nieuwsbrief
menu Asset 14

Sekse-etiquette

Artikel Simone Peek
Mail

Brieven van en naar een flat naast de derde ringweg van Moskou. Maite en Simone schrijven elkaar over van alles en nog wat. Populair onder Russische vrouwen: het zelfhulpboek Op weg naar het huwelijk.

Milaya Maite,

Ik schrijf je boven een spetterend worstje in het Georgische restaurant in mijn straat. 'One pound pork butt' zit erin, maar ook granaatappelpitjes en verse paprika. Eet smakelijk, alvast. 

Rusland is een mannenland, schreef je. Volgens mij ben ik het daar gedeeltelijk mee eens: mannenwil is wet - als ze niet laveloos in een hoekje liggen.

Nou goed, dat zijn natuurlijk clichés, niet te snel denken dat de vrouwen hier zielig zijn, want de meesten weten best hoe ze met deze kerels om moeten gaan. Ik heb al meerdere divorcee’s ontmoet die uit een huwelijk hadden gehaald wat ze nodig achtten (een kind en een inkomen) en die nu jubelend autonoom zijn.

De seksen hebben wel zeer sterk een eigen domein. Vandaag bijvoorbeeld, in een boekenwinkel, stonden er twee stellages, één met aanraders voor vrouwen, (o.a.: Op weg naar het huwelijk, De psychologie van de vrouw: zelfanalyse en Vagina) en één voor de man (o.a. Over robuustheid, De psychologie van het risico en Stoppen met roken.) Dit onderscheid is hier vrijwel onomstreden.

Er geldt ook een verdomd merkwaardige etiquette tussen de seksen. Deze week had ik een eerste date waarbij er binnen een uur al erg veel nadruk kwam te liggen op de unieke kwaliteiten van de baarmoeder. 

"Het is maar goed dat je niet rookt, je weet wel, voor het kinderen krijgen", zei de Rus met Siberisch blauwe ogen. Hij was kunstzinnig onderlegd en we waren vlak ervoor nog Boelgakov aan het bespreken, maar dat was blijkbaar bijzaak. 

"Hou je van kinderen?" vroeg hij aanmoedigend. Toen de serveerster de bestelling op kwam nemen stokte onze discussie bij de enerverende uitspraak: "De huidige tendens is dat vrouwen meer werk op zich nemen dan mannen, dat is tegennatuurlijk en moet teruggedraaid worden." Ik had mijn interesse al veel eerder verloren.

Eigenlijk voel ik me door seksistische uitspraken nooit persoonlijk aangesproken. Soms vraag ik door tot ik een kronkel in zijn redenatie kan ontdekken en confronteer hem ermee. In mijn mindere momenten dreig ik zo’n vent wel eens fysiek leed te berokkenen ("Dat neem je terug, anders pak ik je", heb ik letterlijk eens tegen een politieagent gezegd, hij bood daarop zijn excuses aan), vaker lach ik het weg en ga ik verder met mijn eigen leven. 
Misschien ben ik te passief, tijdens deze date ging ik eerst in discussie over zijn ideeën, maar liet ik de bonje ook zo weer varen voor een ander onderwerp. Ik ben geen hysterica die wijn in iemands gezicht zal gooien en direct de benen te neemt.

Ik heb mijn date wel voor het eten en mijn taxi naar huis laten betalen. Daar had ik ineens geen moeite meer mee.

Do zvidaniya,
Simone

Russische werklui in (m/v) een café. Foto: Henri Cartier-Bresson.

___

Lieve Simone,

Ik kan wel zeggen, je stelt de juiste vragen op het juiste moment. Ik ontdek net dat in Nederland de vierde feministische golf is aangevangen. Manifesten, talkshows, opiniestukken; er was zelfs pas geleden een NK Feminisme. En Simone, natuurlijk had je al je vermoedens, en het voelt dan ook alsof ik uit de kast kom terwijl iedereen al lang weet wat er gaande is, maar ook ik blijk feminist te zijn!

Laatst zat ik met mijn zusje aan tafel een beetje te keuvelen over het leven. Het gesprek viel stil, mijn zusje dipte haar biscuitje in haar thee, keek op en zei: "Mait, ik geloof dat ik, eh, feminist ben geworden." Ze keek er een beetje ongemakkelijk bij. Ik barstte in lachen uit. "Mijn god, ik ook!" riep ik. We vielen elkaar nog net niet in de armen.

Toen mijn zusje en ik pubers waren, was feminisme echt not done. Feministen waren enge vrouwen met harige oksels en tuinbroeken die zeurden over ouderwetse dingen als ‘baas in eigen buik’. Maar binnen onze respectievelijke studies (fotografie en geschiedenis) zijn mijn zusje en ik ons steeds meer met vrouwelijkheid bezig gaan houden (elk op onze eigen manier, Luka zo en ik zo). Wat is vrouwelijkheid eigenlijk? En wat was het vroeger? In hoeverre is het een rol die je speelt, een masker dat je opzet, of een reeks verschillende maskers voor verschillende situaties? En zijn we de vrouw die we zelf willen zijn, of de vrouw die onze omgeving wil zien?

Allemaal belangrijke en gelukkig weer sociaal geaccepteerde vragen om over na te denken. Dus, als antwoord op je vraag, denk ik dat je antifeministische wanspraak nooit over je kant moet laten gaan. Daarbij lijkt me dat opportune dreigen met fysiek geweld een goede manier om een seksistische Rus met zijn neus op de feiten te drukken.

Anderzijds, in een orthodoxe (qua religie, maar ook in andere betekenissen van het woord) samenleving als de Russische is het waarschijnlijk een stuk moeilijker om vastgeroeste normen en waarden ter discussie te stellen. Gelovigen zijn nu eenmaal moeilijk van gedachten te veranderen en helaas lijken religie en seksisme verdomd vaak samen te gaan. Of zijn de Russen niet zo religieus?

Afijn, misschien is enige voorzichtigheid op zijn plaats, eerder stelden we tenslotte nog vast dat ook kunstzinnige Russen agressief kunnen zijn – dan liever veilig naar huis in een betaalde taxi!

Veel liefs,
Maite

-

Freelance journalist Simone Peek (1988) woont in Moskou, Maite Karssenberg (1989) in Amsterdam. Ze waren nog guppies toen ze elkaar leerden kennen en hebben nog steeds geen idee hoe de wereld in elkaar zit, maar vinden het wel leuk om erover van gedachten te wisselen.


Simone Peek is Hard//hoofd redactielid. // simone@hardhoofd.com

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons