nieuwsbrief
menu Asset 14

Besneeuwde-Berghellingtest

Artikel Floris Solleveld
Mail

In 2010 was ik in de Mercantour, een uitloper van de Alpen langs de Frans-Italiaanse grens. Omdat ik er slecht tegen kan voortdurend mensen om me heen te hebben, reis ik meestal alleen, al is dat in de bergen niet altijd verstandig. Dat bleek.

Op een besneeuwde berghelling raakte ik het pad kwijt en belandde aan de verkeerde kant van een hoogvlakte. Het was net op een punt waar een gat viel tussen twee wandelkaarten en de overzichtskaart schaal 1:100.000 geen uitsluitsel bood. Het leek me het beste om maar gewoon verder naar beneden te gaan, dan kwam ik vanzelf het pad wel weer tegen. Ik passeerde een hut uit de Eerste Wereldoorlog waar pannen aan touwtjes aan de zoldering hingen, waarschijnlijk om te voorkomen dat vuil en ongedierte zich erin zouden nestelen. Een kilometer verder stond ik voor een afgrond.

Een afgrond zoals in strips, 90 graden naar beneden en zeker 200 meter diep.

Illustratie: Floris Solleveld

In de verte begon het te donderen. Boven de boomgrens is dat een teken dat je moet maken dat je wegkomt. Ik redeneerde dat het pad naar het westen moest liggen, en dat ik daar vanzelf zou komen door de rand van de afgrond te volgen. Dat klopte. Er bleek alleen nog een tweede afgrond dwars over de hoogvlakte te liggen, iets minder steil en iets minder diep, maar nog steeds een afgrond. Daar beneden zag ik het pad liggen. En toen begon het te hagelen.

Ik dacht erover te gaan huilen en ‘mama’ te roepen, maar dat was wel de laatste persoon die ik in deze situatie nodig had. Toen dacht ik aan mijn Grote Romantische Trauma van Lang Geleden. Die gedachte was zo absurd, dat ik in lachen uitbarstte.

Het leek me, in deze net niet levensbedreigende situatie op een desolate hoogvlakte, wel een interessant gedachte-experiment. Wie zou ik hier wel en niet bij me willen hebben? Vriend A zou wel prettig zijn, Vriend B daarentegen zou avontuurlijk gaan doen en ons beiden in gevaar brengen, Vriend C zou gaan zeiken, Collega D zou er wel raad mee weten. Het is een gedachte-experiment dat ik nog steeds bij tijd en wijle toepas, als ik nieuwe mensen leer kennen of twijfel wat ik van een persoon vind. Ik noem het ‘de Besneeuwde-Berghellingtest’. Wat het precies impliceert weet ik niet. Ik heb geen vriendschappen beëindigd of nieuwe vriendschappen afgehouden omdat ze zakten voor de Besneeuwde-Berghellingtest, en dat ik nog steeds single ben is niet omdat ik alleen Besneeuwde-Berghellingbestendige vrouwen wil. Ik denk dat het meer over mij zegt dan over de testpersonen. En ik ga nog steeds alleen de bergen in.

Uiteindelijk was de situatie eenvoudig op te lossen: ik moest gewoon de tweede afgrond terug omhoog volgen. Op een gegeven moment kwam ik bij een punt waar het eerder een helling dan een afgrond was en ben naar beneden geklauterd. Het pad leidde verder langs prachtige rotsformaties en klaterende beekjes naar het dal. En de hagel hield ook op.

Een dag later belde ik vanuit het gehucht St.-Étienne de Tinée naar huis, en hoorde dat mijn vader in verwarde staat van straat was geschraapt.


Floris Solleveld is Hard//hoofd-redactielid en overdag historicus en filosoof. Tussendoor tekent hij met inkt en penseel en schrijft over interdisciplinaire podiumkunsten. Of over politiek. Soms ook poëzie.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons