nieuwsbrief
menu Asset 14

Wild vlees

Artikel Gastbijdrage
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Mail

“Wil je proberen zijn poten te breken?” Ron, de docent van vanavond, kijkt over mijn schouder mee terwijl ik een fazant pluk. “Het is een trek- en draaibeweging, kijk.” Ik sta in een klaskeuken na schooltijd en ik leer hoe ik een fazant klaar maak voor consumptie.

Het koelvak van de supermarkt ligt vol haar- en veerloze filetjes om de consument te helpen vergeten dat er een dier voor hun proteïne is overleden. Sommige mensen worden niet graag geconfronteerd met het wollige, (en/of) knorrende verleden van dat wat ze in hun mond stoppen. De consumenten die wel nieuwsgierig zijn naar het proces dat van een dier een lapje vlees maakt, zijn vanavond aanwezig bij een wildles op de Rotterdamse horecaschool.

Illustratie: Merlijn Bijsterveld

Bloed en poep

De klaskeuken ruikt deze keer niet naar haute cuisine, maar naar bloed en poep. De koelcel zit vol wilde eenden, fazanten, hazen en één hoofdloos hert. De wildles heeft vers materiaal en iedereen mag zijn handen vuil maken (al wil niemand dat doen zonder latex handschoenen aan). Het wild komt van Nederlandse jagers en elke leerling mocht bestellen hoeveel dieren ze wilden. Want wat schoongemaakt wordt, mag mee naar huis.
“Zitten je vingers er diep genoeg in?”, vraagt Ron aan een leerling die met zijn hand in een eend zit, “Je moet zijn longetjes voelen, twee luchtzakken. Maak van je vingers een V en trek alle organen er voorzichtig uit. Als je de darmen kapot trekt, mag je zelf de boel opruimen en wassen. Daar ben je ongeveer een uur aan kwijt.” De jongen doet er vervolgens twintig minuten over om de organen er netjes uit te halen.
De leerlingen van de horecaopleiding zijn tieners, maar de avond is opengesteld voor oudere geïnteresseerden. Sommigen komen uit het vak, anderen bevredigen een nieuwsgierigheid. “Ik eet zo graag wild”, zegt Riet, een oudere dame, “maar nu weet ik pas wat een werk het is. Ik heb morgen vast spierpijn van al die eendenpoten die ik gebroken heb.”

Ron drukt iedereen op het hart dat hij zo min mogelijk afval wil. Het hertenbont gaat naar een leerling die ook kledingmaker is (“vergeet het niet eerst schoon te maken en op te spannen”), mooie veren gaan in plastic tasjes en botten zijn voor de toekomstige wildbouillon. Alleen snavels en pootjes blijven over. “Niet de levers weggooien!” Hij redt de organen van de vuilnisbak. “Weet je hoe lekkere paté je daarvan kan maken.”

Schone breuk

De wildles is geen verplicht onderdeel van de horecaopleiding, maar Ron biedt de cursus al jaren aan. “Als uitbreiding van kennis. Omdat ik vind dat als je het klaarmaakt en verkoopt, ook moet weten waar het vandaan komt. Daarnaast is het ook goed op je CV: een hele fazant kost een restaurant twintig euro, filets zestig euro of meer. Restaurants besparen graag op zo’n manier.” Tussendoor plukt hij een eend en wast hem in de bak met warme kaarsenwas. “Sommigen vinden het eng en moeilijk, maar als ik iets wil eten is het toch niet zo raar dat ik er moeite voor moet doen?” Een slagersleerling grijnst: “Moeite? Na de eerste dertig is een schone potenbreuk hartstikke makkelijk.”

Aan het begin van de avond heerst er nog een beetje het idee van ‘Ach, dat mooie dier’. Maar na wedstrijdjes vogel kaalplukken en een lesje over hoe gezond wild vlees is, verdwijnt het ongemak. Na twee fazantenpoten en vier eendenpoten klinkt “Schone breuk, anders heb je splinters!” niet eens meer zo vreemd in de oren. Het is tenslotte vlees dat je wilt eten en dat moet van een bepaalde kwaliteit zijn. “Het is echt niet nodig om iedereen door een slachthuis te sturen”, concludeert Cees, de oudste aanwezige van vanavond, “maar meer weten over de herkomst van je vlees is altijd goed. Denk je dat jagers stages aanbieden?”

-

Vanessa Ferdinandus (27) is journalist. Ze kan niet kiezen tussen fictie en feiten en zet daarom graag beiden op papier.


Merlijn van Bijsterveld is illustrator. Zijn illustraties zijn vaak humoristisch van aard waarbij hij een andere draai aan de context geeft.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons