?’’ vraagt de buurvrouw aan Annika, in een poging het onderwerp van mijn smerige gelaat naar iets gezelligers om te buigen. ‘‘Ik ga even kijken!’’ roept mijn dochter enthousiast, alsof ze zich hem nu opeens herinnert, en stormt langs mij heen. Een stilte van verbazing vult de ruimte. ‘‘Oh nee!’’ horen we haar dan gillen. De buren en mijn vrouw kijken elkaar verschrikt aan, ik staar naar de grond. ‘‘Mickey is doodgemaakt!’’

Kasper van Royen is Hard//hoofd-redactielid, is naast vader ook filosoof, ex-docent, ex-dichter, ex-echtgenoot, popfetisjist en postbode.
Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5