nieuwsbrief
menu Asset 14

Stop daar nu eens mee

Artikel Joyce de Badts
Mail

“Dochter”, zei mijn moeder en ik zag dat ze zin had om over mijn haar te aaien, maar dat deed ze niet, dat was jaren geleden zonder bepaalde reden opgehouden. “Er zijn zo veel dingen die je kunt, maar organiseren kun je niet. Heb je nooit gekund en zul je nooit leren. Ga je daar nu voor eens en altijd mee stoppen?”
Ik pakte haar hand en legde die op mijn hoofd. “Aai eens”, zei ik.

Ik had een rotweekend achter de rug. We zouden een voordrachtavond houden en al waar ik voor moest zorgen, was een kabel waar geluid uit kon komen. Toen de voordrachten moesten beginnen, bleek de kabel die ik had uitgezocht niet te passen in de computer waar het geluid in zat. Ik kon niets beters bedenken dan rond te rennen en willekeurige mensen bij de kraag te grijpen met de eis dat ze een geluidskabel tevoorschijn zouden halen. (Eén van die willekeurige mensen bleek mijn vriend te zijn, die mij met afgrijzen van zich af pulkte.)

Mocht het bij dit kabelincident gebleven zijn, dan was er waarschijnlijk niets veranderd in mijn leven, dan had ik op gezette tijden hier en daar nog een stressvol evenement georganiseerd, maar het geval wil dat ik de ochtend erop met mijn collega een filmpje zou gaan opnemen. Ik zou wel voor al het materiaal zorgen, had ik gezegd. Tijdens een in wijn gemarineerde café-avond had ik inderdaad een camera, een geluidsding en een statief geregeld, maar toen de filmdag tot mijn eigen verbazing werkelijk aanbrak, bleken de batterijen van de camera leeg, bleek het statief niet te passen en was ik het adres waar we zouden gaan filmen kwijt.
Mijn collega zei dat het niet gaf, zo helemaal voor niks uit Amsterdam overkomen, maar toen ik haar aan het station afzette, hoopte ik haast dat ze me een klap zou geven, liever dat dan die ongemakkelijke stilte.

Foto door Jack Two.

Ik sprak onlangs met een deskundige inzake welbevinden op het werk. Technostress blijkt een van de voornaamste oorzaken voor een burn-out: stress over computerdingen is dat, te veel e-mails, en ander technisch gedoe. Kabels ook, veronderstel ik. Een kabel die er ergens in past, die op de juiste plek ligt en die niet kapot is: zo’n kabel kom ik zelden tegen. In Polen schijnt er een gezegde te bestaan dat de naarheid van apparaten treffend omschrijft: dode dingen zijn wreed. Ik kan wel janken van instemming met die uitspraak.

Een ex-collega van het café waar ik een tijd werkte, en die ik geeneens zo heel erg goed ken, had het weekenddrama opgevangen en keek me hoofdschuddend aan. “Iedereen weet dat jij niet praktisch aangelegd bent. Als ik jou was zou ik die dingen vanaf nu gewoon aan iemand anders overlaten. Wordt het daar niet eens tijd voor?”

Ik stond perplex.
Ik wilde dat ook zij over mijn hoofd aaide, me misschien even in haar armen nam. Wat een heerlijk gevoel, zo vlakaf te horen: hier ben jij al je hele leven slecht in. Stop daar nu eens mee. Oefening baart kunst, maar hier ligt de grens. En dan vervolgens te besluiten er ook echt mee te stoppen, zo, pats! Vanaf nu. Omdat iemand jou heeft verzekerd dat het ruimschoots bewezen is dat je het niet kunt. Dat je er niet meer je best voor hoeft te doen.
Voorbij  fail better.

Ik moedig mensen aan elkaar wat vaker zo’n bevrijdende spiegel voor te houden. En als je daarvoor te vinden bent, geef er dan een paar aaien over het hoofd bij.


Joyce de Badts is Hard//hoofd-redactielid.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons