nieuwsbrief
menu Asset 14

Langzaam fietsen

Artikel Gastbijdrage
Mail

Ooit was ik een snelle fietser. Zonder omkijken denderde ik over hoofdstedelijke fietspaden – altijd aan de linkerkant, de kant van de jakkeraars. Ik werd niet ingehaald, ik haalde in. Bellend, zuchtend en vloekend zocht ik mijn weg door de stad. Gevolg: een volledig opgefokt begin van mijn dag, zweetplekken in mijn overhemd en altijd de vraag: waarom doe ik dit?
Een paar maanden geleden besloot ik ermee te stoppen.
Ik bekeerde mij tot het Langzame Fietsen.

Langzaam fietsen stelt één voorwaarde aan haar volgelingen: verlaat op tijd je huis.
Het zal je in staat stellen daadwerkelijk langzaam te fietsen - een beentempo van maximaal dertig omwentelingen per minuut. Gehoorzaam dit tempo en de beloning zal jouw deel zijn.
In de eerste plaats, praktisch: je fiets gaat langer mee. Langzame fietsers verslijten minder banden, hun ketting behoeft minder vaak een smeerbeurt. Dit is een feit. Ik heb het nagevraagd bij mijn vriend V. - een fietsenbouwer die ik ervan verdenk dat hij geregeld zijn favoriete frame mee naar bed neemt om samen te dromen over Parijs-Roubaix.
Ten tweede, en hierin ligt de essentie van je bekering: langzaam fietsen balsemt de ziel. Geen haast, geen race; je hebt de tijd om rustig je omgeving in je op te nemen. Het zal je verbazen hoeveel schoons je tot nu toe over het hoofd hebt gezien.
Verlies vanzelfsprekend nooit de verkeerssituatie uit het oog – langzaam fietsen mag niet tot ongelukken leiden.

Foto: Jan Postma

Wat betreft je medeweggebruikers: een langzame fietser offert nooit emoties op aan de scooters van deze stad, noch aan de Satanskinderen die hen berijden. Het was een regelrechte misdaad ze op de fietspaden toe te laten. Maar sommige misdaden raken ingeburgerd. Slechts een helmplicht en de daarop volgende rituele terugverbanning naar de openbare weg, kan ons redden.
Bedenk: wie in Amsterdam op een scooter rijdt is te lui om te fietsen. Dat geldt niet voor jou en dat siert je. Het zal niet onopgemerkt blijven.
Het kan gebeuren dat een achteropkomende fietser je wil inhalen, maar daarvoor even geen ruimte ziet en derhalve de woorden "Sjonge jonge jonge" sputtert.
Kijk hem of haar dan aan, open je gezicht en vraag minzaam:
"Wat is er?"
Drie eenvoudige woorden, tezamen een eenvoudige vraag. Maar de geïrriteerde in kwestie zal het antwoord altijd schuldig blijven. Want wat kan hij antwoorden?
"Fiets nou godverdomme eens dóór man!" Of: "Ik wil er langs! Ik wil er langs!"
Neen. Het enige ware antwoord op jouw vraag is:
"Niets. Er is he-le-maal niets. Ik ben chagrijnig en dat reageer ik af op jou."
Geen mens wil dat toegeven. Een ochtendhumeur is een keuze.
Maar voor jou geldt: je bent verheven. Jij maakt voor de duur van deze fietstocht geen deel uit van de chaos. Je bent superieur. Jij bent de superieure, langzame fietser.

Nog een paar korte suggesties om je langzame fietstocht nóg aangenamer te maken.
Passeer je een koffietent of een bakkerij? Inhaleer dan diep en vraag je af wanneer iemand jou voor het laatst ontbijt op bed heeft gebracht. Dat zal een zoet moment in herinnering brengen en geeft tegelijkertijd iets om naar uit te kijken.
Bepaalde gebouwen laten ruimte voor verbeelding. Neem een brandweerkazerne. Zouden die kerels allemaal al wakker zijn? En dragen ze rode pyjama’s? En wat doen ze op zo’n ochtend? Loopt er wel eens één met z’n ochtenderectie de ontbijtzaal in om te vragen bij welke spuitwagen hij vandaag is ingedeeld? Of kijken ze met z’n allen voor de vierhonderdste keer naar Backdraft?
Je weet het niet. Het is een verborgen wereld die alleen een langzame fietser kan proberen te zien.

De slotsom. Op Amsterdamse fietspaden floreren opgekropte woede, verongelijktheid en authentiek schofterig gedrag. Ieder mens wil van A naar B – vanwaar die angst er niet te komen? Vraag je dat niet meer af. Doe er niet meer aan mee.
Bekeer je tot het langzame fietsen.

Dit is een gastbijdrage van Koen Alfons.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons