nieuwsbrief
menu Asset 14

Boterham zonder zelfplagiaat

Artikel Jan Postma
Mail

Onlangs was er ook hier te lande enige ophef over het fenomeen 'zelfplagiaat'. Amerika had een jaar of wat geleden al kennisgemaakt met deze overtreding van de goede schrijf- en denkzeden toen succesjournalist Jonah Lehrer zijn eigen werk wel erg opzichtig recyclede. (Mental note: recycling is dus niet altijd goed, ontwikkel ook negatieve connotatie).

Wij kregen te maken met een professor die gemiddeld iedere paar uur een nieuw wetenschappelijk artikel uitpoepte. Publicatiedruk? Een te groot ego? Allebei. En nog een hele zooi andere redenen.

Een van de factoren die hebben bijgedragen aan de omvang die deze morele misdaad op den duur kreeg was, zo gok ik, de sleur. Je doet zoiets en je gaat ermee door, zonder er nog echt over na te denken. Misschien weet je ergens nog wel dat het niet helemaal klopt, en echt gelukkig word je er ook niet van, maar het is nu eenmaal hoe de dingen gaan in jouw leven.

Terwijl iedereen op Twitter druk bezig was nieuwe grapjes over zelfplagiaat te bedenken, en de meeste mensen er vooral in slaagden niet zichzelf maar anderen te plagiëren – al was dat misschien vaak onbewust, wat doet vermoeden dat het om clichématig denken in plaats van plagiëren ging, wat mij betreft een grotere zonde – bedacht ik hoezeer ik mezelf dagelijks blijf herhalen. Ik sleep mezelf dagelijks omstreeks hetzelfde uur naar een computer, eet dan een boterham met dikwijls hetzelfde beleg als de dag ervoor en schenk ondertussen dezelfde koffie in hetzelfde glas. Koffie die wordt gezet volgens een vaag recept dat al decennia binnen onze familie wordt doorgegeven aan volgende generaties – ik weet niet precies in hoeverre het ergens op slaat, maar ik stel me voor dat dit recept zich daarom bevindt op het vierlandenpunt van plagiaat, voodoo, incest en koffiebonen.

Terwijl ik er nog altijd niet over uit was of ik zelf ook een zelfplagiaatgrapje moest bedenken, en of ik daarmee niet hoe dan ook anderen plagieerde die op datzelfde moment hetzelfde dachten, kwam het volgende bericht voorbij:

“Het broodje pindakaassweetchilisauskomkommergedroogdeuitjes verovert de wereld.”

Foto: Jan Postma.

Intrigerend, niet? Ik ging op onderzoek uit (mijn blik verplaatste zich van het tekstje naar de avatar ernaast) en kwam er al snel achter dat journaliste Maartje Luif hier iets mee te maken had. Ik durfde haar niet aan te spreken, maar besefte wel direct dat ik alle ingrediënten voor dit broodje in huis had. De vorige dag had ik namelijk nog geconstateerd dat ergens achter in een keukenkastje een open zakje gedroogde uitjes slingerde, een klein half jaar over de datum en iets bleker dan je ze idealiter ziet, maar toch ook niet helemaal weggeteerd. En er lag ook een komkommer op de koelkast; een exemplaar dat snel gebruikt moet worden, want hij begon meer en meer op de penis van een man met erectieproblemen te lijken, een man die ook nog eens te lang in bad heeft gelegen. Maar hij was nog wel gewoon komkommergroen en dus vast eetbaar. Ik maakte een broodje, of liever: een boterham. En toen nog één. En toen nog één.

Mijn goede voornemen voor het komende jaar: minder zelfplagiaat in het dagelijks leven. Niet dat verschrikkelijke “iedere dag iets doen dat je eng vindt”, maar gewoon net even iets vaker iets anders doen dan anders. Of anders wel hetzelfde doen, maar dat dan net even iets anders. En hoe dan ook vaker een broodje pindakaassweetchilisauskomkommergedroogdeuitjes eten.


Jan Postma Jan Postma (Delft, 1985) is politicoloog, fotograaf, journalist, parttime einzelgänger en meer. Maar, voordat u zich een beeld denkt te kunnen vormen, toch vooral dat laatste.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons