nieuwsbrief
menu Asset 14

Luciferdoosje

Artikel Gastbijdrage
Mail

De langpootmug wordt begraven in een luciferdoosje en vader is opgegeven. Een kort verhaal.

We zaten tegenover elkaar aan de keukentafel, twee toastjes lagen als omgekeerde sloepjes in een oceaan tussen ons in. Een langpootmug probeerde wanhopig zijn laatste poot van de geurkaars los te trekken. Samen keken we geconcentreerd toe naar het proces van sterven zodat we later zouden kunnen zeggen dat de meeste dingen uit fases bestaan en dat fases weer bestaan uit handelingen. Ik schoof het luciferdoosje open. Hij knikte ernstig, trok met duim en wijsvinger het slappe lijfje als een zilverfiguurtje van de kaars af en legde haar neer in het kartonnen bakje. Heel even dachten we dat haar vleugels bewogen, toen beseften we dat we te lang staarden. Van etalagepoppen beweerden we vaak stellig dat de wimpers trilden. Zijn vingers streelden werktuiglijk de achterkant van mijn hand. Met een viltstift schreef ik "MUG" op de bovenkant, streek een lucifer af en stak het doosje aan. Het vuur verlichtte het familieportret waarop we glimlachend de camera inkeken en deden alsof we niet doorhadden dat we er later iemand vanaf zouden knippen. Ik dacht aan marshmallows. Zei toen: "nu".

Illustratie: Chris Wigmans

"Ik ga dood", zei hij. Een borrelnootje knapte tussen zijn tanden. Eerst at hij altijd de schaal op en daarna het nootje. Hij had ze liever afzonderlijk, wij kropen ook nooit in elkaar weg. Het woordje 'dood' klonk als een computerspel, een diep gat voor de platgereden kat. Ik lachte en zei dat zijn been niet vastgeplakt zat en dat er heus manieren waren om dit te overleven. Hij schudde zijn hoofd, draaide met zijn hand het horloge rond dat om zijn pols zat en een raspend geluid voortbracht. Het deed mij denken aan mijn kookavonden wanneer ik een komkommer langs de schaaf haalde en hij vroeg om het laatste stukje. Ik voelde zijn lippen als hij het uit mijn hand at en verlangde steeds vaker naar dat moment. Met peper en zout.

"Opgegeven", zei hij en viste met precisie een paar borrelnootjes uit het kommetje, verdeelde ze in groepjes van vier. Ik dacht aan de proefwerken op school en de hardloopwedstrijden in het bos achter de dijk. Hoe vaak ik het woord opgegeven niet had gebruikt, daarna een sigaret opstak en begon over mannen die mij hadden laten zitten. Dat leek mij een eerlijke wending.

Ik dompelde mijn vingers onder in het kaarsvet. Hij keek toe en maakte aantekeningen om te kijken wat dit met ons deed. Vaak had ik hier aan tafel mijn spreekbeurten voorgedragen. Na afloop fluisterde mijn vader dat ik een specialist was op het gebied van vleermuizen, Frankrijk, taarten. Mijn woorden klonken als een nieuwslezer zonder autocue. Eén keer was het fout gegaan. Het onderwerp was: waarom vaders geen vleugels hebben. Hij had gezwegen en later had ik hem een pizza horen bestellen. Hij had zijn vaste film opgezet waarvan ik wist dat hij bij twee minuut vijftien last van prikjes kreeg zoals hij dat noemde. De volgende ochtend gaf hij mij bij het weggaan drie zoenen in plaats van één. Ik kreeg een kamer aan de achterkant van het huis.

Ik legde de geurkaars op zijn zij en vergeleek dit met het leven dat vol kantelpunten zat die je niet ziet, zoals we ook nooit de grenzen zien die als noppenfolie door ons bestaan was liggen en klappen als we er te lang op bleven staan. Ik hield hem schuin en liet het hete kaarsvet over mijn pols lopen, keek mijn vader uitdagend aan en zei: "nu".

Zolang er herhalingen waren hoefde ik niet bang te zijn, dan kwam zijn aankondiging steeds opnieuw en was er geen later. Geen ziektebed als een opengeschoven luciferdoosje of met treurige muziek waarbij de hond zijn kop breekbaar zou laten hangen. Dit was het spectaculairste moment in onze week. Wanneer ik keek of zijn vleugels waren gegroeid.

--

Dit was een gastbijdrage van Marieke Rijneveld. Marieke (1991) is een Nederlandse schrijfster, muzikant en dichteres. Ze studeert poëzie en proza aan de Schrijversvakschool Amsterdam. Werk van haar is gepubliceerd in o.a. de VPRO gids, De Revisor, Meandermagazine, Passionate Platform, Op Ruwe Planken en bij De Toneelcentrale. Arie Boomsma heeft haar in Das Magazin benoemd tot literair talent 2014.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons