nieuwsbrief
menu Asset 14

Regine Beer

Artikel Joyce de Badts
Mail

In Re: kijkt hard//hoofd van een afstandje naar actuele zaken. Op 23 maart 2014 overleed Holocaust-overlevende Regine Beer. Joyce denkt terug aan de pogingen die zij (samen met Maartje) deed om deze bijzondere vrouw te interviewen.

“Mag ik u iets vragen? Heeft u weleens last van stress?” Eigenlijk had ik de moed al opgegeven. Dit was het laatste bejaardentehuis van die dag. Ik zou een filmpje maken voor de drukke week, Maartje had er al een gemaakt met kinderen: “Heb je weleens last van stress?”, vroeg ze hen. Het resultaat was ontroerend en grappig.
Kinderen en bejaarden, de een nog niet echt mens, de ander mens voorbij: naïeve wezens die vertedering oproepen. Succes gegarandeerd. Dacht ik.
De ouderen wilden alleen niet meewerken. “Nee hoor”, zeiden ze stuk voor stuk heel opgewekt, “natuurlijk heb ik geen stress. Ik ben al jaren met pensioen. Ik krijg hier lekker eten. Wat tv kijken. Stress? Welnee.”

Ik besloot het nog één keer te vragen: “Heeft u weleens stress?” Ze droeg een blits trainingspak: roze, bezaaid met fonkelende bling. Ze liep zo krom dat, als je haar plat uitgestrekt op de grond zou meten, ze dubbel zo lang zou kunnen blijken. Ze bewoog zich voort met een rollator. Traag. Heel traag. Ze had mijn vraag niet gehoord, maar keek naar me op en glimlachte. “Zou u mij even kunnen helpen?”, vroeg ze.
Niet veel later waren we in de wc: zij zat erop, ik hield de wacht aan de deur. We keuvelden wat. Ik verwachtte ieder moment dat ze zou vragen of ik lipstick of kauwgom bij me had, dat we zouden klagen over onze puistjes, of dat we samen, giechelend van spanning, een sigaretje zouden opsteken.
Ik wikkelde het toiletpapier waar ze om gevraagd had een paar keer om mijn hand – een snelle, routineuze beweging – en gaf dat aan haar. Ze kon niet én evenwicht houden én zich bezighouden met het toiletpapier, dat begreep ik ook. Bij de aanblik van de enorme bal papier die ik ervan gemaakt had, trok ze een wenkbrauw op: “Ik gebruik altijd maar één velletje”, zei ze.
Toen we de gang opliepen, stopte ze om haar mouw op te stropen: “Kijk, het nummer dat ze in mijn arm getatoeëerd hebben: A 5148. Als ik doodga, wil ik dat ze dat eruit snijden, en op een of andere manier bewaren. Als bewijs dat het echt gebeurd is.”
Heeft u weleens last van stress, had ik gevraagd.
Ze droeg een roze trainingspak. Ze schuifelde met haar rollator door de gang. Ze had een tatoeage van Auschwitz op haar arm. Ze gebruikt maar één velletje wc-papier. Ze vroeg of ik een koekje wilde. Een biertje dan? Zelf had ze ook wel trek. Ze zei: “Bij de bevrijding woog ik nog 31 kilo.” En: “Ik wil honderd jaar worden, ik leef graag.”



--
Regine Beer werd tijdens de Tweede Wereldoorlog gedeporteerd naar het uitroeiingskamp van Auschwitz-Birkenau. Zij overleefde en keerde in 1945 terug naar Antwerpen. Een groot deel van haar leven heeft ze gezwegen, maar toen ze besloot te praten, heeft ze er haar missie van gemaakt om jongeren te waarschuwen voor de gevaren van haat. Meer dan 2.000 scholen heeft ze bezocht.  Afgelopen zondag, 23 maart, stierf ze in Antwerpen. Het interview dat Maartje en ik een maand geleden van haar afnamen, vonden we niet geschikt voor publicatie, wegens de verwarde staat waarin Regine Beer zich bevond, maar het kan ook aan onze verwarrende vragen gelegen hebben. Uiteindelijk hebben we toch een mooi fragment gevonden dat je hierboven kunt bekijken.


Joyce de Badts is Hard//hoofd-redactielid.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons