nieuwsbrief
menu Asset 14

Poezenpootje

Artikel Noor Spanjer
Beeld Aart-Jan Venema
Mail

Hij miauwt me tegemoet vanuit zijn afgesloten kattenmandje achterop de fiets. Het is tijd om van mijn kat een jeweetwelkater te maken. Zijn zusje keek de laatste tijd met steeds meer interesse naar zijn scrotum, dat ineens prominent tussen zijn benen doorpiept, en hij liep in steeds meer hoekjes van het huis te snuiven en te wroeten.

Het is niet de eerste keer dit jaar dat ik op de fiets met een poezenmandje achterop richting de dierenkliniek fiets. Ik had ze nog maar net, een te laat afgeleverd kadootje van mijn ex, toen de zomer begon. Ik dacht nog: katten, daar heb je tenminste weinig omkijken naar.

Het was een warme dag, heet zelfs, en iedereen was blij en in een vakantiestemming. Ik ook, en ik liet de balkondeuren open om de hitte naar buiten te drijven. Eerst bleef ik er nog een beetje bij, maar de kittens gedroegen zich keurig, dus al snel liet ik ze ook alleen op het balkon. Op het internet werd aangeraden om ze het hele eerste jaar binnen te houden, maar hé, er wordt wel meer gezegd op het web.

Na een paar weken durfde ik het aan: één nachtje zou ik niet thuis zijn, dat wist ik van tevoren, want mijn bed was die nacht in de armen van een jongen, in een tentje. Dus zette ik extra water neer, extra voer, en ik liet alle ramen en deuren open, want het was inmiddels niet meer heet, maar tropisch.

De volgende dag kwam ik laat in de middag terug. Ik voelde mij lichtelijk schuldig dat ik niet maar een nachtje, maar inmiddels al meer dan dertig uur niet thuis was geweest om de arme snoezen met mijn liefde en vers eten en drinkwater te overstelpen. Beneden in de gang was de post al opgeruimd, maar er lag nog één wit velletje op de deurmat. Ik raapte het op en zag dat het van de dierenambulance was. Bijna liep ik gewoon door, tot de handgeschreven boodschap tot me doordrong. “Wij hebben uw kitten gevonden. Bel naar onderstaand nummer.”

Illustratie: Aart-Jan Venema

Met tranen van schuldgevoel snelde ik naar boven om te kijken welk van de twee het was geweest, als die ander er überhaupt nog wel was. Keihard miauwend balanceerde broertjelief over de balustrade van het balkon, en keek in de peilloze diepte onder hem. Ik belde het nummer en een mevrouw vertelde me dat ze de poes net bij de kliniek in Amsterdam-Oost hadden afgeleverd. Haar achterpootje was gebroken, maar het was vrijdagmiddag, en opereren kon pas na het weekend. Een spalkje zou haar de zaterdag en zondag doorhelpen. Kosten: €240.

Het weekend werd een drama: de poes hinkte met haar geknakte poot door het huis, sloopte binnen een paar uur de kostbare spalk van zich af, sprong op de bank maar realiseerde zich pas bij de landing dat ze dat eigenlijk niet kon (“MIAUW!”) en ik trok regelmatig vloekend de kamerdeur achter me dicht om maar even van het dramatische schouwspel verlost te zijn. Het is maar goed dat ik nog geen kinderen heb, dacht ik.

Het gespleten bot werd die maandag met pinnen vastgezet. De dierenarts had me nog de optie gegeven haar poot te amputeren, dat was een stuk goedkoper. Hoe duur kon dat nou helemaal zijn, een gebroken poezenpootje? €650, weet ik nu. Dat bracht het totaal op €890. Castratie kost vijfenzestig, steriliseren honderdvijftig, en dat zet de teller inmiddels op meer dan duizend euro. Bij het laatste bezoek vraagt de dokter of ik ze eigenlijk wel heb ingeënt. Eén prikje, voor €45. Per kat. Per jaar. Ik zeg dat ik er nog even over na moet denken.

Maar sinds ik weet wat ze allemaal op kunnen lopen zonder die inentingen, vecht ik elke dag tegen mijn schuldgevoel. Toch vertik ik het om nog meer geld uit te geven aan een te laat afgeleverd verjaarskado (dankjewel nog!). Het is een vreemd gevoel de verantwoordelijkheid te hebben over levende wezens, zelfs als het om katten gaat. Laat die baby’s dus nog maar even zitten.


Noor Spanjer (Amsterdam, 1982) is freelance journaliste en mediawetenschapper. Als nieuwerwetse minstreel is zij altijd op zoek naar persoonlijke verhalen en daarnaast is ze ideologisch inzetbaar voor feministische zaken en andere nature-nurture kwesties.
Aart-Jan Venema is freelance illustrator en verhalenverteller. Hij werkt onder andere voor NRC.next, de Groene Amsterdammer en hard/hoofd.

Steun ons en word kunstverzamelaar

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een vrijhaven voor jonge en experimentele kunst, journalistiek en literatuur. Een walhalla voor hemelbestormers en constructieve twijfelaars, een speeltuin voor talentvolle dromers en ontheemde jonge honden. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Én onze site is helemaal gratis.

Zonder jou kunnen we dit niet blijven doen. Als je ons steunt, dan maken wij jou meteen kunstverzamelaar door je speciaal geselecteerde kunstwerken toe te sturen. Verzamel kunst en help je favoriete tijdschrift het volgende decennium door.

Steun ons
het laatste
Essay: Je bent pas weg als je niet reageert 2

Je bent pas weg als je niet reageert

Moderne communicatie komt met allerhande sociale ongemakken en twijfels. Maarten Buser over nabijheid en afstand en wat Kanye West hiermee te maken heeft.

Actueel Maarten Buser
Beeld Pirmin Rengers
Column: Glitterachtig afscheid

Glitterachtig afscheid

Oud en nieuw doet Iduna Paalman altijd aan glitters en aan afscheid denken. Door die ene oudjaarsavond van 1999.

Columns & Commentaar Iduna Paalman
Beeld Daphne Prochowski
Gedicht: Heilig is de tong waar de waarheid op ligt


Heilig is de tong waar de waarheid op ligt

Yentl van Stokkum brengt in het kader van de Fakeweek een ode aan de tong, die ieder woord kan omkeren tot het klinkt als de waarheid.

Best of 2018 Yentl van Stokkum
Beeld Ka-Tjun Hau
De noodzaak van het nietsdoen

De noodzaak van het nietsdoen

Koen Schouwenburg schrijft over het schemergebied tussen luieren voor de lol en luieren omdat je niet anders kunt. Proust, Kabouterland, Ottessa Moshfegh en Louis-Ferdinand Céline staan hem bij.

Best of 2018 Koen Schouwenburg
Beeld Merlijn van Bijsterveld
Hard//talk: Het beste van 2018

Het beste van 2018

Hard//hoofd zet de tien beste hard//talks van 2018 op een rij.

Actueel Hard talk-redactie

Donkere materie

Marijn van der Leeuw maakte foto's en Selin Kuscu gebruikte die als uitgangspunt voor een kort verhaal.

Best of 2018 Selin Kuscu
Beeld Marijn van der Leeuw
Biechtweek: Kutmus

Kutmus

Als mensen je niet de kans geven om je diepste gevoelens aan hen op te biechten, kun je altijd nog te biecht gaan bij mussen. Een kort verhaal van Wiard van der Kooij.

Best of 2018 Wiard van der Kooij
Beeld Friso Blankevoort
Mag ik even de aandacht

Mag ik even de aandacht?

'Als we onze gestolen momenten willen terugeisen, moeten we eerst erkennen dat de huidige digitale middelen onze vrijheid niet vergroten, maar inperken.'

Actueel Mathijs Hoogenboom
Beeld Chloé Pérès-Labourdette
Filmtrialoog: The Disciples – een straatopera

The Disciples – een straatopera

'Een opera maken met twintig daklozen is vragen om problemen.' Onze redacteuren namen de proef op de som.

Actueel Redactie
Beeld Friso Blankevoort
Messy shit 3

Messy shit

Lot Veelenturf veranderde hun naam en begon daarmee een zoektocht naar hun nieuwe stem. De acceptatie van hun flexibele genderidentiteit vereist ook een onbevooroordeeld luisteren van hen omgeving, aan wie Lot zich opnieuw voorstelt.

Actueel Lot Veelenturf
Beeld Evelien Cambré

Hard//hoofd is al bijna tien jaar een artistieke en journalistieke vrijhaven voor jong talent en experiment. Elke dag verschijnen op onze site eigenzinnige artikelen, verhalen, poëzie, kunst, fotografie en illustraties van onze jonge makers. Helemaal gratis. We kunnen dit niet blijven doen zonder jouw hulp. Als je ons steunt, dan sturen we je als dank de interessantste Hard//hoofd-kunstwerken toe. Word kunstverzamelaar en help Hard//hoofd het volgende decennium door.

Steun ons