nieuwsbrief
menu Asset 14

Zorg

Artikel Gastbijdrage
Mail

Als een volwassen man ziek wordt moet hij terug naar zijn ouders. Dit korte verhaal van Koen Alfons werd geïllustreerd door Nina Mathijsen.

De radio vertelt dat op het toppunt van een epidemie, tweeëntachtig op honderdduizend Nederlanders zijn geveld door griep. Ik ben een van de gelukkigen. Wat doet een alleenwonende man die op maandagochtend zwetend wakker wordt op een slecht verwarmde etage in Amsterdam-West?

Die man gaat naar zijn ouders.

Vlak na de ochtendspits boemel ik door herfstig Holland en werp waterige blikken op de polders. Ik zie weilanden en bij elkaar schurkende koeien. Troosteloze graffitiviaducten. Een fietser houdt zijn hoed vast.

Na het verlaten van station Buiten volgt een korte rit over de busbanen van de stad zonder ziel. De laatste meters door de ouderlijke straat, een druk op de bel, de honden slaan aan – een eeuwige combinatie.

Illustratie: Nina Mathijsen

Ze doen samen de voordeur open. En aldaar begint De Zorg. Gefronste wenkbrauwen boven onderzoekende ogen. Mijn vader: "Ben jij ziek?" Mijn moeder: "Oh, jochie."

Ik word met zachte dwang de huiskamer binnen geleid, waar het warm is en Jack Russell, Border Collie en Giuseppe Verdi me welkom heten. Of ik koffie wil. Nee, koffie is het laatste wat ik wil. Thee? Slappe thee? Ja. Een zachtgekookt ei soms? Ja. Ik voel me een zachtgekookt ei en ik wil een zachtgekookt ei. Met beschuit.

Het wordt allemaal geregeld.

Aan de eettafel, kleine hapjes, een dekentje om mijn schouders. Mijn moeder gaat naast de afzuigkap een sigaartje roken. Mijn vader niet, omdat zijn cardioloog hem anders nooit meer zal aankijken.

Zoals hij daar zit, zijn vuist om niet de laatste Nespresso van vandaag, herken ik hem van de enige foto die ooit in zijn jeugd van hem is gemaakt. Mijn 15-jarige vader op klompen, gehurkt naast rijen andijvie op de kwekerij van mijn opa. Iedere zomerochtend, vóór school, moest hij met een gieter al die rijen langs – griep of geen griep.

"En anders wachtte er een eind hout." Dat zegt hij met een glimlach terwijl mijn moeder haar ogen ten hemel slaat. Dit verhaal heeft ze eerder gehoord, net als overigens de gehele inhoud van de Volkskrant van vanochtend.

Ze zegt: "Het bed staat al klaar", en dooft haar sigaar in de gootsteen. "Je vader brengt je wel even."

We richten ons tegelijk op en een moment verdenk ik hem ervan dat hij me de trap op gaat dragen, maar zover komt het niet.

Illustratie: Nina Mathijsen

Op zolder is mijn vaders werkkamer – sinds zijn pensionering de plek waar hij in rust zijn voetbalwedstrijden kan kijken en alle actualiteitenprogramma’s die de publieke omroep hem voor de voeten durft te gooien.

Er staat een opvouwbaar bed, of zoals mijn vader zegt: een veldbed. Het is strak opgemaakt met een extra laken onder het dekbed tegen het onvermijdelijke zweten. Op het hoofdkussen ligt Sabbath’s Theater – in het geval ik niet kan slapen. Dat ik het verhaal al ken, doet niet ter zake. Roth is heilig in dit huis en hij zal mijn herstel bespoedigen.

Dan, vanaf de overloop, mijn moeder: "Leen hem even een pyjama! Die heeft ‘ie vast niet bij zich." Mijn vader kijkt me aan en ik schud mijn hoofd. Dat ik al vanaf mijn zestiende in mijn blote vel slaap, heb ik ze nooit verteld. Wanneer ik in mijn ondergoed en op kousenvoeten klaar sta om erin te duiken, steekt ze haar hoofd door de deuropening en keurt mijn lichaam. "Jij eet te weinig."

Ik knik. Dat klopt moeder. Ik drink teveel en eet te weinig. Maar ik heb een vermoeden dat daar de komende dagen verandering in zal komen.

"Als je wat nodig hebt geef je maar een gil. We zijn gewoon de hele dag thuis." En dicht gaat de deur. Ze dalen af en ik hoor mijn vader nog brommen dat die honden natuurlijk wel gewoon uitgelaten moeten worden en zij zegt dat hij dat dan maar een keer alleen moet doen.

Illustratie: Nina Mathijsen

Ik werp nog een laatste blik door het ruitvormig raam en aanschouw de achtertuin. De kleine kas wacht op lente en tomaten en aardbeien. Een houtduif waggelt over het gazon, niet geplaagd door regen en wind, op zoek naar de buit die mijn moeder her en der heeft verstopt: twee helften van een sinaasappel, een overgebleven stokbrood, een paar handjes muesli. Aan de pergola hangen netjes met vet en zaden. Vorige maand vertelde ze aan de telefoon over een specht die al dagenlang in de hoge esdoorn een woning aan het uithakken was. Ik zoek maar zie niets - geen specht, geen spechtenwoning.

Dan, in het veldbed onder het schuine dak, schakelt de griep naar de vijfde versnelling. Een onbedaarlijk rillen, van heet naar koud en weer terug. Spieren in rug en schouders trekken samen, het zweten vangt aan bij mijn onderbenen. Ik trek het dekbed op tot mijn aan mijn kin. Ik voel me heerlijk.

Een vriend vertelde me ooit dat het niet zo werkt tussen hem en zijn ouders. Geen hekel aan elkaar, gewoon niet zoveel liefde.

Mijn wens: laat hem niet de griep krijgen.


--
Dit is een gastbijdrage van Koen Alfons.


Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons