nieuwsbrief
menu Asset 14

Brabantse dorpen

Artikel Gastbijdrage
Mail

Een vriendin had laatst ’s avonds wat tijd stuk te slaan in Den Bosch. Vanuit de plaatselijke Burger King, waar een man in een invalidenwagentje zachtjes 'De Internationale' neuriede en een paar jongeren verveeld aan een aardbeienshake lurkten, belde ze me verontwaardigd op. “Ik dacht: ik kan vást nog wel ergens gezellig een wijntje drinken. Ik ben tenslotte in Brabant, en daar brandt nog licht”, citeerde ze Guus Meeuwis. “Nou, dat valt dus vies tegen.” Ik vertelde haar dat Brabant inderdaad niet de meest verlichte provincie van Nederland is, in letterlijke noch figuurlijke zin. Ja, in pluimveestallen, daar branden de tl-lampen onverbiddelijk door tot in de late uurtjes, maar daar heb je als dorstige reiziger zo weinig aan. Als je Brabant bezoekt, lichtte ik mijn vriendin in, moet je ook niet de kardinale fout maken om naar een stad te gaan.

Neem in plaats daarvan eens een bus naar een willekeurig Brabants dorp. Het Grote Onthaasten begint al als je instapt: de buschauffeur groet je met hartverwarmend enthousiasme (want hij kent je niet), óf met een aandoenlijk soort stugheid, niet te verwarren met het onverbloemde chagrijn van de grootstedelijke chauffeurs (want hij kent je niet). Op de achterste banken tapt een gezelschap olijke jongens de hele rit lang Brabantse moppen (“’t Is wit en ‘t staat in de wei” – “Witte gij’t?”). Het meeste ervan versta je niet, maar dat is niet erg, want dat draagt weer bij aan je vakantiegevoel.

Brabants dorp. Foto: Jan Postma.

De jongens stappen onder luid ge-houdoe uit bij halte ‘t Huukske, en de bus boemelt verder door smalle straten. Bij een pleintje met een bakkerij komt hij terecht in een opstopping, omdat Dirk Raaijmakers zijn auto net efkes op straat had geparkeerd om een half witbrood te halen. De chauffeur ramt een paar keer gemoedelijk op zijn claxon en gaat nog even uit zijn raam hangen om te vragen hoe het gaat met Dirk. Dit is een goede plek om uit te stappen. De locals staren je onbeschaamd aan als je over het plein richting een bankje met twee oude mannetjes loopt, maar ook dat is helemaal niet erg. In Brabantse dorpen word je tenminste nog fatsoenlijk nagekeken als je knalgele stiletto’s draagt. Daar wordt in de stad soms wat makkelijk over gedaan, terwijl je die dingen verdomme niet voor niks hebt aangetrokken.

De mannetjes mompelen hoofdschuddend iets als “’t Is ook ammoal wê”, waarmee ze refereren aan Rini’s ziekbed, of het feit dat de krentenbollen net op waren. Nestel je tussen hen in, en sla voor ultieme ontspanning het lokale krantje open. Daarin lees je dat Slagerij Knobbout weer een worstenbroodactie houdt voor een weeshuis in Kenia, dat Sporthal de Wervel eindelijk nieuwe douches krijgt, en dat meneer Arno is geschorst. (“We zijn keiboos,” reageert een scholiere. “Hij is de beste leraar van de school.”)

Hier doe je het allemaal voor. Al stapelen de deadlines zich op, zijn alle treinen in het land vertraagd en staat Syrië in brand, de worstenbroodactie van Slagerij Knobbout gaat gewoon door – en dat is een intens geruststellende gedachte.

Lea ter Meulen (1990) woont in Utrecht met haar vriend en één guppy, die de weinig inspirerende naam Vis draagt. Haar droom is om ooit een roman te schrijven, maar voorlopig is ze ook al heel tevreden als haar masterscriptie af is.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons