nieuwsbrief
menu Asset 14

Nymphomaniac I

Artikel Redactie
Mail

Nymfomane Joe (Stacy Martin, Charlotte Gainsbourg) doet haar levensverhaal uit de doeken in de nieuwste film van de Deense rasprovocateur Lars von Trier.

Rutger: Zo. Dat was deel één.

Noor: Als er weer zo’n pikkenparade in deel twee zit, dan blijf ik liever thuis. Ik vind het zo ongemakkelijk om naar (vreemde) piemels te kijken, ielgh!

Philip: Kun je nagaan, we hebben het hier over de gecensureerde versie. Als het aan Von Trier had gelegen hadden we nog ruim een uur langer mogen genieten van Shia Labeoufs lid.

Rutger: Ik ben ook van mening dat de penis nooit in slappe staat aanschouwd moet worden. Je gaat een voetbalteam toch ook niet filmen als ze in de kleedkamer zitten? Maar Noor, jij zou de filmpiemels toch moeten toejuichen als feminist? Eens een keer geen tieten en konten.

Noor: Er zitten hele episodes in waarbij Joe helemaal geen kleren aan heeft, waarbij haar (beeldige) naaktheid haar kostuum is. Maar dat ongemak bij de pikken is meer een persoonlijke preutsheid. Wat je er ook van vindt, Lars von Trier is de meester van het ongemak. Kijken naar schreeuwende mensen, en er dan bij blijven, dat zie je niet vaak.

Philip: Ik maak hier uit op dat jullie ook bepaald niet opgewonden raakten van de film?

Rutger: Er zaten wel wat geile scènes in. Maar meestal was het vooral heel pijnlijk en lelijk. Dat vond ik wel jammer. Lars is inderdaad de meester van het ongemak, maar durft dus niet schoonheid te laten zien. Net als zijn collega Michael Haneke trouwens. Zo kut is het leven nou ook weer niet.

Philip: Over Haneke ben ik het niet helemaal met je eens eens. Amour is dan wel een uitzondering in zijn werk, maar het laat zien dat Haneke de concepten ‘hoop’ en ‘liefde’ wel kent. Von Trier blijft toch bovenal heel erg cynisch.

Noor: Ja, op een gegeven moment zegt een personage het letterlijk: het leven is eentonig en zinloos. “Maar hé, je moet zelf de slingers ophangen”, zou André Hazes hem antwoorden. Waar wel iets van hoop inschuilde, was het perspectief van haar gespreksgenoot, Seligman (Stellan Skarsgård). Als Joe hem vertelt over hoe haar slechtste daad - namelijk een man klaar pijpen die op weg is naar zijn moeilijk vruchtbare vrouw en zo zijn zaad verspilt - haar leven verandert, geeft Seligman een ander perspectief. Zaad wat te lang is opgehouden, is slecht zaad. Hij verandert haar blik op de geschiedenis. Of probeert dit tenminste.

Philip: Ja? Ik vond Seligman juist nogal onbenullig en machteloos overkomen. Steeds weer die gekunstelde interpretaties en verwijzingen. Alsof Von Trier al commentaar geeft op z’n eigen film. Het haalde mij uit mijn concentratie. Goed, die ironische afstand zal wel de bedoeling zijn geweest.

Rutger: Ja, ik vond dat ook geforceerd overkomen. In het begin stelt Seligman zich voor als een Jood, maar niet zionistisch, “wat iets anders is dan antisemitisch”. Dat, samen met Rammstein, was zo’n duidelijke verwijzing naar Von Triers Hitlergate. En al die andere symboliek: vliegvissen, priemgetallen, Bach… Zo pretentieus. Wat mij betreft had de film beter Megalomania kunnen heten.

Noor: Vreselijk geforceerd inderdaad! Ik ergerde me daar gek aan. Ik vind zo’n raamvertelling hoe dan ook een zwaktebod. Hoezo kunnen we niet in het nu met de personages mee?

Philip: Ik zie de film als Von Triers antwoord op z’n critici. Jammer dat hij intussen vergeet een goede film te maken. Nymphomaniac is wel kunstig, maar de seks is niet echt schokkend, en de ideëen zijn, na Marquis de Sade en Henry Miller, niet bijster vernieuwend.

Noor: Gelukkig zat die steengoede en rare en pijnlijke scène met Uma Thurman er in, anders bleef er weinig van zijn film over. Oh ja, en die intens lekkere bedpartner, De Jaguar. Dat hielp ook. Ik hoop meer van hem te zien in deel twee.

Rutger: Denken jullie dat nymfomanie echt bestaat? En wat is het dan?

Noor: In deze film gebruikt Joe het als rebellie tegen de liefde. Haar theorie over dat het eigenlijk niet over de hoeveelheid verschillende sekspartners gaat, maar over seks als één grote partner, als verzet, vond ik wel interessant. Het is in ieder geval alleen een term die op vrouwen kan slaan. BOE!

Philip: Was dat manifest van Joe niet ook weer een knipoog naar Von Triers eigen Dogma ‘95-manifest?

Rutger: Ze neukte dus uit principe. Dat heeft niet zoveel met lust te maken. Terwijl de posters, trailers en teasers zo erg hintten naar een film over geilheid.

Noor: Sex sells! Net als twee delen: dubbel, of in ieder geval meer, verkochte stoelen.

Rutger: Double penetration.

Noor: Eigenlijk ging het al mis aan het begin van de film. Joe deed met haar vriendin een slettenwedstrijd voor een zak chocolaatjes! Kom op zeg, Lars, dat geloof je toch zelf niet.

Philip: Mijn ervaring is dat vrouwen aardig wat overhebben voor chocolade. Nouja, seks misschien niet.

Rutger: Wat ik ook zo raar vond: als je je vijf keer door een willekeurige lompe gast in de trein laat neuken, dan wordt je vagina toch vet schraal? Ik heb al na twee keer op een dag een geschuurde eikel en een gescheurd toompje. Eikels kunnen vervellen, wist je dat?

Noor: Ach ja, ik heb het nooit met vijf gasten in een trein gedaan. Dus ik weet het niet. Ik vond dat staand neuken in die trein-wc logistiek ook behoorlijk knap. Maar Joe ‘voelde’ sowieso nogal weinig, in haar lijf, in haar hart. Hoeveel sperma er ook in ging, het bleef een dooie boel daarbinnen.

Rutger: Toch zat er genoeg in dat het de moeite waard maakte. Volgens mij heb ik nog nooit close-ups van penetratie in een bioscoop gezien. Één mannetje ging toch ergens anders zitten. En ik kreeg ook wel zin in seks van de film. Niet omdat het geil was, maar om te bewijzen dat het niet zo deprimerend hoeft te zijn.

Noor: Ik zag tijdens de film ook best veel mannen die het ‘koud’ kregen en hun jas over hun schoot legden.

Philip: Oké, ik ga wel naar deel twee. Met mijn jas op schoot, zodat ik daaronder een goed boek kan lezen.


Redactie

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons