nieuwsbrief
menu Asset 14

Gluren

"Doe normaal! Ik schaam me voor je."
Met die woorden trok toenmalig vriendlief mij aan mijn capuchon mee en ik begreep dat mijn nieuwsgierigheid excessieve vormen had aangenomen. Hoewel ik alleen maar een beetje had staan springen voor het raam van een woning. Goed, om over de rand van de vitrage naar binnen te kunnen gluren, maar zeg nou zelf: op een donkere avond kun je toch haast niet anders? Overal zijn lampjes aan, mensen vergeten hun gordijnen dicht te trekken en de idioot voor het raam ziet niemand staan.

Mail

Ik kan het niet laten, overal waar ook maar een klein spleetje tussen de gordijnen oplicht móet ik gluren. Zo is mijn grote favoriet een oudroze spookhuis van een mevrouw (dat moet wel) die ik nog nooit heb kunnen ontwaren tussen haar hoogpolige interieur. Alles is oudroze: het gigantische bed midden in de woonkamer; de geplooide gordijnen; het tapijt; de jurkjes van de poppen die voor de ramen hangen, in de vensterbank staan, met legioenen op het monsterlijke bed zitten. Zó onbedwingbaar graag zou ik hier aanbellen om even binnen te mogen kijken. Gewoon om te zien hoe ze het doet, haar leven leiden hier.
"Je bent gek!" Hoofdschuddend deed de vriend een paar meter verderop of hij mij niet kende.

Foto: gnosis / john r.

Iets later gingen we als onwennige volwassen voor het eerst naar een mogelijk koophuis kijken. De vrouw des huizes was niet thuis en terwijl de makelaar de vriend inlichtte over de kruipruimte, zag ik mijn kans schoon.
"Ik maak nog even wat foto’s boven!" Ik zwaaide mijn telefoon door de lucht ten teken van vertrek en sloop de trap op. Een studeerkamer, precies zoals die van mijn opa vroeger. Zware donkerhouten meubels. Boekenplanken tot aan het plafond, zonder stof. Een briefopener, een grote glazen presse papier. Een ‘Mind the Gap’-mok gevuld met balpennen. Drie grote veren aan de muur, geen planten. Verderop in de hal was de slaapkamer. Gele vetvlekken tegen de muur boven het hoofdeinde, net iets zwaarder aangezet bij het linkerhoofdkussen. Een walhalla!
Zo werd mijn nieuwe hobby geïntroduceerd — dit bleek de dorstlesser voor mijn haast ziekelijke nieuwsgierigheid, zo simpel had ik het zelf niet kunnen bedenken. Driftig struinde ik diezelfde middag nog Funda af voor een volgende bezichtiging, een gewoonte die zich in de maanden daarop zou ontwikkelen tot een regelrechte verslaving.
"Hier, kijk, een heel oud opknappertje op de dijk, met gouden kranen en hoogpolig tapijt! Páárs hóógpolig tapijt! Zullen we een bezichtiging aanvragen?" Als ik een staartje had gehad zou ik kwispelen, maar (ex-)vriendlief schudde van nee.
"Of dit! Deze lui hebben door hun hele woonkamer een Grieks haventafereel geschilderd! Hahaha zullen we kijken?"
Nee, werd er geschud.
Een kattenkrabmuur! Een verzamelkelder! Zwartleren gordijnen! Al gauw wilden we helemaal geen koophuis meer en inmiddels is de relatie voorbij. Ik zoek dus geenszins met een reële woonwens maar ga puur op de inrichting af. Wanneer het gehele huis bijvoorbeeld in dezelfde kleurstelling (zwart-rood-paars) is ingericht, vraag ik onmiddellijk een bezichtiging aan. Knik afwezig wanneer de 22-jarige ARMT-makelaar zijn riedeltje over erfpacht en mogelijkheden voor een dakterras afsteekt en laaf me onderwijl aan de omgeving. De boeken naast de fles Euroshoppercola op het nachtkastje. De dennenappels en foto’s in de vensterbank. Dit is de uitgelezen manier om schaamteloos rond te neuzen.

Ik ben trouwens nog een tijdje opgeschaald naar een prijscategorie waarin ik nooit maar dan ook werkelijk nooit zou kunnen kopen, maar ontdekte al gauw dat de goedkoopste huizen, juist beneden mijn oorspronkelijke zoekprijs, het meest bevredigend zijn voor mijn gluurdrang. Daar gebeurt het. Daar liggen vloerkleedjes op tafel. Daar staan de sigarettendraaimachines naast porseleinen katjes in de vensterbank. Glazen schedels vol kleingeld in een vitrinekast, een zware koptelefoon op. Punaises in IKEA-posters.

Binnenkort ga ik trouwens eens de stad uit. Een boerderijtje misschien, of een huis in het bos.

Laura van der Haar is archeoloog en schrijver.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Essay: ‘Dank voor jullie inzet!'

‘Dank voor jullie inzet!'

Mensen willen het liefst werk doen dat in een positieve zin bijdraagt aan het leven van anderen. Maar is dit wel een haalbaar ideaal?

 1

Kerstbezoek voor Gavin Marley

Gavin en Susan lopen elkaar jaren na hun middelbareschooltijd weer tegen het lijf. Gavin, die inmiddels steenrijk is, nodigt de dakloze Susan bij hem thuis uit.

Gedachtes over het imposter​syndroom

Gedachtes over het imposter​syndroom

Het jaar is bijna voorbij en daarom zet Hard//hoofd de beste stukken van 2018 nog één keer in de schijnwerpers.   Slimme, competente mensen die ervan overtuigd zijn dat ze hun succes niet verdienen. Het komt zo vaak voor dat er een term voor bestaat: het impostersyndroom. In het kader van de Fakeweek een persoonlijke […]

Tip: Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

Neem je beste vriend(in) mee naar een kerstdiner

In deze laatste tip van 2018 geeft Emma Stomp op de valreep een onmisbaar advies voor de feestdagen.

Mentale maandag: kerst 1

All I Want for Christmas

Mentale gezondheid is belangrijk, maar we praten er weinig over. Daarom gidst Nastia Cistakova je in deze tweewekelijkse beeldcolumn langs de taboes, onhandige vragen en ongemakkelijke antwoorden over psychische problemen. Nastia weet hoe het voelt als het er in dat prachtige hoofd van je soms net wat anders aan toegaat dan ‘normaal’, en ze illustreert herkenbare […]

Willen wonen in een kerstetalage

Willen wonen in een kerstetalage

Ieder jaar met kerst willen we heel veel spullen kopen. Het zijn rekwisieten voor wanneer we ons even de protagonist in een kerstverhaal willen wanen. Maar doen we dit eigenlijk niet het hele jaar?

Alles vijf sterren: Amstelveen, een kroeg en klassieke muziek 1

Stoofvlees, heiligen en de liefde

Deze week spraken drie hard//hoofd-redactieleden hun kersttip voor je in. Van stoofvlees, via Nick Cave, naar oude liefde.

De komma in mijn komedie

De komma in mijn komedie

'Roken is niks anders dan spelen met de dood', iedereen weet dat het een slecht idee is, maar toch beginnen mensen eraan. Koen Schouwenburg schrijft over de absurditeit van een verslaving en hoe daarmee om te gaan.

Hard//talk: Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

Sociaal ondernemers: stop met vliegen afvangen

De wereld staat in brand en dat mag niet onbeschreven blijven. Sociaal ondernemen is de beste keuzes maken in een imperfecte wereld. Stop daarom met elkaar afvallen, vorm samen een front, en focus op de positive impact van duurzame innovatie, betoogt Dylan Meert. Het wordt tijd dat duurzame, eerlijke en sociale initiatieven ophouden met elkaars […]

Column: Skaten is overleven

Olympisch gezien

Iduna Paalman wil nét naar bed gaan als haar broertje belt. Met gewéldig nieuws.

Steun ons en word kunstverzamelaar
Hardhoofd vecht voor de vrijheid van jonge makers om te kunnen maken wat ze willen. Word nu kunstverzamelaar en ontvang de interessantste Hard//hoofd kunstwerken.

Steun ons vanaf €5